ΚΕΠΕΠ Λεχαινών / μια αποθήκη παιδικών ψυχών

"Μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Την ίδια πάνω κάτω ώρα που εξελισσόταν το “επίσημο” παν-αναπηρικό συλλαλητήριο. Μια ολιγομελής ομάδα αποφασισμένων ακτιβιστών με αναπηρία – για την γνωστή από τις δεκάδες δράσεις της Κίνηση Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία ο λόγος – επέλεγε τον δικό της δρόμο/ τρόπο διαμαρτυρίας. Καταλαμβάνοντας τους χώρους του πρώην ΚΕΠΕΠ Λεχαινών"... "Ξεκάθαρο, μετωπικό το μήνυμα: Απαιτούμε από την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της"... "Το κολαστήριο των Λεχαινών κρατά κλειδωμένα περισσότερα από 50 παιδιά με αναπηρία σε απάνθρωπες συνθήκες. Και, βέβαια, δεν είναι το μόνο. Η λειτουργία δεκάδων αντίστοιχων ιδρυμάτων σε όλη την επικράτεια που στην πράξη λειτουργούν ως αποθήκες για εκείνους/ες που απορρίπτει η κανονιστική κοινωνία μας, παραβιάζει κατάφωρα τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων"...

Του Μάκη Νοδάρου

Στο προσκήνιο ήρθε ξανά σήμερα η αποθήκη παιδικών ψυχών του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών Ηλείας μετά την κατάληψη που έκαναν σήμερα σε αυτό  τα μέλη της  Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ Μηδενική Ανοχή .
Το φωτογραφικό υλικό που έδωσαν στην δημοσιότητα οι συμμετέχοντες στην κατάληψη του ιδρύματος συγκλονίζει για άλλη μια φορά καθώς διακρίνονται παιδιά φυλακισμένα μέσα σε κλουβιά και καθηλωμένα με ιμάντες στα κρεβάτια τους.

Η κατάληψη ( που πραγματοποιήθηκε παρουσία του δημοσιογράφου της ΕΡΤ Γιώργου Μαρινόπουλου)   έγινε ενάντια στις πρακτικές που χρησιμοποιούνται στα παιδιά που είναι ιδρυματοποιημένα εκεί και οι οποίες περιλαμβάνουν κλείδωμα σε κλουβιά και και δέσιμο στα κρεβάτια τους με ιμάντες για ώρες μπορεί και ημέρες.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωσή   η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ δείχνει πραγματική μηδενική ανοχή σε συμπεριφορές που επιεικώς μπορούν να χαρακτηριστούν ως αναχρονιστικές, μεσαιωνικές ή ρατσιστικές, ενώ κυριολεκτικά χαρακτηρίζονται ως απάνθρωπες. Δείχνει μηδενική ανοχή σε συμπεριφορές και στάσεις που η παρούσα κοινωνία κυριολεκτικά πολύ έχει ανεχτεί….

Η κατάληψη έρχεται μετά το πολύ δυναμικό διήμερο φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στις 30 και 31 Οκτωβρίου από την Ομάδα Δράσης κατά της Αστυνομικής Βίας και Αυθαιρεσίας και του Εκφασισμού της Κοινωνίας στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός. Το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε για να δείξει έμπρακτη, διανοητική και καλλιτεχνική αλληλεγγύη στα παιδιά ΘΧΠ – πρώην ΚΕΠΕΠ Λεχαινών και με απώτερο στόχο να αναδείξει τι τους συμβαίνει,  αφού οι καταγγελίες των εθελοντών του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Εθελοντικής Εργασίας και η δημοσιογραφική έρευνα του BBC δεν θεωρήθηκαν… αρκετές για να αναδειχθεί….

« Απαιτούμε από την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της. Το κολαστήριο των Λεχαινών κρατά κλειδωμένα περισσότερα από 50 παιδιά με αναπηρία σε απάνθρωπες συνθήκες. Και, βέβαια, δεν είναι το μόνο. Η λειτουργία δεκάδων αντίστοιχων ιδρυμάτων σε όλη την επικράτεια που στην πράξη λειτουργούν ως αποθήκες για εκείνους/ες που απορρίπτει η κανονιστική κοινωνία μας, παραβιάζει κατάφωρα τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» – ανέφερε στοwww.apokalypseis.com  ένα από τα μέλη της Κίνησης και συμμετέχων στην κατάληψη Αντώνης Ρέλλας.

«Ο Πρόεδρος του ιδρύματος στον οποίον απευθυνθήκαμε , αρχικά δεν αναγνώρισε την ακτιβιστική μας δράση και μας ζήτησε να κλείσουμε επίσημα ραντεβού. Στη συνέχεια κάλεσε την αστυνομία να μας συλλάβει και αρνείται να μιλήσει μαζι μας. Γι αυτό κι εμείς συνεχίζουμε την κατάληψη ενώ καταθέσαμε και σχετική καταγγελία στην Εισαγγελία της Αμαλιάδας» – δήλωσε ο κ. Ρέλλας και πρόσθεσε :

«Το συγκεκριμένο ίδρυμα αποτελεί αποθήκη μια αποθήκη παιδικών ψυχών . Αυτά που αντικρίσαμε μπαίνοντας μέσα ξεπερνούν τα όρια κάθε φαντασίας . Παιδιά δεμένα με ιμάντες , φυλακισμένα, καθηλωμένα στα κρεβάτια τους κλεισμένα μέσα σε κλουβιά να μας εκλιπαρούν να τα ελευθερώσουμε . Εικόνες ντροπής που εκθέτουν διεθνώς την χώρα μας η οποία επιχειρεί να κουκουλώσει εδώ και χρόνια το θέμα επιβάλλοντας την σιωπή» .

