Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

τι έχουν πάθει;



Μου το είπαν και δεν το πίστεψα , το είδα και δεν μπορώ να το πιστεψω.
Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ να παρεμβαίνει σε πρωινή εκπομπή αδειάζοντας τον εκπροσωπο του ΚΚΕ που ήταν εκεί , λέγοντας του στην κυριολεξία ότι δεν κάνει καλά την "δουλειά " του !
Μια ερώτηση να κάνω , και όποιος γνωρίζει να μου απαντήσει , γιατί εγώ δεν βλέπω τηλεόραση.
Είχε παρέμβει και άλλες φορές όταν τα κανάλια , τα κρατικά , έπαιζαν "όλη μέρα" το πασοκ και την νδ;

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση ΣΥΡΙΖΑ Νίκαιας Κορυδαλλού την Τρίτη 29/5

Απέναντι στο ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ που ξεκινά από τη Λανγκάρντ και τη Μέρκελ και φτάνει μέχρι το Σαμαρά και το Βενιζέλο να οργανώσουμε το ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ.
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Νίκαιας-Κορυδαλλού την Τρίτη 29/5 και ώρα 8.00 μ.μ. στο δημαρχείο της Νίκαιας.

Να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί
Για την εκλογική μάχη της 17ης Ιούνη
 

Για την επόμενη μέρα

"Τελειώνετε ρε κοπρίτες, τραβάτε τη σκανδάλη".

Fortino Samano Moments before His Execution



Fortino Samano was a leader of the rebel forces during the Mexican Revolution. He was executed by a Federal firing squad in 1917. We know nothing about him, though. All we have is a picture. This is the story of the picture. His only picture...
There´s a photograph showing the magical instant that never ends: Fortino Samano is just waiting for the bullets, the big brimmed hat still projects a shadow over the eyes in calm. He´s facing the death nibbling at the last cigar.
Photograph by Augustin Victor Casasola  (Mexican, 1874–1938)
Fortino Samano, υπολοχαγός του στρατού του Emiliano Zapata, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ήταν ηγέτης των ανταρτών κατά τη διάρκεια της μεξικανικής επανάστασης. Η φωτογραφία είναι του Augoustin Victor Casasola (1874-1938) και την τράβηξε λίγο πριν τον γαζώσουν οι σφαίρες του ομοσπονδιακού εκτελεστικού αποσπάσματος του Μεξικού, το 1917.  Η φωτογραφία, που είναι και η μοναδική τού  Fortino Samano, βρίσκεται στο "The Metropolitan Museum of Art" της Νέας Υόρκης. Δυο χρόνια αργότερα, στις 10 Απριλίου 1919, δολοφονήθηκε ο Αιμιλιάνο Ζαπάτα σε ενέδρα από τα κυβερνητικά στρατεύματα. Το όνομα Samano το συναντήσαμε για πρώτη φορά στον τελευταίο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου "Ο Σαμάνος". Από το χαμόγελο του Samano μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, εμπνεύστηκε ο Παπακωνσταντίνου το τραγούδι, που είναι και ο γενικός τίτλος του δίσκου, αυτό το χαμόγελο τού άγνωστου μαγκίτη που φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία (;), για το αναπόφευκτο τέλος, μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το πούρο. Σα να τους έλεγε: "Τελειώνετε ρε κοπρίτες, τραβάτε τη σκανδάλη".
Ο βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastiao Salgado έβαλε, χρόνια πριν, τη λεζάντα στη φωτογραφία, γράφοντας: «Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε, σημείωνε ο Σαλγκάδο, έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο».
 
 
 
Σπάνια συμβαίνει , η αναμέτρηση με το θάνατο, να αντιμετωπίζεται με αυτό το μάγκικο ύφος. Βέβαια αυτή τη στάση, τη συναντάμε και στην ελληνική ιστορία, όταν χιλιάδες αγνωνιστές της Εθνικής Αντίστασης βρέθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και αντιμετώπισαν με περίσσιο θάρρος τα βόλια του κατακτητή. (Νίκος Μπελογιάννης, Ναπολέων Σουκατζίδης, Ηλέκτρα Αποστόλου κ.ά.). Από την πρόσφατη αυτή ιστορία, εμπνεύστηκε  και ο Κώστας Βίρβος το τραγούδι "Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια".
 goodmusipresszita

