Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Χρίστος Κωνσταντακόπουλος: Η απεξάρτηση είναι διαδικασία διαρκούς ανατροπής

http://egomiocy.blogspot.gr/


“Η  περίοδος της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, είναι για τον χρήστη μια περίοδος εξάρτησης από κοινωνικές αντι – αξίες καθοριστικές της καθημερινότητάς του. Όλες αυτές οι αντι – αξίες, μέσα από μια ανεστραμμένη ανάγνωση της πραγματικότητας, συμβαδίζουν με τις λεγόμενες κοινωνικά αποδεκτές αξίες: Κουτοπονηριά , λαμογιά, βόλεμα, ευκαιριακές σχέσεις, ψέμα, παραμύθι(α). Αν γίνει αντιληπτή η παραπάνω φράση στην ουσία της, ευθέως γίνεται κατανοητό ότι για την αντιδραστική/φοβική εξουσία, το πρόβλημα των ναρκωτικών και η διαχείρισή του συνιστά ιδανικό άλλοθι απενοχοποίησής της.” 
Στις παραπάνω πέντε προτάσεις συμπυκνώνεται η ουσία της σκέψης του 36χρονου Χρήστου Κωνσταντακόπουλου, πρώην χρήστη και θεραπευτή από το 2002 στην μονάδα απεξάρτησης “18 Άνω”. Aποδίδουν τα πως και τα γιατί της συνύπαρξης με όρους εξουσιαστικούς/συντηρητικούς των εξαρτημένων από ουσίες και των ... ανεξάρτητων, ξεγυμνώνουν το παιχνίδι των κοινωνικών ρόλων μέσα από τα αληθινά σημαίνοντά του. Οι χρήστες αιχμαλωτίζονται ανάμεσα σε δύο υποχρεωτικά αλληλοσυμπληρωματικά πεδία σύγκρουσης, το προσωπικό και το κοινωνικό. Πληρώνοντας βαρύ τίμημα στο πρώτο πεδίο/επίπεδο, καλούνται να διεκδικήσουν την επανεξέταση και στο δεύτερο, την προσαρμογή του προσωπικού ρόλου σε αναγνωρισμένα/πεπερασμένα/αποδεκτά κοινωνικά μέτρα. Παλεύουν να “απελευθερωθούν” αναγνωρίζοντας πλέον όρια στην διαδικασία της ελευθερίας.
“Η διαδικασία της απεξάρτησης είναι διαδικασία ζωής” αποτιμά ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, μη διστάζοντας να απομυθοποιήσει ακόμα και αυτόν τον θεραπευτικό σήμερα ρόλο/εργασία του : “Όλοι οι χρήστες κάποια στιγμή θέλουν θεωρητικά να μπουν σε διαδικασία απεξάρτησης. Όχι πάντοτε όμως αγγίζοντας τα βαθύτερα αίτια της εξάρτησής τους”. Απεξάρτηση ουσιώδης, λοιπόν, σημαίνει βαθύτατη προσέγγιση αιτίων, ή αλλιώς ένας συνεχής έρωτας με την διαδικασία/ανάγκη των συνεχών ανατροπών. Ίσως, το δυσκολότερο, πνευματικότερο και πλέον κουραστικό από όλα τα ανθρώπινα “παιχνίδια ζωής”.

Ο “προχωρημένος” Κωνσταντακόπουλος έδωσε ενεργό “παρών” το 2009 στις εκδηλώσεις συνειδητοποίησης – ευαισθητοποίησης που οργανώθηκαν από το κυπριακό αντιναρκωτικό συμβούλιο για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών. Το ειδικά γραμμένο για τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις κείμενό του υπό τον εύλογο τίτλο “Πέρασμα” αποτέλεσε την έμπνευση για την χορευτική παράσταση “Way out” που στις 27 Ιουνίου παρουσιάστηκε στο κέντρο της Λευκωσίας από την ομάδα “Αμφίδρομο Χοροθέατρο”.
Στο κείμενό του ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος απέδωσε σε πρώτο πρόσωπο το πέρασμα από την εξάρτηση στο “καθαρό” ή αλλιώς την διαδικασία των ανατροπών όπως παραπάνω την προσδιορίσαμε. Καίτοι το κείμενο περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα της παράστασης, με τρόπο “μαγικό” εξαφανίστηκε από τα σχετικά δελτία τύπου και το υλικό που διανεμήθηκε μετά το πέρας της στερώντας την δυνατότητα από τους ενδιαφερόμενους να εμβαθύνουν μέσω της απαραίτητης δεύτερης ανάγνωσης. Στο όνομα αυτής της δυνατότητας που δεν υπόκειται σε χρονικούς περιορισμούς μιας και τα μηνύματα του κειμένου είναι διαχρονικά, ας μας επιτραπεί να το αναδημοσιεύσουμε. Έχει ως ακολούθως: 

Κοιτάζω στον καθρέφτη το είδωλο μου. Βλέπω εμένα, μα δεν είμαι εγώ. Γυρνώ την πλάτη, όλα είναι ανάποδα. Για άλλη μια φορά έχασα την μάχη με τις ουσίες. Βρίσκομαι ήδη εκεί που τελειώνει η λογική. Εκεί που το παράλογο φαίνεται εντάξει. Το μυαλό γυρνά και οι αξίες δεν έχουν πια αξία. Στον κόσμο της εξάρτησης βασιλεύει το παράλογο. Δολοφονώντας τις αισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις είναι παρούσες. Στον κόσμο των ουσιών υπάρχει μόνο μοναξιά και φόβος.

Αναζητώ το πέρασμα που θα με φέρει με ανθρώπους, που θα με φιλιώσει με τα συναισθήματα μου,  που θα με απαλλάξει από τις ενοχές. Αναζητώ εμένα, εσάς, όλους. Δεν τα παρατάω. Ξανασηκώνομαι, η προσπάθεια συνεχίζεται. Μένω και σήμερα καθαρός! Οι γύρω μου με κοιτούν με δυσπιστία, ακόμη και οι γονείς μου, αιμορραγώ, θέλω να ουρλιάξω, θέλω να πιώ, αντέχω, μένω άλλη μια μέρα καθαρός.

Ζητώ βοήθεια. Αυτή τη φορά δεν κοροϊδεύω, είμαι στον πάτο. Πιο κάτω είναι ο τάφος. Δεν αντέχω αυτό που νοιώθω. Ψάχνω ένα ΠΕΡΑΣΜΑ ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Ψάχνω ανθρώπους για να βρω την ανθρωπιά μου. Περνάνε οι μέρες, είμαι καλύτερα σωματικά, αλλά η επιθυμία για χρήση είναι έντονη.

Δεν είναι μόνο θέμα χρόνου. Πρέπει να βρω λόγο να μείνω  καθαρός. Πρέπει να βρω τα αίτια που εδραιώθηκε η εξάρτηση μέσα μου. Είμαι μόνος ανάμεσα σε άλλους. Το πέρασμα στενεύει, έχω ενοχές, όλοι θέλουν απαντήσεις. Γιατί; Τι έφταιξε, τι πήγε στραβά, φταίνε οι γονείς, η κοινωνία, οι φίλοι; Φταίνε όλοι και κανείς. Πρέπει να κοιτάξω εμένα. Όχι εγωιστικά. Θα βρω το ΠΕΡΑΣΜΑ για το καθαρό. Το ΠΕΡΑΣΜΑ που θα με φέρει πίσω ... που θα κάνει τους εφιάλτες πάλι όνειρα .

