Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρίστος Κωνσταντακόπουλος: Η απεξάρτηση είναι διαδικασία διαρκούς ανατροπής

http://egomiocy.blogspot.gr/


“Η  περίοδος της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, είναι για τον χρήστη μια περίοδος εξάρτησης από κοινωνικές αντι – αξίες καθοριστικές της καθημερινότητάς του. Όλες αυτές οι αντι – αξίες, μέσα από μια ανεστραμμένη ανάγνωση της πραγματικότητας, συμβαδίζουν με τις λεγόμενες κοινωνικά αποδεκτές αξίες: Κουτοπονηριά , λαμογιά, βόλεμα, ευκαιριακές σχέσεις, ψέμα, παραμύθι(α). Αν γίνει αντιληπτή η παραπάνω φράση στην ουσία της, ευθέως γίνεται κατανοητό ότι για την αντιδραστική/φοβική εξουσία, το πρόβλημα των ναρκωτικών και η διαχείρισή του συνιστά ιδανικό άλλοθι απενοχοποίησής της.” 
Στις παραπάνω πέντε προτάσεις συμπυκνώνεται η ουσία της σκέψης του 36χρονου Χρήστου Κωνσταντακόπουλου, πρώην χρήστη και θεραπευτή από το 2002 στην μονάδα απεξάρτησης “18 Άνω”. Aποδίδουν τα πως και τα γιατί της συνύπαρξης με όρους εξουσιαστικούς/συντηρητικούς των εξαρτημένων από ουσίες και των ... ανεξάρτητων, ξεγυμνώνουν το παιχνίδι των κοινωνικών ρόλων μέσα από τα αληθινά σημαίνοντά του. Οι χρήστες αιχμαλωτίζονται ανάμεσα σε δύο υποχρεωτικά αλληλοσυμπληρωματικά πεδία σύγκρουσης, το προσωπικό και το κοινωνικό. Πληρώνοντας βαρύ τίμημα στο πρώτο πεδίο/επίπεδο, καλούνται να διεκδικήσουν την επανεξέταση και στο δεύτερο, την προσαρμογή του προσωπικού ρόλου σε αναγνωρισμένα/πεπερασμένα/αποδεκτά κοινωνικά μέτρα. Παλεύουν να “απελευθερωθούν” αναγνωρίζοντας πλέον όρια στην διαδικασία της ελευθερίας.
“Η διαδικασία της απεξάρτησης είναι διαδικασία ζωής” αποτιμά ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, μη διστάζοντας να απομυθοποιήσει ακόμα και αυτόν τον θεραπευτικό σήμερα ρόλο/εργασία του : “Όλοι οι χρήστες κάποια στιγμή θέλουν θεωρητικά να μπουν σε διαδικασία απεξάρτησης. Όχι πάντοτε όμως αγγίζοντας τα βαθύτερα αίτια της εξάρτησής τους”. Απεξάρτηση ουσιώδης, λοιπόν, σημαίνει βαθύτατη προσέγγιση αιτίων, ή αλλιώς ένας συνεχής έρωτας με την διαδικασία/ανάγκη των συνεχών ανατροπών. Ίσως, το δυσκολότερο, πνευματικότερο και πλέον κουραστικό από όλα τα ανθρώπινα “παιχνίδια ζωής”.

Ο “προχωρημένος” Κωνσταντακόπουλος έδωσε ενεργό “παρών” το 2009 στις εκδηλώσεις συνειδητοποίησης – ευαισθητοποίησης που οργανώθηκαν από το κυπριακό αντιναρκωτικό συμβούλιο για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών. Το ειδικά γραμμένο για τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις κείμενό του υπό τον εύλογο τίτλο “Πέρασμα” αποτέλεσε την έμπνευση για την χορευτική παράσταση “Way out” που στις 27 Ιουνίου παρουσιάστηκε στο κέντρο της Λευκωσίας από την ομάδα “Αμφίδρομο Χοροθέατρο”.
Στο κείμενό του ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος απέδωσε σε πρώτο πρόσωπο το πέρασμα από την εξάρτηση στο “καθαρό” ή αλλιώς την διαδικασία των ανατροπών όπως παραπάνω την προσδιορίσαμε. Καίτοι το κείμενο περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα της παράστασης, με τρόπο “μαγικό” εξαφανίστηκε από τα σχετικά δελτία τύπου και το υλικό που διανεμήθηκε μετά το πέρας της στερώντας την δυνατότητα από τους ενδιαφερόμενους να εμβαθύνουν μέσω της απαραίτητης δεύτερης ανάγνωσης. Στο όνομα αυτής της δυνατότητας που δεν υπόκειται σε χρονικούς περιορισμούς μιας και τα μηνύματα του κειμένου είναι διαχρονικά, ας μας επιτραπεί να το αναδημοσιεύσουμε. Έχει ως ακολούθως: 

Κοιτάζω στον καθρέφτη το είδωλο μου. Βλέπω εμένα, μα δεν είμαι εγώ. Γυρνώ την πλάτη, όλα είναι ανάποδα. Για άλλη μια φορά έχασα την μάχη με τις ουσίες. Βρίσκομαι ήδη εκεί που τελειώνει η λογική. Εκεί που το παράλογο φαίνεται εντάξει. Το μυαλό γυρνά και οι αξίες δεν έχουν πια αξία. Στον κόσμο της εξάρτησης βασιλεύει το παράλογο. Δολοφονώντας τις αισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις είναι παρούσες. Στον κόσμο των ουσιών υπάρχει μόνο μοναξιά και φόβος.