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ξεκινάνε σήμερα Δευτέρα 21 Μάη οι παννελαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή των υποψηφίων στα ΑΕΙ .Περίπου 75.00 μαθητές θα δώσουν εξετάσεις για τελευταία φορά με το σύστημα που ισχύει γιατί αο το 2013 θα αλλάξουν οι παν/κες εξετάσεις .
Μέσα σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες για τον καθένα μαθητή ξεχωριστά μια και πολλές οικογένειες βιώνουν πρωτόγνωρες καταστασεις όσον αφορά τα οικονομικά τους αλλά την ισοροπία μέσα στην οικογένεια .
Ιδιαίτερα φέτος και όσο προχωρά η κρίση θα γίνετε πιό έντονο είδαμε ότι οι οικογένειες που έχουν παιδιά που σπουδάζουν δυσκολεύονται ιδιαίτερα να τα βοηθήσουν σε ότι αφορά φροντηστήρια και εξωσχολικά βοηθήματα . Είδαμε το φαινόμενο να εισάγονται στα ΑΕΙ σε επαρχιακές πόλεις και να μην μπορούν να τα στείλουν να σπουδάσουν , και να ξαναδίνουν φέτος με την ελπίδα να εισαχτούν σε ΑΕΙ στην περιοχή τους .
Θυμάμε ότι σε παλαιότερες εποχές μιλούσαν για ιδιαίτερες διατροφικές συνθήκες στους υποψήφιους , για να ανέβη η αποδοσή τους , και τώρα έχουμε μαθητές υποψήφιους που θα έρθουν να δώσουν εξετάσεις ίσως και χωρίς να έχουν βάλει "μπουκιά στο στόμα τους "
Αλήθεια πόσο ισότιμα θα κριθούν όλα αυτά τα παιδιά των περιοχών όπως η δική μας με τα άλλα ακριβών κολεγίων και των υψηλών προδιαγραφών;
Κάναμε ότι μπορούσαμε , μάλλον ήταν λίγα , για να βοηθήσουμε όσα παιδιά μας δεν έιχαν την δυνατότητα να πληρώσουν για παραπάνω βοήθεια . Το σχολείο  αλληλεγγύης λειτούργησε και βοήθησε και βοηθά μέχρι να τελειώση η σχ. χρονιά όσα παιδιά μας το παρακολούθησαν . Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά .
Ευχόμαστε σε όλα τα Παιδιά μας που δίνουν την δική τους μάχη τα καλλίτερα , και να μην απελπίζονται η ΖΩΗ ΠΡΟΧΩΡΑ  ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ 
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ 

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

19 Μάη μέρα γενοκτονίας των Ποντιων


Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου


Η ανάπτυξη του εθνικισμού του 19ου αιώνα επηρεάζει και το χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιρροή της πρωτοπορίας της αστικής τάξης αρχίζει και διαμορφώνει την ιδεολογία ότι οι Ρωμιοί ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Στην πραγματικότητα ο μακρινός Πόντος έχει ελάχιστη επικοινωνία με την Ελλάδα, που απόκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1821. Η διαδικασία κρίσης ταυτότητας του 19ου και 20ού αιώνα υπήρξε η περίοδος διαμόρφωσης και του σύγχρονου Ελληνισμού. Η αιτία είναι η δημιουργία μιας νέας αυτογνωσίας με νέα δεδομένα. Αποτέλεσμα της κρίσης αυτής είναι η μεταμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας σε μια πολιτική ταυτότητα.



O Πόντος και το επαναστατικό κίνημα
Το ποντιακό ζήτημα έχει άμεση σχέση με το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το κομμουνιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Λένιν ενστερνιζόταν την απελευθέρωση των εθνών,  βλέπει την αντίφαση με αυτά που είχε πει:  «εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης». Αντίθετα η Ρόζα Λούξεμπουργκ, εγκλεισμένη σε φυλακές του Βερολίνου, καλούσε σε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγοντας: «Καμιά χώρα δεν έχει ελπίδα για πρόοδο εφ’ όσον μένει υπό τουρκική κυριαρχία. Για το Ανατολικό ζήτημα το καθήκον μας είναι να δεχτούμε τον κατακερματισμό της Τουρκίας και να δείξουμε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς».
Όπως λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η ανάληψη του ρόλου από τους Γερμανούς της ανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι τίποτα άλλο από το μακιγιάρισμα ενός νεκρού. Ο ρόλος της Deutsche Bank είναι καθοριστικός. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να φανατίσουν τους Τούρκους εναντίον των μη-μουσουλμανικών λαών της Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Στα πλαίσια  αυτά ο γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους  εκτοπισμούς, οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους θα διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας «Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, την Γαλλία, τις Η.Π.Α. και την Ιταλία, αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής.