Ζητάω βοήθεια. Βρίσκομαι με άλλους που παλεύουν για τον ίδιο σκοπό. Δεν είμαι μόνος. Ο στόχος και σήμερα: καθαρός. Παίρνω θέση απέναντι σε ότι με σκοτώνει. Λέω όχι σε όσους με θέλουν ελεγχόμενο και με το κεφάλι χαμηλά. Το πέρασμα μεγαλώνει, ο δρόμος γίνεται πια βατός. Αρχίζω και αναγνωρίζω το συναίσθημα μου. Η επιθυμία για χρήση έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Δεν παραμυθιάζομαι ...ξέρω ότι είναι εκεί και με περιμένει. Αρχίζω να κάνω όνειρα, να δυναμώνω. Βάζω στόχους και τους κατακτώ. Μικρούς, καθημερινούς, σημαντικούς. Το πέρασμα μου προς το καθαρό ολοκληρώνεται . Δεν φοβάμαι . Μιλάω, δεν προσαρμόζομαι , δεν αφήνω τίποτα και κανένα να με έχει ελέγχει και να με ωθεί στο περιθώριο.

Επανεντάσσομαι στην κοινωνία με τους όρους μου. Καθαρός! Λέω όχι σε ότι με χειραγωγεί. Ανακαλύπτω την δυστυχία των άλλων, απέχω καιρό. Λέω όχι σε όλες τις εξαρτήσεις. Νόμιμες και παράνομες. Δεν θα μου χαριστεί τίποτα και χαίρομαι. Πέρασα το πέρασμα προς το καθαρό, σφηνώθηκα, χάθηκα , πόνεσα, απεγκλωβίστηκα, έκανα την αυτοκριτική μου. Βρήκα τους λόγους που εδραιώθηκε η εξάρτηση πάνω μου. Είμαι ελεύθερος, καθαρός, όχι όμως μόνο σε σχέση με τις ουσίες, αλλά και στο πως στέκομαι απέναντι στα πράγματα.

Ο τοίχος γράφει «Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη», συμφωνώ. Λέμε όχι σε ότι μας θέλει εξαρτημένους. Ουσίες, ανθρώπους, συμπεριφορές, lifestyle. Όχι στον τρόπο που μας προτείνουν, όχι με τον τρόπο που μας προτείνουν. Όχι με τον τρόπο που όλοι κάτι παίρνουν. Είμαι καθαρός, είμαστε καθαροί. Βρήκα το πέρασμα…

ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Ανδρέας Κουζέλης: Μια μοναδική προσωπικότητα, ένας εξαιρετικά γενναίος άνθρωπος