Αναζητώ το πέρασμα που θα με φέρει με ανθρώπους, που θα με φιλιώσει με τα συναισθήματα μου,  που θα με απαλλάξει από τις ενοχές. Αναζητώ εμένα, εσάς, όλους. Δεν τα παρατάω. Ξανασηκώνομαι, η προσπάθεια συνεχίζεται. Μένω και σήμερα καθαρός! Οι γύρω μου με κοιτούν με δυσπιστία, ακόμη και οι γονείς μου, αιμορραγώ, θέλω να ουρλιάξω, θέλω να πιώ, αντέχω, μένω άλλη μια μέρα καθαρός.

Ζητώ βοήθεια. Αυτή τη φορά δεν κοροϊδεύω, είμαι στον πάτο. Πιο κάτω είναι ο τάφος. Δεν αντέχω αυτό που νοιώθω. Ψάχνω ένα ΠΕΡΑΣΜΑ ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Ψάχνω ανθρώπους για να βρω την ανθρωπιά μου. Περνάνε οι μέρες, είμαι καλύτερα σωματικά, αλλά η επιθυμία για χρήση είναι έντονη.

Δεν είναι μόνο θέμα χρόνου. Πρέπει να βρω λόγο να μείνω  καθαρός. Πρέπει να βρω τα αίτια που εδραιώθηκε η εξάρτηση μέσα μου. Είμαι μόνος ανάμεσα σε άλλους. Το πέρασμα στενεύει, έχω ενοχές, όλοι θέλουν απαντήσεις. Γιατί; Τι έφταιξε, τι πήγε στραβά, φταίνε οι γονείς, η κοινωνία, οι φίλοι; Φταίνε όλοι και κανείς. Πρέπει να κοιτάξω εμένα. Όχι εγωιστικά. Θα βρω το ΠΕΡΑΣΜΑ για το καθαρό. Το ΠΕΡΑΣΜΑ που θα με φέρει πίσω ... που θα κάνει τους εφιάλτες πάλι όνειρα .

Ζητάω βοήθεια. Βρίσκομαι με άλλους που παλεύουν για τον ίδιο σκοπό. Δεν είμαι μόνος. Ο στόχος και σήμερα: καθαρός. Παίρνω θέση απέναντι σε ότι με σκοτώνει. Λέω όχι σε όσους με θέλουν ελεγχόμενο και με το κεφάλι χαμηλά. Το πέρασμα μεγαλώνει, ο δρόμος γίνεται πια βατός. Αρχίζω και αναγνωρίζω το συναίσθημα μου. Η επιθυμία για χρήση έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Δεν παραμυθιάζομαι ...ξέρω ότι είναι εκεί και με περιμένει. Αρχίζω να κάνω όνειρα, να δυναμώνω. Βάζω στόχους και τους κατακτώ. Μικρούς, καθημερινούς, σημαντικούς. Το πέρασμα μου προς το καθαρό ολοκληρώνεται . Δεν φοβάμαι . Μιλάω, δεν προσαρμόζομαι , δεν αφήνω τίποτα και κανένα να με έχει ελέγχει και να με ωθεί στο περιθώριο.

Επανεντάσσομαι στην κοινωνία με τους όρους μου. Καθαρός! Λέω όχι σε ότι με χειραγωγεί. Ανακαλύπτω την δυστυχία των άλλων, απέχω καιρό. Λέω όχι σε όλες τις εξαρτήσεις. Νόμιμες και παράνομες. Δεν θα μου χαριστεί τίποτα και χαίρομαι. Πέρασα το πέρασμα προς το καθαρό, σφηνώθηκα, χάθηκα , πόνεσα, απεγκλωβίστηκα, έκανα την αυτοκριτική μου. Βρήκα τους λόγους που εδραιώθηκε η εξάρτηση πάνω μου. Είμαι ελεύθερος, καθαρός, όχι όμως μόνο σε σχέση με τις ουσίες, αλλά και στο πως στέκομαι απέναντι στα πράγματα.

Ο τοίχος γράφει «Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη», συμφωνώ. Λέμε όχι σε ότι μας θέλει εξαρτημένους. Ουσίες, ανθρώπους, συμπεριφορές, lifestyle. Όχι στον τρόπο που μας προτείνουν, όχι με τον τρόπο που μας προτείνουν. Όχι με τον τρόπο που όλοι κάτι παίρνουν. Είμαι καθαρός, είμαστε καθαροί. Βρήκα το πέρασμα…

ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