Η πολιτική οργάνωση στον Πόντο
Τα γραφόμενα στα Τουρκικά για το ζήτημα του Πόντου είναι πανομοιότυπα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλα τα αναφερόμενα βασίζονται σε προπαγανδιστικό βιβλίο που τυπώθηκε το 1922 από το Εκδοτικό Τυπογραφείο Πληροφοριών με τίτλο το «Ζήτημα του Πόντου» (Pontos Meselesi). Πρόκειται για προπαγανδιστικό κείμενο. Σ’ όλες τις πηγές διατυπώνονται οι ίδιες προτάσεις… Κατά το προπαγανδιστικό βιβλίο του 1922, σκοπός ήταν η ίδρυση μιας Δημοκρατίας του Πόντου με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα ή την Σαμψούντα στα εδάφη από το Μπατούμι μέχρι την Σινώπη. Τα γραφόμενα αυτά είναι πολύ μακριά από το να εξηγήσουν τι συνέβη πραγματικά στον Πόντο. Ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις στο Λόγο (Νutuκ) του…
Στη διάρκεια έναρξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ μέχρι τότε οι Πόντιοι έχουν υπηρετήσει μόνο σε υπηρεσίες αγγαρείας στο Οθωμανικό Ναυτικό, καλούνται όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Αυτοκρατορίας να καταταγούν στο στρατό. Αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι με την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου πολλοί χωρικοί λιποτάκτησαν από το στρατό και επέστρεψαν σε περιοχές κοντά στα χωριά τους, με τα όπλα τους ή χωρίς, και διέμειναν σε υπαίθριους χώρους. Με τον τρόπο αυτό αρχίζουν να συγκροτούνται ένοπλες αντάρτικες ομάδες.
Με την προσπάθεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εγκαταστήσει στα χωριά πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εισερχόμαστε στο δεύτερο στάδιο των επεισοδίων. Η απόφαση άρνησης των Ποντίων να δεχτούν τους πρόσφυγες στα χωριά τους αποτελεί την έναρξη της αντίστασης κατά των αρχών. Ενώπιον της κατάστασης αυτής η Κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915, αρχίζει την επιχείρηση κατά των χωριών Οκσέ, Τσιχμάν και Τεύκερης, που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση της εγκατάστασης των προσφύγων. Τα χωριά  πυρπολούνται, ο πληθυσμός διασκορπίζεται και οι μάχιμοι άνδρες όπως ο πιο γνωστός Βασίλης Ανθόπουλος –Βασίλη Ουστάς– αρχίζουν και συγκροτούν ένοπλες δυνάμεις ομάδες αντίστασης. Πολλές ένοπλες ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας.
Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, η επικρατούσα άποψη των διανοουμένων είναι ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια Τουρκο-Ποντιακή Ένωση σε ειρήνη και συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής. Στη διάδοση της άποψης αυτής ο ρόλος του «Ανατολικού Κόμματος» υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Χρύσανθου είναι μεγάλη.
Οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων, πράγμα που είχαν αποφασίσει στο συνέδριο τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη. Αρχίζει με την έναρξη του Πολέμου η πρακτική των εκτοπίσεων. Το γεγονός ότι η ιδέα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας βρίσκει εύκολα οπαδούς οφείλεται και στην αντίδραση κατά των ενεργειών των Νεοτούρκων.
Αρχίζει η εποχή ίδρυσης οργανώσεων που έχουν σκοπό την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ποντίων σ’ όλη την περιοχή του Πόντου. Ο Κ. Κωνσταντινίδης, που είναι γιος του πρώην δημάρχου Κερασούντας, του καπετάν Γιώργη, επηρεασμένος από τη διακήρυξη των Σοβιέτ να καθορίσουν οι λαοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τις δικές τους τύχες, οργανώνει την 4 Φεβρουαρίου 1918 στη Μασσαλία Συνέδριο Όλων των Ποντίων με συμμετοχή από τις ευρωπαϊκές χώρες, τις Η.Π.Α. και άλλού. Το Συνέδριο, ελπίζοντας στην υποστήριξη των Σοβιέτ απευθύνει επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών των Σοβιέτ Λέον Τρότσκι. Στην επιστολή αυτή τονίζεται ότι θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να επιστραφεί η Τραπεζούντα στους Τούρκους και ζητείται η υποστήριξη της ιδέας της ανεξαρτησίας του Πόντου.