Ο κοινωνιολόγος Ανδρέας Κουζέλης είναι πιθανότατα μια από τις πιο βαθιά πνευματικές προσωπικότητες της ολίγον χαμένης γενιάς των νεοελλήνων σαραντάρηδων. Άνθρωπος της διαρκούς και δυναμικής πολιτικής παρέμβασης, ελάχιστα “κουβαλά” το προφίλ του τυπικού νεοέλληνα λόγιου. Οι λογοτεχνικές “στιγμές” του, όμως, καταφέρνουν πάντα να αφήνουν στίγμα αξιοζήλευτο εμβαθύνοντας με τρόπο μοναδικό σε θεματολογίες κάτι παραπάνω από δύσκολες...
Κομμάτι χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας του Κουζέλη είναι η ανάγκη αλλά και η ικανότητά του να εκπλήσσει. Είναι ο ένας και μοναδικός υποψήφιος ψηφοδελτίου επικρατείας κοινοβουλευτικού κόμματος (ΔΗΚΚΙ) στην ελληνική ιστορία που δεν δίστασε δύο εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές (2000) να αποχωρήσει καταγγέλοντας ρατσιστικές εις βάρος του στάσεις και συμπεριφορές. “Δεν ανέχομαι να επενδύουν στην εικόνα μου και πεισματικά να αρνούνται να αντλήσουν από το περιεχόμενό μου” είχε τότε δηλώσει ο Κουζέλης, αντιλαμβανόμενος ότι το επικοινωνιακό επιτελείο του κόμματος που τότε υποστήριξε “επένδυε” αποκλειστικά και μόνο στην κινητική αναπηρία του (σπαστική τετραπληγία) και υποτιμούσε κάθε δυνατότητα βαθύτερης προσέγγισης της δικαιωματικής πολιτικής ατζέντας που ο τριαντάρης τότε υποψήφιος αξίωνε.
“Περίμενα σχεδόν μέχρι τέλους της προεκλογικής διαδικασίας για να ανταποδώσω την πολιτική προσβολή της απαξίωσης με τον πλέον σκληρό τρόπο”, η πιό σκληρή από τις επεξηγηματικές της αποχώρησής του φράση, καταγράφεται αν μη τι άλλο ως κορυφαία στιγμή αυτοπεποίθησης προσώπου με αναπηρία που συμμετείχε σε ψηφοδέλτιο ελληνικού κόμματος εντός του κεντρικού πολιτικού σκηνικού. Πόσο μάλλον όταν επ’ ουδενί ο Κουζέλης δεν επεδίωξε να εξαργυρώσει – έμμεσα ή άμεσα – την επιλογή του, και ουδεμία προνομιακή σχέση δεν διεκδίκησε από τους άμεσα επωφελημένους της . Διότι η πράξη της αποχώρησής του, έπαιξε σοβαρό ρόλο στην οριακή επικράτηση του σημιτικού ΠΑΣΟΚ στις κλειστές εκλογές του 2000 συμπιέζοντας και αφήνοντας εκτός βουλής το τσοβολικό ΔΗΚΚΙ, παρότι ουδέποτε ο ρόλος της αναλύθηκε και αναγνωρίστηκε. “Διόλου δεν με ενδιέφερε η επίπτωση επί του εκλογικού αποτελέσματος”, αποτίμησε σε ύστερο χρόνο ο πρωταγωνιστής, “αλλά το ακριβώς αντίθετο. Η επίπτωση επί του αποτελέσματος επεδίωκα να αναδείξει στο maximum τα βαθύτερα γιατί της επιλογής μου. Στο όνομα όλων των υποψηφίων με αναπηρία που χρησιμοποιούντο από όλα τα κόμματα ως ερέθισμα της λανθάνουσας ευαισθησίας του κοινού και όχι ως ισότιμοι διαμορφωτές της πολιτικής ατζέντας”. Δεν εξετάζουμε την βίαιη επέμβαση Κουζέλη στις μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις – αν ήταν καλή ή κακή -  καταγράφουμε την στα όρια της έπαρσης αυτοπεποίθηση. Η οποία, οριοθετώντας τον κοινωνικό χαρακτήρα/ρόλο ενός ανθρώπου με αναπηρία στην μάλλον φοβική Ελλάδα, αν μη τι άλλο γεννά σοκαριστική για τα μέτρα των πολλών έκπληξη.
Θα ήταν αδύνατο δεδομένων των παραπάνω, ο ίδιος χαρακτήρας να μην αποτυπώνεται στις τρεις σημαντικές παρεμβατικές στιγμές του Κουζέλη – λογοτέχνη. Ξεκινώντας από τα “διαδικαστικά”, καίτοι και ως λογοτέχνης ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας έγινε αποδέκτης σημαντικών ευκαιριών να αναδειχτεί/διαπρέψει, αρνήθηκε κάθετα τους μηχανισμούς στήριξης. “Μιλάω μόνο με την πράξη, με τα έργα μου, όποιος θέλει ας αφουγκραστεί ” η καταλυτική επ’ αυτού αποτίμησή του, αποδίδει εξίσου σοκαριστικά με τα περί πολιτικής λεχθέντα του την στα όρια της έπαρσης αυτοπεποίθησή του. Από ευκαιρίες στήριξης (ανθρώπων και μηχανισμών) ο Α. Κουζέλης είχε ουκ ολίγες. Εκλεκτοί εκπρόσωποι από την ελίτ της νεοελληνικής διανόησης και κορυφαίες φιγούρες της κεντρικής πολιτικής σκηνής μοιράστηκαν τους ρόλους στην παρουσίαση της περιεκτικής ΗΤΤΑΣ του λογοτέχνη (ο τίτλος του δεύτερου βιβλίου του) στο κεντρικότερο αθηναϊκό βιβλιοπωλείο, ουδεμία συνέχεια ο Κουζέλης επεδίωξε και ουδεμία συνέχεια είχε μαζί τους.  “Οι ρόλοι τελειώνουν με το σβήσιμο των φώτων, το όποιο φως του λογοτεχνικού μηνύματος περνά μόνο μέσα από μικρές χαραμάδες στο εναπομείναν σκοτάδι. Το τεχνητό φως μεσ’ το σκοτάδι, καταδικάζει την ουσία της τέχνης ως βαθύτατης εκφραστικής και επικοινωνιακής ανάγκης, ως αναζήτησης του αληθινού δρόμου προς το φως, την χειραφέτηση”, έγραψε προ μερικών μηνών ο κοινωνιολόγος/λογοτέχνης μοιραζόμενος την σκέψη του μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος με λίγους μόνο και εκλεκτούς φίλους . Αυτούς στους οποίους και υπέρ των οποίων μια ζωή ολόκληρη λογοδοτούσε και εξακολουθεί να λογοδοτεί εκπλήσσοντας πάντες τους “άλλους”...
Η ΗΤΤΑ – το δεύτερο λογοτεχνικό βιβλίο του Κουζέλη – αφιερώνεται στις γυναίκες , το μήνυμα που συμπυκνώνει είναι τόσο κάθετο που δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί (τι άλλο μιάς και για τον Κουζέλη πρόκειται;) σοκαριστικό. Με μιά φράση (δανεισμένη από την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου) : Είναι τόσο βαθιά φαλλοκρατικές οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, που η όποιαδήποτε εντός αυτών γυναικεία διεκδίκηση χειραφέτησης και ελευθερίας είναι εξ’ ορισμού καταδικασμένη σε αστοχία. Η γυναικεία ελευθερία και  χειραφέτηση επιτρέπονται μόνο ως ζωτικά άλλοθι, όταν διεκδικούν μερίδια από τα πεδία της συγκρουσιακής αλήθειας ηττώνται οικτρά. “Τέτοιος πεσσιμισμός;” , είχε ρωτηθεί τότε ο λογοτέχνης ολίγον παιχνιδιάρικα από καθηγήτρια πανεπιστημίου, “η αλήθεια δεν μπορεί να θεωρηθεί πεσσιμισμός, μόνο η άρνησή της” κάθετα της είχε απαντήσει .  Και συναισθανόμενος το πεινασμένο ενδιαφέρον του κοινού του για παραπέρα συζήτηση, το τάϊσε με μιά μόνο ακόμα κουβέντα και κατόπιν διαταγή σιωπητηρίου: “Η διαδικασία της χειραφέτησης, της επανάστασης είναι συνεχής, μοιάζει ατελείωτη, η επανάσταση όμως είναι μιά και μόνο κρίσιμη στιγμή/τομή που αλλάξει οριστικά τα πάντα. Οτιδήποτε το ατελείωτο σημαίνει πόνο, η χαρά διεκδικεί μόνο τις στιγμές της, έτσι έχει η αλήθεια της ζωής”. Σύμφωνα με τον Κουζέλη η ΗΤΤΑ του ως “μήνυμα προς τις αγαπημένες γυναίκες” συνιστά το διαλεκτικό αντίθετο του πεσσιμισμού. Και ας διαφωνούν οι πάντες...
Η αναζήτηση της χαραμάδας μεσ’ το σκοτάδι κορυφώνεται στο τρίτο βιβλίο του Ανδρέα Κουζέλη – ποιητική συλλογή αναπτυγμένη σε έξι θεματικές ενότητες – υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο ΚΑΤΑΠΑΚΤΗ. Πλέον ο λογοτέχνης ρητά δηλώνει ότι “αναφέρεται στην ανάγκη απελευθέρωσης” αποκλειστικά και μόνο στο όνομα των “από κάτω”. Ρωτούμενος από αναγνώστη “γιατί εμμένεις στο προφανές, εξ’ ορισμού δεν αφορά τους από κάτω η αναζήτηση καταπακτής;”  ο Α. Κουζέλης για μια ακόμη φορά επέλεξε το αντισυμβατικό ως απάντησή του : “Χρέος του λογοτέχνη στους καιρούς μας είναι να ξαναγράψει από την αρχή το προφανές, να το ξαναεγγράψει στην συλλογική συνείδηση. Διότι πλέον ακόμα και αυτήν την έκφραση της ανάγκης απελευθέρωσης, οι από πάνω προσπαθούν να την οικειοποιηθούν, να την αφαιρέσουν ως αλήθεια από τους από κάτω και να την μεταλλάξουν σε ενιαίο, πολτοποιημένο, εμπορεύσιμο ζωτικό ψεύδος. Δεν είμαι έμπορος για να προσφέρω σε πολλές και διάφορες ποικιλίες το εμπόρευμά μου, είμαι με τους από κάτω, ένας από τους από κάτω”. Και η συγκεκριμένη φράση (πάλι σε εκδήλωση παρουσίασης) συνοδεύτηκε από διαταγή σιωπητηρίου η οποία ξανά έγινε αποδεκτή. Αν μη τι άλλο ο Ανδρέας Κουζέλης έχει αποδείξει ότι γνωρίζει καλύτερα και από τον καλύτερο επαγγελματία της επικοινωνίας να σφραγίζει με μια φράση τα επικοινωνιακά τελετουργικά που τον αφορούν...
Χρωστάμε μερικές λέξεις για το πρώτο εναρκτήριο βιβλίο του Κουζέλη, πιθανώς επηρεασμένοι και εμείς από την μοναδική του ικανότητα να ανατρέπει την τάξη την αφήσαμε για το τέλος. Οι ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΟΝΕΙΡΟΥ του, λοιπόν, ανήκουν στην κατηγορία εκείνη των λογοτεχνημάτων που δεν νοηματοδοτούνται σε ένα δημοσιογραφικό κείμενο. Μιλούν για την αλήθεια όπως κατοικοεδρεύει στο ασυνείδητο, την συγκρουσιακή διαδικασία ανάδυσής της, την ισορροπία στης λογικής τα σύνορα όταν αντιπαρατίθεται με τα περιβληματικά ζωτικά ψεύδη, εντέλει για το ακροβατικό ξεπέταγμα της στιγμής που αναζητείται πεδίο φωτός ώστε οριστικά η αλήθεια να κατοχυρωθεί . “Οταν ανοίγουν τα βλέφαρα, οι μνήμες του ονείρου ξεθωριάζουν μέσα σε μια μόνο στιγμή. Αυτή προσπαθώ αγωνιωδώς να παρατείνω, να νοηματοδοτήσω” η ερμηνευτική για τους επισκέπτες του ονείρου του φράση του λογοτέχνη. Οι ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΟΝΕΙΡΟΥ δεν απευθύνονται σε “τεμπέληδες αναγνώστες”, δεν διαβάζονται εύκολα . “Θα είναι έκπληξη μοναδική για μένα αν έστω και ένας αναγνωρίσει δικούς του οικείους στους επισκέπτες μου. Έκπληξη και απίστευτη λύτρωση μαζί , μιας και θα νοηματοδοτεί κοινές αφετηρίες που διαρκώς ηττούμενος, διαρκώς ψάχνοντας για καταπακτές, αγωνίζομαι επί χρόνια να νοηματοδοτήσω” μας μυεί στην σκέψη του ο Α. Κουζέλης, συνδέοντας την αρχή και την συνέχεια της λογοτεχνικής του παρέμβασης με  ακραία εκπληκτικό τρόπο.
Και ποιά η ακραία έκπληξη; Η απόδοσή της σε λέξεις μοιάζει ο προσφορότερος επίλογος του παρόντος:  Η συνέχεια και συνέπεια καθεαυτή, η επιμονή στην μοιρασιά της αναζήτησης του φυσικού φωτός, ή άρνηση κάθε τεχνητού φωτισμού. Η διαχρονικότερη συνταγή της πλήρους/ανόθευτης εσωτερικής μοναξιάς, συνάμα όμως και το πιστοποιητικό της αυθεντικής – στα όρια της έπαρσης – αυτοπεποίθησης...

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Ο "ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ" του Τομπούλογλου και οι Υποσιτισμένοι ασθενείς του Αγ. Κυριακού

Την ώρα που κάποιοι παίζουν ελαφρά τη καρδιά με εκατομμύρια ευρώ για το ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Κατά της Παχυσαρκίας (η μίζα Τομπούλογλου αφορούσε σε αυτό), οι μικροί ασθενείς του Νοσοκομείου υποσιτίζονται επικίνδυνα!
Η αποκάλυψη σοκάρει: τα παιδιά του Νοσοκομείου Αγλαΐα Κυριακού έχουν να φάνε αυγό από τον Ιούνιο του 2012! Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει σε σοκαριστική της αναφορά προς τη Διοίκηση του Νοσηλευτικού Ιδρύματος, η προϊσταμένη του Τμήματος Διατροφής Αλεξάνδρα Κουλιέρη.
Το έγγραφο που σας παρουσιάζει το newsbomb.gr κατ' αποκλειστικότητα, έχει ημερομηνία 5/11/2013, δηλαδή μόλις ένα μήνα πριν από τις αποκαλύψεις με τη μίζα Τομπούλογλου και την έναρξη της δικαστικής έρευνας για τυχόν συνυπεύθυνους σε αυτό μέσα από το χώρο του Νοσοκομείου.
aglaia
Η κατάσταση είναι δραματική. Την ίδια ώρα ο ένας προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στον άλλον και χιλιάδες ευρώ πηγαινοέρχονται σε ορισμένες τσέπες, στο πλαίσιο επικίνδυνων και πιθανώς εγκληματικών συμπεριφορών.
Πώς έχει η κατάσταση στο Αγλαΐα Κυριακού:
- Από τον Ιούνιο 2012 σταμάτησε η προμήθεια αυγών.
- Από τον Μάιο 2013 σταμάτησε η προμήθεια χυμών.
- Από τον Ιούνιο 2013 σταμάτησε η προμήθεια γάλακτος εβαπορέ.
- Από τον Ιούνιο 2013 μειώθηκε η ποιότητα ελαιολάδου σε 750 γραμμάρια την ημέρα για όλους τους ασθενείς και εφημερεύοντες.
- Από τον Οκτώβριο 2013 σταμάτησε η προμήθεια γιαουρτιών.
Αυτά αναφέρονται μεταξύ άλλων στην επίσημη αναφορά της Προϊσταμένης Τμήματος Διατροφής του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, Αλεξάνδρας Κουλιέρη.
anaf-paidwn
Στις 5/11/2013 η διοίκηση του Νοσοκομείου, δηλαδή ο τότε διοικητής Χάρης Τομπούλογλου, ενημερώνεται και για τα εξής:
«Από τον Απρίλιο 2013 προμηθευόμαστε εξωσυμβατικά όλα τα τυριά με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να έχουμε τυρί για το ενδιάμεσο γεύμα των ασθενών μόνο για τις επόμενες επτά ημέρες. Δεν προμηθευόμαστε καθόλου σκληρό τυρί για μακαρόνια και τυρί φέτα για τα "λαδερά" γεύματα. Σήμερα δεν παραλάβαμε ούτε μία μαρμελάδα για τα πρωινά των ασθενών».
Και καταλήγει στην αναφορά της η Αλεξάνδρα Κουλιέρη: «Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά, για τα οποία έχω αναλάβει προσωπικά την ευθύνη, συμβαίνουν χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση ή τουλάχιστον χωρίς να δείχνουν από δίπλα την στοιχειώδη καλή θέληση για μία εναλλακτική πρόταση. Αντιλαμβάνεστε ότι η μη χορήγηση των παραπάνω τροφίμων, μαζί με όλα εκείνα που έχουν αφαιρεθεί από το καθημερινό σιτηρέσιο των μικρών μας ασθενών, πάντα κατά την κρίση των Αρμοδίων του Αγία Σοφία, καθιστά το ήδη φτωχό, ελλιπές, μονότονο, ποσοτικά ανεπαρκές και εν τέλει επιστημονικά απαράδεκτο διαιτολόγιο τους, επιεικώς επικίνδυνο! Σας γνωρίζω ότι μου είναι πλέον δύσκολο να διαχειριστώ αυτήν την κατάσταση. Παρακαλώ για τις δικές σας ενέργειες, προκειμένου να αποφύγουμε τον επικείμενο διασυρμό».


Read more: http://www.newsbomb.gr/apokalypseis/story/390158/sok-mikroi-astheneis-ypositizontai-epikindyna-sto-aglaia-kyriakoy#ixzz2puc45OPA