Ανατολικός και Δυτικός Πόντος
Με την κατάληψη του ανατολικού Πόντου το 1916, ο Πόντος έχει διαιρεθεί σε δύο τμήματα με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί η πορεία των δυο περιοχών. Όταν ο ρωσικός στρατός φθάνει στην Γεμουρά, η  πτώση πλέον της Τραπεζούντας είναι αναπόφευκτη. Η τουρκική διοίκηση βλέποντας το αναπόφευκτο της πτώσης της Τραπεζούντας κάλεσε το Μητροπολίτη Χρύσανθο και τους έλληνες προύχοντες και παρέδωσε την τύχη της πόλης σ’ αυτούς αναθέτοντάς τους την προστασία του αμάχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη τελετή ο νομάρχης Αζμί απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε: «πήραμε αυτή τη χώρα από τους Ρωμιούς, τώρα την επιστρέφουμε στους ίδιους». Όταν οι Ρώσοι εισήλθαν την 16 Αυγούστου 1916 βρήκαν μια ελληνική διοίκηση στην πόλη. Η υποδοχή από τους Έλληνες Ποντίους προς τους Ρώσους ήταν ένθερμη. Ο Χρύσανθος δημιούργησε μια τυπική Βουλή υπό την ηγεσία του που διοίκησε την περιοχή μέχρι την επάνοδο των Τούρκων στην περιοχή. Ο Μητροπολίτης προστάτεψε τις οικογένειες των Μουσουλμάνων που είχαν φύγει από το φόβο των Ρώσων. Επίσης ο ίδιος προσπάθησε να εισαγάγει ένα νέο πνεύμα ισότητας μεταξύ των εθνοτήτων. Η ανεξάρτητη αυτή διοίκηση συμμετείχε στα Σοβιέτ το 1917.
Η κατάσταση στο δυτικό Πόντο είναι πολύ διαφορετική. Οι ένοπλοι αντάρτες που είχαν καταφύγει στα βουνά και που αποτελούνται από ανεξάρτητες ομάδες, ενισχύονται μετά από την έναρξη των εκτοπίσεων του τοπικού πληθυσμού από τους Τούρκους το 1916. Ο Βασίλης Ανθόπουλος συγκροτεί στις 3 Ιουλίου 1916 μια ομάδα ένοπλης αντίστασης στη Σεβάστεια και με την ελπίδα ότι όταν οι ρωσικές δυνάμεις προχωρήσουν προς τον δυτικό Πόντο θα ξεκινήσει γενική επανάσταση. Όμως η διακοπή της ρωσικής προέλασης αλλάζει τα σχέδια του Ανθόπουλου. Πιστεύοντας ότι οι Ρώσοι τον εμπαίζουν, αποφασίζει να δημιουργήσει νέα δεδομένα και με την ένοπλη ομάδα του των 80 ατόμων επιτίθεται σε τουρκικά χωριά σε άτομα που θεωρεί ότι έχουν τυραννήσει τους χριστιανούς και σκοτώνοντας αυτούς καίει τα σπίτια τους, στη συνέχεια συγκρούεται στα Κοτύωρα με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και χάνοντας τη μάχη καταφεύγει στην Τραπεζούντα όπου διαμένει μέχρι το τέλος του Πολέμου. Η αντίδραση των Τούρκων στα συμβάντα αυτά είναι δύο: Οι αντεπιθέσεις των τούρκων τσετέδων και η εξορία. Όσον αφορά την  πρώτη φαίνεται ότι είναι μια περισσότερη τοπική αντίδραση. Όπως στην περίπτωση των χριστιανών υπάρχουν και μουσουλμάνοι λιποτάκτες που είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τα εθνικιστικά σχέδια του Σωματείου Ένωσης και Προόδου. Ο πλέον δραστήριος στην περιοχή είναι ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς από την Κερασούντα. Ο ίδιος και οι βοηθοί του δρουν με τους λιποτάκτες και φυγόδικους ελεύθερα χωρίς κανένα περιορισμό. Ο Τοπάλ Οσμάν είναι παράγοντας τρόμου στην περιοχή. Ακόμα και ο τοπικός μουσουλμανικός πληθυσμός ζητάει την απομάκρυνση του.
Μεταξύ των ένοπλων ανταρτών των Ποντίων, ο κυριότερος στρατιωτικός ηγέτης είναι ο Αντών Πασάς. Ενώ υπερασπίζεται μαζί με τη σύζυγο του Πελαγία, τα ποντιακά χωριά είναι ο κυριότερος παράγοντας φόβου των τουρκικών κρατικών και αντάρτικων δυνάμεων. Ο ίδιος σκοτώνεται το 1917 ενώ η σύζυγος του Πελαγία συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1923. Μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην περιοχή βρίσκονται και Κιρκάσιοι.