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

συνεχιζουμε

Απο το http://ikokkiniamas.blogspot.gr/

Έχουν περάσει  πάνω από 40 ήμερες από τις 22/11/2013, όπου οι οργανώσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκαιας και Ρέντη, κατέληξαν σε: "ομόφωνη απόφαση για στήριξη της κίνησης που υπάρχει στη Νίκαια, της Δημοτικής Κίνησης Πολιτών Νίκαιας-Ρέντη "κόντρα στο ρεύμα" με επικεφαλής τον Κώστα Παπαδόπουλο, μετά από κοινή συνεδρίαση, στην οποία υπήρξε γόνιμη και εποικοδομητική συζήτηση.  
Στην απόφαση συμπεριλαμβάνεται επίσης η συγκρότηση "Δημοτικής Ομάδας" του ΣΥΡΙΖΑ από μέλη και των δυο οργανώσεων Νίκαιας και Ρέντη που θα έχει την ευθύνη από δω και πέρα για την διαδικασία και όλες τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν, για να δοθεί νικηφόρα η μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Κοινή διαπίστωση όλων των ομιλητών ήταν ότι η υπάρχουσα δημοτική αρχή με δήμαρχο τον Γ. Ιωακειμίδη, υπήρξε μια κατ΄εξοχήν "μνημονιακή" δημοτική αρχή που διαχειρίστηκε τα δημοτικά πράγματα μέσα στα πλαίσια και τις εντολές των μνημονιακών κυβερνητικών επιλογών της λιτότητας των περικοπών και των απολύσεων." όπως δημοσίευσα μια ημέρα μετά στην ΚΟΚΚΙΝΙΑ ΜΑΣ.
Παρά την ομοφωνία όμως της απόφασης, φαίνεται πως στα πλαίσια των συντονιστικών επιτροπών Νίκαιας και Ρέντη, υπάρχει δυστοκία στο να δημοσιεύσουν όπως δεσμευθήκαν στη συνέλευση, την συγκεκριμένη ομόφωνη απόφαση. Με αυτή την "διστακτικότητα" όμως συνεχίζεται να τροφοδοτείται η "φήμη" για υπάρχουσα συμφωνία (σε πλήρη αντίθεση με την απόφαση των Ο.Μ. Νίκαιας και Ρέντη) κεντρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να στηρίξουν τον νυν Δήμαρχο Γ. Ιωακειμίδη.
Δεν αγνοούμε και ούτε παραβλέπουμε τις αποφάσεις της Κ.Ε., όπου αναφέρεται: "Ειδικά για τους μεγάλους δήμους, με πληθυσμό πάνω από 60.000, και για τις 13 περιφέρειες, θα ληφθεί ειδική απόφαση της Κ.Ε. κατόπιν διαβούλευσης με τις τοπικές οργανώσεις και όπου χρειάζεται με τη σύμφωνη γνώμη τους, βάσει καταστατικού."
Το θέμα όμως είναι ότι μέχρι στιγμής η μόνη απόφαση σε τοπικό επίπεδο που υπάρχει είναι αυτή που αναφέρεται στην αρχή του κειμένου, ενώ επίσημα, σε κανένα όργανο δεν έχει τεθεί ανοιχτά έστω για να συζητηθεί σαν πρόταση, το όνομα Ιωακειμίδης. Η μόνη πρόταση που ετέθη επίσημα για υποψήφιος Δήμαρχος στην συνέλευση των Ο.Μ. ήταν αυτή για τον Κώστα Παπαδόπουλο και καμιά άλλη.
Εδώ έχουμε μια δεδομένη ακινησία ένα "ψυγείο" από πλευράς των υπευθύνων για το θέμα της Νομαρχιακής και Κεντρικής Επιτροπής, όπου αφήνουν να περάσει κρίσιμος χρόνος και να τρέξουν τελευταία στιγμή κάποια απόφαση της Κ.Ε. που ίσως να μην συνάδει με τις διαθέσεις της τοπικής κοινωνίας.... 
Για να υπάρξει διαβούλευση πρέπει να υπάρχει πρόβλημα, αξεπέραστη αντίθεση, που θα πρέπει να δώσει λύση η Κ.Ε. και αναρωτιέμαι, τι θα συζητήσει η Κ.Ε. στην επόμενη συνεδρίαση της σαν προτάσεις για την Νίκαια - Ρέντη; Και γιατί αν "παίζει" και άλλο όνομα πέρα από του Κ. Παπαδόπουλου δεν μας το λένε και εμάς να το γνωρίζουμε;
Δεν στερούμε το δικαίωμα φυσικά, των κεντρικών στελεχών να διαβουλεύονται, να συζητούν, και να προετοιμάζουν τακτικές κινήσεις συμμαχιών, συνεργασιών κ.τ.λ. Όμως όλα αυτά όχι σε βάρος των αποφάσεων των τοπικών οργανώσεων και της τοπικής κοινωνίας. Και η Τοπική Κοινωνία και περισσότερο οι ενεργοί πολίτες της γνωρίζουν, πως ο Γ. Ιωακειμίδης τα μόνα εχέγγυα του είναι, αυτά του "καλού" διαχειριστή των μνημονιακών πολιτικών, και με την πολύ πρόσφατη απόφαση του για το μπάζωμα του Καραμπίνη, της αδιαφανούς και αυταρχικής διοίκησης, του κόντρα στα τοπικά συμφέροντα, που αφαιρώντας τους ζωτικό δημοτικό χώρο, στο όνομα παρουσίασης κάποιου θετικού του "έργου", το μόνο που κάνει είναι να αυξάνει τα κέρδη για την κοινοπραξία κατασκευής του ΑΤΤΙΚΟΝ ΜΕΤΡΟ.
Η τοπική κοινωνία, και τα οργανωμένα μέλη του Σύριζα  δεν θα δεχτούν μια πρόταση για τον συγκεκριμένο δήμαρχο, εκ των προτέρων ασύμβατη με τις αποφάσεις της Κ.Ε.
Βεβαίως σε μια διαδικασία διαλόγου, δημιουργίας συμμαχιών και συνεργασιών αναζητούμε εκείνες τις  λύσεις που θα φέρουν το καλύτερο αποτέλεσμα για τους κοινούς στόχους.

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

«Το μωρό μου η Νέλα με σύνδρομο Down!»,

hfd
«Το μωρό μου η Νέλα με σύνδρομο Down!», η συγκλονιστική ιστορία μίας μητέρας!
http://www.newsitamea.gr/
Αυτή είναι η αληθινή ιστορία μίας γενναίας μαμάς, που δε φοβήθηκε να μοιραστεί με λεπτομέρειες την ιστορία της γέννησης της δεύτερης κόρης της που περίμενε να λαχτάρα για να ολοκληρώσει την οικογενειακή της ευτυχία…

Συγκινήθηκα πολύ καθώς διάβαζα την ιστορία της, όμως σκέφτηκα ότι πολλές μαμάδες από εσάς που διαβάζετε τα κείμενά μου, θα θέλατε να μάθετε όλα όσα βίωσε αυτή η γυναίκα που είναι σίγουρα παράδειγμα προς μίμηση!
Ίσως είναι και μία μικρή αφορμή, να εκτιμήσουμε όλες μας, το γεγονός ότι έχουμε υγιή παιδάκια και φυσικά να μάθουμε να δεχόμαστε την διαφορετικότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Μία διαφορετικότητα που μπορεί να χτυπήσει και τις δικές μας πόρτες άξαφνα και απροειδοποίητα.
Έτσι δεν είναι άλλωστε η ζωή μας;
Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή χρονιά γεμάτη χαρές, συγκινήσεις και πάνω απ” όλα υγεία σε όλο τον κόσμο!
blog1-171
«Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έγραψα ποτέ στην ζωή μου… Το πιο δύσκολο αλλά ταυτόχρονα το πιο όμορφο! Κάθομαι στο σκοτάδι με τις κόρες μου να κοιμούνται δίπλα μου, μέσα στο σκοτάδι όπου με δυσκολία βλέπεις τα πρόσωπα τους.
Πριν μια εβδομάδα -μας πώς πέρασε κιόλας μια εβδομάδα;- όταν είπα ότι θα γράψω όλη την ιστορία, σκέφτηκα πάρα πολλές φορές τι θα γράψω και πώς θα ξεκινήσω ώστε να μη παραλείψω κάτι… Ξεκινάω λοιπόν! Αυτή είναι η ιστορία της γέννησης της κόρης μου!
Στις 29 Νοεμβρίου έκλεισα τα 31! Είχαμε βγει για φαγητό με τον σύζυγό μου και καθώς γυρίζαμε σπίτι, περάσαμε από ένα βιβλιοπωλείο. Είχα πει ότι δεν ήθελα δώρο γενεθλίων μια που τα Χριστούγεννα μόλις είχαν περάσει, αλλά περνώντας από το μαγαζί θυμήθηκα ένα βιβλίο για το οποίο είχα διαβάσει. Άλλαξα λοιπόν την απόφασή μου! Ήθελα να πάρω για δώρο το βιβλίο και το ήθελα εκείνη την στιγμή! Μπήκαμε μέσα, έψαξα στα ράφια και τελικά το βρήκα: «Α million miles in a thousand years!».
Γυρίσαμε σπίτι, βάλαμε την κόρη μας Λέινι στο κρεβάτι, γέμισα τη μπανιέρα και ξάπλωσα μέσα με την μεγάλη μου κοιλιά, λόγω εγκυμοσύνης, με το καινούργιο μου βιβλίο και ξεκίνησα να διαβάζω, να διαβάζω, να διαβάζω… Δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω το βιβλίο. Κατέληξα να κάνω 3 ώρες μπάνιο και συνέχισα το διάβασμα για μια ώρα αλλά και παραπάνω, στο κρεβάτι μου. Όταν το τελείωσα με έπιασε η επιθυμία να γράψω και εγώ ένα βιβλίο για την ζωή μας!
Με τον άντρα μου Μπρετ μιλάγαμε όλη την ώρα και λέγαμε πόσο έτοιμοι είμαστε γι” αυτό το μωρό! Περιμέναμε να γεννήσω από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα. Έβαζα την κόρη μου στο καρότσι και βγαίναμε βόλτες στην γειτονιά και σκεφτόμουν ότι αυτές ήταν οι τελευταίες ώρες που κάναμε βόλτες οι δύο μας!
Πέμπτη βράδυ άρχισαν οι πόνοι, όχι κάτι το τρομερό, σαν κράμπες που κράτησαν μέχρι το πρωί. Το πρωί είχα πόνους ανά 15-20 λεπτά και ο γιατρός μου, μου είπε πως καλύτερο θα ήταν να ξεκινήσω για το νοσοκομείο. Εκεί κατάλαβα! Έφτασε η μέρα, η ώρα, άρχισα να τηλεφωνώ σε φίλους και συγγενείς να τους ενημερώσω και πήγα να χαιρετίσω το μοναχοπαίδι μου, το κοριτσάκι μου το οποίο θα γινόταν μεγάλη αδελφή!
print49-3
Ετοίμασα τη βαλίτσα μου, τα πράγματά μου, τα ρουχαλάκια για το μωρό, ακόμα και τα γλυκάκια που είχα φτιάξει και έδεσα τις κορδέλες μία μία, τα πήρα μαζί για να κεράσω τον κόσμο για τον ερχομό της μικρής!
Αφήσαμε την μικρή με τη γιαγιά και πήγαμε στο νοσοκομείο. Έβαλα τα ρούχα του τοκετού, ενώ τα δικά μου ρούχα τα έβαλαν σε μια σακούλα όπου γράψανε το όνομά μου επάνω.
Το πρώτο στάδιο τοκετού πέρασε πολύ ήρεμα και όμορφα. Δεν πονούσα και πολύ και μάλιστα παίζαμε ένα παιχνίδι με κάρτες μαζί με τις φίλες μου! Κατά τις 2 το βράδυ έσπασαν τα νερά και τότε οι πόνοι έγιναν πολύ πιο έντονοι. Εξακολουθούσα να είμαι με τις φίλες μου και να περνάμε υπέροχα και να γελάμε. Σε κάθε σύσπαση σταματούσα, φώναζα μερικά ωχ ωχ ουφ ουφ, περνούσε η σύσπαση και συνεχίζαμε να συζητάμε από εκεί που είχαμε μείνει.
Οι φίλες μου έρχονταν και έφευγαν σε βάρδιες, πηγαίνοντας σε κάποιο πάρτι, αλλά έστελναν μηνύματα για να μάθουν πώς τα πάω και με την πρώτη ευκαιρία επέστρεφαν πάλι στο νοσοκομείο. Ένιωθα τόσο όμορφα και πάνω από όλα ήμουν έτοιμη!
Πέρασαν δύο ώρες και οι πόνοι πλέον ήταν πολύ δυνατοί. Παρακαλούσα για επισκληρίδιο, φώναζα, έβριζα, δεν είχα καταλάβει ότι πλέον είχα διαστολή 9. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, «σπρώξε άλλη μια φορά, λίγο ακόμη!», μου έλεγε ο γιατρός, και ξαφνικά άλλαξε η ζωή μου για πάντα! Κοίταζα γύρω μου το δωμάτιο, τις φίλες μου, τα φώτα! Επιτέλους θα γνώριζα την κόρη μου!
print20-14
Άρχισα να κλαίω… Την βάλανε στην αγκαλιά μου και μόλις την είδα κατάλαβα κάτι που κανένας δεν το κατάλαβε αμέσως, το κοριτσάκι μου είχε σύνδρομο Down! Άρχισα να κλαίω περισσότερο και τότε τους κοίταξα επίμονα όλους στα μάτια μέχρι να βρεθεί κάποιος και να μου πει ότι δεν ήταν αλήθεια και ότι δεν κατάλαβα καλά.
print38-2
Την κράτησα και την κοιτούσα λες και δεν ήταν δικό μου παιδί. Μέσα στη ζαλάδα εκείνης της στιγμής αυτό που θυμάμαι έντονα είναι να ανοιγοκλείνει τα ματάκια της! Ένιωσα σα να μου έλεγε «αγάπησέ με, αγάπησέ με σε παρακαλώ!».
print21-14
Αυτή ήταν και η πιο καθοριστική στιγμή, η αρχή της νέας μου ζωής!
blog7-76
Δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από εκείνη τη μέρα, οι φίλες μου με ενημέρωσαν για τα κενά μνήμης που έχω. Λες και βρισκόμουν μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Θυμάμαι ότι την κράτησα, τη φίλησα και ικέτεψα με κάθε μου δύναμη να μην είναι έτσι τα πράγματα.
print18-12
Την πήραν οι νοσοκόμες να τη φροντίσουν και ρωτούσα συνεχώς αν είναι καλά! Οι περισσότεροι πίστευαν ότι σε καμιά ώρα θα αλλάξει η μορφή της κι ότι είναι απλώς ταλαιπωρημένη από τη γέννα. Εγώ όμως ήξερα, ήξερα και έκλαιγα γιατί δε μου απαντούσε κανείς!
Ήρθε ο παιδιάτρος να με ενημερώσει γι” αυτό που ήδη ήξερα. Τότε άρχισα να αναρωτιέμαι, «Τη φίλησα; Την αγκάλιασα; Της ευχήθηκα χρόνια πολλά; Της είπα ότι την αγαπάω;», δε θυμόμουν τίποτα! Οι φίλοι μου όμως με διαβεβαίωσαν ότι και την φίλησα και την αγκάλιασα και της είπα ότι την αγαπάω και μάλιστα σηκώσαμε ποτήρια με σαμπάνια και ήπιαμε στην υγεία της Νέλα. Ευτυχώς που ήταν εκεί μια φίλη μου φωτογράφος και αποτύπωσε την κάθε στιγμή του τοκετού με περίπου 2000 φωτογραφίες!
print22-8
print31-4
Πραγματικά δεν ένιωθα τίποτα, λες και δεν ήμουν μέσα στο σώμα μου, αλλά μου είπαν ότι την κράτησα, τη φίλησα, ότι ήμουν η μαμά της!
Η παιδιάτρος ήρθε να εξετάσει το μωρό. Μου το έδωσε να το κρατήσω. Μου κράτησε το χέρι σφιχτά και με κοίταξε μέσα στα μάτια.
blog4-125
«Πρέπει να σου πω κάτι», μου είπε. «Ξέρω τι θέλεις να μου πεις», της είπα ενώ έκλαιγα. «Το πρώτο που θέλω να σου πω είναι ότι η κόρη σου είναι πανέμορφη και τέλεια! Αλλά υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που με κάνουν να πιστεύω ότι έχει σύνδρομο Down». Άρχισα να κλαίω περισσότερο, επιτέλους κάποιος το είπε! «Αλλά Κέλ…», συμπλήρωσε η γιατρός, «…είναι πανέμορφη και τέλεια!».
Φώναξα τον πατέρα μου μέσα στο δωμάτιο. Του είπα ότι πιστεύουν ότι το μωρό μου έχει σύνδρομο Down. «Δεν πειράζει!», μου είπε, «εμείς την αγαπάμε όπως και να είναι!». Τότε του ζήτησα να κάνει μια προσευχή και έτσι μέσα στο δωμάτιο αρχίσαμε να προσευχόμαστε!
Η παιδίατρος ήθελε να την πάρει για εξετάσεις αλλα με ρώτησε αν θέλω πρώτα να την θηλάσω. Τη θήλασα και ήταν τόσο διαφορετικά από την πρώτη φορά που θήλασα την πρώτη μου κόρη, όμως ο θηλασμός κάνει αυτό που λένε, ενώνει τη μητέρα με το μωρό της! Αμέσως ένιωσα λοιπόν ότι ερωτεύομαι, ναι ερωτεύομαι αυτό τον μικρό άγγελο!
print47-2
Ο σύζυγός μου, ο αγαπημένος μου Μπρετ, δεν έφυγε καθόλου από το πλευρό της κόρης μας. Καθόταν εκεί σιωπηλός και της έδεινε την αγάπη του.
print35-4
Με μετέφεραν στο δωμάτιο και μου είπαν πως η κόρη μου ερχόταν στο νοσοκομείο να με δει. Άρχισα πάλι να κλαίω… Άραγε τι επίδραση θα είχε όλο αυτό στην κόρη μου; Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της; «Μη κλαις, μη κλαις!», έλεγα από μέσα μου! «Μη σε δει το κοριτσάκι σου να κλαίς!»…
Το κοριτσάκι μου, μεγάλη αδελφή πλέον, ήρθε και δε θα ξεχάσω την στιγμή που πήρε αγκαλιά την αδελφούλα της και μας έδωσε όλους ένα μάθημα, πως είναι να αγαπάς δίχως όρους!
print33-2
print26-5
print32-5
Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνη με τη Νέλα, έκλαιγα για περίπου 7 συνεχόμενες ώρες! Την κρατούσα και τη φιλούσα αλλά τα συναισθήματα ήταν ανακατεμένα μέσα μου! Έκλαιγα και το μόνο που ήθελα ήταν να σηκωθώ και να φύγω, αλήθεια σας λέω. Ήθελα να πάρω την κόρη μου Λέινη και τον όμορφο τέλειο κόσμο μου και να ξεφύγω από όλα τα άλλα! Ήθελα πάλι να είμαι έγκυος, ναι πάλι έγκυος και να ξαναζήσω πάλι το πρωινό που γεννούσα. Ήμουν τόσο χαρούμενη εκείνο το πρωινό… Ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω, να γυρίσω τον χρόνο πίσω, ναι να γυρίσω τον χρόνο πίσω!
Όλη νύχτα τη θήλαζα, τη φιλούσα, όμως δεν σταμάτησα να κλαίω. Και τότε ήρθε η αδελφή μου για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Μου είπε ότι δε μπορώ να γυρίσω πίσω το χρόνο, αλλά κρατάω το κλειδί για την ευτυχία και ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή. Μου είπε ότι εγώ ήμουν η εκλεκτή, αυτή που θα έφερνε εις πέρας μια τόσο σπουδαία αποστολή στον κόσμο! Και είχε τόσο δίκιο!
print30-4
Την επόμενη μέρα από την γέννηση της Νέλα, ένιωσα ότι την ερωτεύτηκα, την αγάπησα πολύ, αυτή ήταν μέσα στην ομορφη κοιλιά μου όλους αυτούς τους μήνες, όταν όλοι μου έλεγαν τι ωραία κοιλιά έχεις, ήταν η Νέλα μου μέσα!
Τις επόμενες μέρες είχα μόνο δάκρυα χαράς. Ένιωθα τυχερή και ευλογημένη, δεν ήθελα πλέον να πάρω την κόρη μου και να φύγω! Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της νέας μας ζωής. Ένα ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του που όμως δεν θέλω να το αλλάξω με τίποτα… Τα κορίτσια μου, η ζωή μου πλέον έχει ολοκληρωθεί.
blog2-159
Η Νέλα μου, το λαγουδάκι μου, πλέον είναι μαζί μας και παντού. Αυτό το όμορφο πλάσμα, το τέλειο μωράκι μου που είναι τόσο ξεχωριστό!
blog1-170
Αυτή είναι η ιστορία της μικρής μου Νέλα!».
blog3-143