Οι εξορίες
Σε έγγραφο που ετοίμασε το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας για να σταλεί στο Βερολίνο αναφέρονται τα εξής:  «Η τουρκική πολιτική έχει τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή με σκοπό την πλήρη εξαφάνιση τους με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων. Οι Τούρκοι χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμού και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους να  οδηγούν προς το θάνατο. Τα δε σπίτια τους αφού καταληφθούν από τους τσετέδες λεηλατούνται, πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Όποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων εφαρμόζονται και κατά του Πόντου».
Με την ήττα των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή του Πόντου εγκαθίστανται αγγλικές δυνάμεις (ινδοί στρατιώτες με άγγλους αξιωματικούς) και για να εξασφαλίσουν τα μελλοντικά τους συμφέροντα ζητούν από τους πόντιους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους στον τουρκικό στρατό. Οι αντάρτες δεν πέφτουν σ’ αυτή τη παγίδα και δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Οι Έλληνες του Πόντου ενστερνίζονται το σκοπό της ίδρυσης της Ποντιακής Δημοκρατίας. Επιστρέφουν από τη Ρωσία περίπου 100.000 Πόντιοι…
Επειδή το ποντιακό κίνημα φθάνει σ’ ένα επικίνδυνο για το Οθωμανικό κράτος βαθμό, η οθωμανική Κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει στον Πόντο τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο Κεμάλ ξεκινάει τις προσπάθειές του για να καταπνίξει το ποντιακό κίνημα με τη συμφωνία των Άγγλων και την ηθική και υλική υποστήριξη του Σουλτάνου. Όταν φθάνει στη Σαμψούντα συναντιέται με τον άγγλο Ταγματάρχη Hurst και καλεί τους εκπροσώπους των κοινοτήτων στο στρατιωτικό κυβερνείο. Ο ηγέτης των Ελλήνων Μητροπολίτης Γερμανός δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Στην έκθεση που στέλνει ο Μουσταφά Κεμάλ στη Σουλτανική Κυβέρνηση αναφέρει ότι οι ποντιακές αντάρτικες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Γερμανού έχουν πολιτικούς σκοπούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ με την άφιξη του στη Σαμψούντα την 19 Μαΐου 1919 αρχίζει αμέσως την οργάνωση των τουρκικών ανταρτικών ομάδων κατά των ποντιακών ομάδων  που επεδίωκαν την ανεξαρτησία. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που συνάντησε ήταν ο Τοπάλ Οσμάν. Όπως φαίνεται και από τα κρατικά αρχεία, ο Μουσταφά Κεμάλ δίνει μεγαλύτερη σημασία στο ποντιακό αντάρτικο κίνημα παρά στο ελληνικό κράτος…
Οι αντάρτες αν και δεν επιτυγχάνουν να αποτρέψουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, δημιουργούν «απελευθερωμένες περιοχές» στα βουνά στις οποίες καταφεύγουν οι Έλληνες από τα καταστραμμένα τους χωριά. Η δημιουργία νέων ανταρτικών ομάδων και η αδυναμία του τουρκικού στρατού να τους εξουδετερώσει οδηγεί σ’ ένα τοπικό συμβιβασμό κατά τον οποίο τα τουρκικά χωριά έναντι της ασφάλειας τους παρέχουν τροφή και υλικά στους πόντιους αντάρτες.

Ο Ali Sait Çetinoğlu είναι Τούρκος ακαδημαϊκός. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται οι Νεότουρκοι, ο Κεμαλισμός, το Ποντιακό Ζήτημα κ.ά.  Έχει  δημοσιεύσει πολλά άρθρα, με βάση την έρευνα στα Εθνικά Αρχεία της Τουρκίας. Το βιβλίο του «Varlık Vergisi (1942-1944) / Konomik ve Kültürel Jenosid» (Φόρος Περιουσίας (1942-1944) Οικονομική και πολιτιστική γενοκτονία) εκδόθηκε το 2009 στην Κωνσταντινούπολη. Συνέγραψε τη μελέτη «Pontos Sorunu» (To Ποντιακό Ζητημα). Στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο «Τρείς Γενοκτoνίες, Μία Στρατηγική»,  Αθήνα, Σεπτέμβριος 2010, παρουσίασε την εισήγηση «Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου».
 http://e-dromos.g

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Η ΚΟΚΚΙΝΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕ




"Εμείς τις ευθύνες μας θα τις αναλάβουμε, η μεγαλύτερη ευθύνη που έχουμε είναι να μη χάσει ο λαός την ελπίδα και την αισιοδοξία του, η μεγαλύτερη ευθύνη είναι να μην φανούμε αναντίστοιχοι με όσα λέγαμε προεκλογικά"
Μια βδομάδα μετά τις εκλογές η Κοκκινιά απάντησε , με μια απο τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Πόλη μας .
Στην πλατεία Διαμάντως Κουμπάκη της ηρωίδας του ΕΛΑΣ  δώσαμε απάντηση στους κατοχικούς κατακτητές ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ .
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ κάλεσε τους Πολίτες σε ανοιχτή λαική συνέλευση μια απο τις 70 που θα γίνουν σε όλη την Ελλάδα με την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα και επακολούθησε διάλογος με τους Πολίτες , ήρθαμε να σας ακούσουμε .

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Η παραχάραξη της θέλησης του λαού δεν θα περάσει.


Ανταποκρινόμενοι στη μεγάλη ανάγκη του κόσμου που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για συζήτηση και άμεση συμμετοχή στις πολιτικές εξελίξεις και στη διαμόρφωση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ , η Τοπική Επιτροπή Κορυδαλλού-Νίκαιας διοργανώνει αύριο Κυριακή , 13-5-2012, 7μμ , ανοικτή συνέλευση στην Πλατεία Κουμπάκη (Σπάθα) , στη Νίκαια, (απέναντι από το γήπεδο του Ιωνικού) με κεντρικό ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα


οι συζητήσεις και οι διεργασίες που γίνονται στα πλαίσια των διερευνητικών εντολών για τον σχηματισμό μνημονιακής κυβέρνησης απο τα κόμματα του πρώην δικοματισμού και με την προσθήκη εν ήδη "αριστερού δεκανικιού" απο την ΔΗΜΑΡ  του Φ. Κουβέλη 
 . Αποτελεί ευθεία παραχάραξη της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού στις 6 Μάη. Ταυτόχρονα, αποτελεί συνέχιση της υποταγής στις προκλητικές και συνεχείς παρεμβάσεις των Μέρκελ, Σόιμπλε, Μπαρόζο, Ντράγκι κ.λπ. κόντρα στη λαϊκή θέληση.

Ο ελληνικός λαός έστειλε κατηγορηματικό και πλειοψηφικό μήνυμα στις 6 Μάη: «Μνημόνια τέλος». Το ειδικό καθεστώς του Μνημονίου και της τρόικας είναι καταδικασμένο στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Το ίδιο και οι υπηρέτες του, άσχετα από το αν θα φορούν γαλάζιο, πράσινο ή «ανανεωτικό» ροζ κοστούμι.
Ο λαός απαιτεί να γίνει σεβαστή η ψήφος του. Απαιτεί διέξοδο έξω και πέρα από το πολιτικό σύστημα που ανέχτηκε και επέβαλε τη νέα κατοχή. Να είναι βέβαιοι ότι κάθε απόπειρα πλαστογράφησης της απόφασης του λαού θα γιγαντώσει ακόμα περισσότερο την οργή που θα σαρώσει κάθε μνημονιακό κυβερνητικό σχήμα.
Η παραχάραξη της θέλησης του λαού δεν θα περάσει.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

πάλι τα ίδια

10-5-44 Το χέρι του Μανώλη Γλέζου μας δείχνει το σημείωμα που άφησε ο αδερφός του Νίκος Γλέζος την ημέρα που εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής.Τα αποχαιρετιστήρια λόγια είναι γραμμένα στο ε ύφασμα μέσα στο στρατιωτικό του πηλίκιο.Ευτυχώς ούτε ο Νικος Γλέζος ούτε οι χιλιάδες ελλήνων που εκτελέστηκαν έμαθαν ποτέ για το σήμερα ..........