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ζαπατίστας : 20 χρόνια από την εξέγερση της αξιοπρέπειας ενάντια στην αδικία, στη λήθη και στο θάνατο.

20 χρόνια μετά οι Ζαπατίστας είναι ακόμη εδώ.
Στα ομιχλώδη βουνά του νότιου Μεξικού στην πολιτεία των Τσιάπας , τα μέλη με τα καλυμμένα πρόσωπα τους και υποστηρικτές του κινήματος των ανταρτών Ζαπατίστας συγκεντρώθηκαν για να σηματοδοτήσουν την 20η επέτειο της εξέγερσης ενός νέου έτους που τράβηξε την προσοχή του κόσμου για τα δεινά των φτωχών και των ιθαγενών της χώρας που συχνά αγνοούνται .

Οι Ζαπατίστας και εκατοντάδες υποστηρικτές από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν την Τρίτη το βράδυ για να θυμηθούν μια ένοπλη εξέγερση που , αν και σύντομη – σταμάτησε μετά από 12 ημέρες αιματοχυσίας με μια εκεχειρία με την κυβέρνηση  - και την ακολούθησε μια τεταμένη περίοδος από δύο δεκαετίες στασιμότητας .

Πριν από την εξέγερση , «Μας κορόιδευαν,  μας χειραγωγούσαν και είμαστε ξεχασμένοι. Ήμασταν βυθισμένοι στην άγνοια και τη φτώχεια . Όμως, πριν από 20 χρόνια, τέτοιες  μέρες , είπαμε « αρκετά », είπε στο πλήθος, μια γηγενής ηγέτης γνωστή ως Comandante Ορτανσία, σε μία από τις εορταστικές εκδηλώσεις , που πραγματοποιήθηκε σε μια σχολική αυλή στην πόλη της Oventic .

Περίπου 2.000 άτομα από το Μεξικό , τις ΗΠΑ , την Ευρώπη και αλλού, χόρεψαν , έπαιξαν μπάσκετ και τραγούδησαν πολιτικά τραγούδια και άκουσαν τους Ζαπατίστας διοικητές να μιλούν στα ισπανικά και σε ιθαγενείς γλώσσες όπως η Tzotzil και η Tzeltal .

Η εξέγερση των Ζαπατίστας εξέπληξε το Μεξικό και δέχτηκε την ευρεία υποστήριξη από αριστεριστές σε όλο τον κόσμο, με το μήνυμα της για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ιθαγενών και την αντίθεσή της στην οικονομική παγκοσμιοποίηση . 

Μεξικό , DF . Ο Υποδιοικητής Μάρκος , ηγέτη του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση ( EZLN ) , δήλωσε , σε ανακοινωθέν που απελευθερώθηκε από την ομάδα , ότι όπως και πριν από 20 χρόνια , όταν ξεσηκώθηκαν με τα όπλα, σήμερα προστατεύονται από την εξέγερση .

"Είναι το έδαφος των Ζαπατίστας , είναι η Τσιάπας , είναι το Μεξικό , είναι η Λατινική Αμερική , είναι η Γη . Και είναι Δεκέμβριος του 2013, κάνει κρύο , όπως έκανε και πριν από 20 χρόνια , και όπως και τότε , σήμερα μια σημαία μας προστατεύει : αυτή της εξέγερσης ", δήλωσε ο ηγέτης των ανταρτών σε ένα μέρος του γραπτού του, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί δημόσια εδώ και πέντε χρόνια .
Σε όλο το κείμενο , που διαθέτει την ειρωνεία που χαρακτηρίζει τα γραπτά του , ο Marcos έστειλε μια αγκαλιά σε όλους του « Ζαπατίστας συντρόφους και τις συντρόφισσες , τους άθεους και τους πιστού», για την επέτειο της εξέγερσης τους , η οποία θα εορταστεί την 1η Ιανουαρίου.

«Για εκείνους που εκείνο το βράδυ πήραν τα σακίδια τους και την ιστορία τους στις πλάτες τους , για όσους  πήραν αστραπές και βροντές στα χέρια τους , για εκείνους των οποίων τα παπούτσια δεν περιείχαν καθόλου μέλλον, για αυτούς που καλύπτουν τα πρόσωπά τους και τα ονόματά τους , για εκείνους που , χωρίς να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα , πέθαναν την μεγάλη αυτη νύχτα έτσι ώστε οι άλλοι , ο καθένας , να ζήσει το επόμενο πρωί να είναι σε θέση να δει την ημέρα να ανατέλλει έτσι όπως θα του άξιζε, στεκούμενοι κατά μέτωπο με έντιμο βλέμμα και όρθια καρδιά» είπε .

Ο ηγέτης των ανταρτών δήλωσε ότι η μνήμη και η εξέγερση πηγαίνει σε όλους όσους ασχολούνται με την ιστορία των Ζαπατίστας.
« Γι 'αυτούς φωνάζουμε , Ελευθερία ! Ελευθερία ! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Υγεία για όλους σας και μακάρι τα βήματά μας να είναι τόσο μεγάλα όσο των νεκρών μας », είπε .
Ο Μάρκος υπενθύμισε επίσης το θάνατο 49 παιδιών σε μια πυρκαγιά στο βρεφονηπιακό σταθμό ABC στη βόρεια πόλη του Hermosillo το 2009 , και διαπίστωσε ότι το περιστατικό ήταν το αποτέλεσμα της « κυβερνητικής απληστίας και του δεσποτισμού».

Ο ηγέτης των ανταρτών αμφισβήτησε επίσης τις κυβερνήσεις των προέδρων που έχουν κυβερνήσει το Μεξικό από την εμφάνιση του EZLN , Κάρλος Σαλίνας ντε Γκορτάρι, Ernesto Zedillo , Vicente Fox , Felipe Calderón και Enrique Peña Nieto .

Απόσπασμα από το ανακοινωθέν του EZLN που  διαβάστηκε από την Comandanta Ορτανσία :
b2ap3_thumbnail_20a_ezln.jpg 

" Πριν από 20 χρόνια δεν είχαμε τίποτα , καμία υπηρεσία υγείας ή εκπαίδευσης για τους ανθρώπους . Κανένας λαός δεν μπορούσε να επιλέξει τη δική του εξουσία , αν δεν αναγνωριζόταν ή δεν ελεγχόταν από τα πολιτικά κόμματα . Κανένας λαός δεν μπορεί να απορρίψει την εξουσία του , εάν δεν εκπλήρωνε το καθήκον και την υποχρέωσή της , ή αν αποδεικνυόταν  διεφθαρμένη , επειδή υποστηρίζεται από τις επίσημες κρατικές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις , πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε επίπεδο αρχής, η οποία ήταν πραγματικά στην υπηρεσία των ανθρώπων .

Αλλά τώρα οι άνθρωποι μας έχουν αυτόνομη κυβέρνηση σε τοπικό , δημοτικό και επίπεδο. Είναι η απόφαση και η θέληση των ανθρώπων να επιλέξουν τη δική τους εξουσία και να τους απομακρύνουν από το γραφείο , όταν είναι απαραίτητο .

Οι άνθρωποι μας έχουν αρχίσει να ζουν και να κυβερνούν τους εαυτούς τους με το δικό τους τρόπο σκέψης και κατανόησης, όπως έκαναν οι γονείς και οι παππούδες μας , δηλαδή , έχουμε αρχίσει να ζούμε την αυτονομία και την ελευθερία , σύμφωνα με τους Ζαπατίστας .

Αυτή η κατασκευή της αυτονομίας μας , η πρακτική της δημοκρατίας, της ελευθερίας,  της ισότητας και της δικαιοσύνης προχωρά και κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει.

Πολλοί από εμάς μοιράζονται τις γνώσεις και την εμπειρία τους με τις νέες γενιές των παιδιών και των νέων και προετοιμάζουμε τους ανθρώπους μας να αντισταθούν και να διοικήσουν. Στις Ζαπατίστας κοινότητες μας, η κακή κυβέρνηση δεν δίνει πλέον εντολές , τώρα τα πολιτικά κόμματα δεν μας ελέγχουν και δεν μας χειραγωγούν , γιατί πριν από 20 χρόνια ρίξαμε όλα τα πολιτικά κόμματα μακριά μαζί με τα σκουπίδια .

Τώρα είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που σκέφτονται, αναλύουν και αποφασίζουν ποιος θα τους διοικεί σύμφωνα με τους δικούς τους τρόπους και τους αυτόνομους νόμους .

Υπάρχουν ακόμη πολλά να κάνουμε , αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα προχωρήσουμε γιατί ( ο αγώνας μας ) βασίζεται στην αληθινή δημοκρατία , την ελευθερία και τη δικαιοσύνη ."

b2ap3_thumbnail_f40e7be3275faf00470f6a706700d270.jpgb2ap3_thumbnail_011250b92779af00470f6a706700f941.jpgb2ap3_thumbnail_2c3d7a492763af00470f6a7067002183.jpg