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Ενα πρώτο σχόλιο για το αποτέλεσμα

Πρώτος σχολιασμός του εκλογικού αποτελέσματος



  Ο λαός μίλησε. Μιλούσε εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν τον άκουγαν. Απόψε σάρωσε τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και προκάλεσε ένα σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στους τροϊκανούς. Ανοίγει ο δρόμος για μια άλλου τύπου εκπροσώπηση, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για πραγματική δημοκρατία, για μεταπολίτευση του λαού.
Ο ίδιος ο λαός θέτει τη χώρα σε τροχιά διεξόδου, σε άλλη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω του και τιμωρώντας όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, φέρνοντας την κοινωνική διάλυση.
Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της αποψινής βραδιάς, δηλαδή ο ελληνικός λαός και το κίνημά του, που σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, επωμίζονται σήμερα το μεγάλο καθήκον να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Ο Φόβος αλλάζει στρατόπεδο

Οι εταίροι του σάπιου πολιτικού συστήματος, δικομματισμός και μνημονιακές δυνάμεις, επιχειρηματικοί όμιλοι, μεγάλα ΜΜΕ καθώς και οι ξένοι πάτρωνες, βλέπουν κάθε μέρα που περνάει, να αχρηστεύονται το ένα μετά το άλλο, τα όπλα τους για τη χειραγώγηση του λαού. Τα ψέματα τους ότι αν δεν προχωρήσουν τα Μνημόνια τάχα δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις, οι εκβιασμοί τους ότι αν δεν τους ψηφίσει ο λαός θα υπάρξει χάος και ακυβερνησία, δεν περνάνε πια. 
Γιατί ο λαός «δεν τσιμπάει» πια. 
Γιατί ο λαός σιγά-σιγά ξεπερνάει το φόβο. 
Γιατί ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο. 
 Γιατί οι εξελίξεις στη χώρα χρωματίζονται από ένα νέο παράγοντα, το μαχόμενο λαϊκό κίνημα, που έχει εισβάλει στο προσκήνιο μέσα από τις πλατείες, τις παρελάσεις, τις απεργίες, τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.
 Γιατί η Αριστερά αρχίζει να προβάλει σα δύναμη αλλαγής.
 Γιατί η κατεύθυνση της ενότητας της Αριστεράς αρχίζει να κατοχυρώνεται στη λαϊκή βάση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, ενώ όσες ηγεσίες παραμείνουν προσκολλημένες στην περιχαράκωση και στον ενδοαριστερό εμφύλιο, γρήγορα θα ξεπεραστούν από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται στη δύναμη εκείνη της Αριστεράς, που στέκεται αγωνιστικά, ενωτικά και με μαζική λαϊκή απεύθυνση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που έχει επιβληθεί στη χώρα. Θέτει σαν πρώτιστη ανάγκη την Ανατροπή των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων. Υπηρετεί την υπόθεση αυτή σταθερά και μαχητικά, δεν μασά τα λόγια του απέναντι στο σύστημα της διαπλοκής και στα μεγάλα ΜΜΕ, επιζητά ακόμη και τη δυνατότητα μιας ενδεχόμενης κυβερνητικής διεξόδου –πράγμα στο οποίο θα μπορούσε να συμβάλει η ενότητα της Αριστεράς με βάση ένα κρουστικό κοινό Πρόγραμμα. Γι’ αυτό και φθάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγνωρίζεται από ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια σαν μια δύναμη ελπίδας και διεξόδου.
Πολλά πρέπει να γίνουν από τις 7 Μάη και μετά, πολλές νέες δυνατότητες μπορεί να δημιουργηθούν αλλά και υποχρεώσεις, για να υπάρξει ανταπόκριση στους πόθους του λαού. Βασική προϋπόθεση όμως είναι μέχρι τις 6 Μάη να φθάσει σε κάθε λαϊκό σπίτι η φωνή της Αντίστασης στη νέα κατοχή, ο άλλος δρόμος της Πραγματικής Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας και της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Και στις 6 Μάη να αποτυπωθεί στην κάλπη το ρεύμα προς το ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να υπάρχει μέσα στην κοινωνία, όσο το δυνατόν πιο ενισχυμένο. Κάθε προοδευτικός άνθρωπος πρέπει να συμβάλλει σε αυτό.