Οι συναγωνιστές απο την κατάληψη του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών δηλώνουν 

Ηθικο ακμαίο. ΔΕΝ υποχωρούμε. Καλούμε αλληλέγγυους και αλληλέγγυες μεχρι τελικής δικαίωσης. Παραμένουμε σε κατάληψη των ΚΕΠΕΠ Λεχαινών μεχρι η κυβερνηση να παρει θεση.

..."συνεχίζουμε την κατάληψη ενώ καταθέσαμε και σχετική καταγγελία στην Εισαγγελία της Αμαλιάδας» – δήλωσε ο κ. Ρέλλας και πρόσθεσε: «Το συγκεκριμένο ίδρυμα αποτελεί αποθήκη μια αποθήκη παιδικών ψυχών. Αυτά που αντικρίσαμε μπαίνοντας μέσα ξεπερνούν τα όρια κάθε φαντασίας. Παιδιά δεμένα με ιμάντες, φυλακισμένα, καθηλωμένα στα κρεβάτια τους κλεισμένα μέσα σε κλουβιά να μας εκλιπαρούν να τα ελευθερώσουμε. Εικόνες ντροπής που εκθέτουν διεθνώς την χώρα μας η οποία επιχειρεί να κουκουλώσει εδώ και χρόνια το θέμα επιβάλλοντας την σιωπή.»

- - - - - - -
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΧΘΠ (πρώην ΚΕΠΕΠ) ΛΕΧΑΙΝΩΝ - Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ 
Info: https://www.facebook.com/mideniki.anoxi/photos/992274550832888/

ΦΩΤΗΣ ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗΣ Μια φωνή από το παρελθόν στο σήμερα

Ακολουθεί άρθρο του Αντιπεριφερειάρχη Δυτικού Τομέα Αθήνας Σπ. Τζόκα, με θέμα μια αληθινή ιστορία και πρωταγωνιστή τον μπάρμπα-Φώτη Σουκατζίδη, πατέρα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ήρωα του βιβλίου του: «Ο Κύκλος των «Μάταιων» Πράξεων».

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης ήταν ένας από τους 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς, οι οποίοι βασανίσθηκαν βάναυσα και φονεύθηκαν από τους γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Αυτό το άρθρο, όπως χαρακτηριστικά τονίζεται στον τίτλο του, έχει προβολές στο… σήμερα.ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΦΩΤΗ ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗ ΜΕ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

Συντάκτης:
Σπύρος Τζόκας

Ιούνιος 1947. Αμέσως μετά την ήττα… αμέσως μετά τους πολέμους, την κατοχή, την Εθνική Αντίσταση… αμέσως μετά το όνειρο. Η εικόνα της Ελλάδας θολή, η πορεία δύσκολη. Οι αγωνιστές όχι μόνο δεν δικαιώνονται, αλλά καταδιώκονται. Δωσίλογοι, χίτες, προσκυνημένοι και συνεργάτες των Γερμανών παίρνουν κεφάλι.
Ενας λαός καθημαγμένος από τις κακουχίες και τη φτώχεια, ένας λαός που για λίγα χρόνια πριν είχε προς στιγμήν πιστέψει στο όραμα της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που αγωνίστηκε γι’ αυτά, και που τελικά προδόθηκε.
Η Ιστορία γραφόταν από τους δυνατούς. Και όμως υπήρξαν φωνές. Στο τραγικό, ιστορικό γράμμα του ο ηρωικός αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ Αρης Βελουχιώτης, το οποίο έστειλε, μετά την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, σε όλα τα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ στις 24-3-1945 προειδοποιούσε και σχεδόν κραύγαζε: «Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί; Τι θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση;»Ιούνιος 1947. Αμέσως μετά την ήττα… αμέσως μετά τους πολέμους, την κατοχή, την Εθνική Αντίσταση… αμέσως μετά το όνειρο. Η εικόνα της Ελλάδας θολή, η πορεία δύσκολη. Οι αγωνιστές όχι μόνο δεν δικαιώνονται, αλλά καταδιώκονται. Δωσίλογοι, χίτες, προσκυνημένοι και συνεργάτες των Γερμανών παίρνουν κεφάλι.
Ενας λαός καθημαγμένος από τις κακουχίες και τη φτώχεια, ένας λαός που για λίγα χρόνια πριν είχε προς στιγμήν πιστέψει στο όραμα της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που αγωνίστηκε γι’ αυτά, και που τελικά προδόθηκε.

Αμείλικτα ερωτήματα… Όπως και πάντα, όπως και τώρα… ΓΙΑΤΙ;
Βροχερό πρωινό και μουντό. Ηταν 14 Ιουνίου του 1947, όταν ο Στρατής Περγαλίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, μεταφέρθηκε στην Ασφάλεια, επειδή δεν «συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις». Μαζί του και ο αντιπρόεδρος.
Ο Στρατής Περγαλίδης. Η οικογένειά του ήταν συγγενής με την οικογένεια της μητέρας του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Από μικρασιατική φύτρα και αυτός… δεν έκανε πίσω. Ήταν παλικάρι. Γίνανε αχώριστοι με τον ξάδελφό του. Στις δύσκολες τότε μέρες της Μικρασιατικής Καταστροφής ήταν παιδιά… σχεδόν ίδια ηλικία. Αργότερα πορευτήκαμε μαζί στους αγώνες. Ο Στρατής έγινε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου. Έντιμος άνθρωπος και τίμιος αγωνιστής. Χαθήκανε αργότερα στις φυλακές και στις εξορίες.
14 Ιουνίου… Βροχερό πρωινό και μουντό. Με φορείο τον μετέφεραν από την Ασφάλεια… με σπασμένα πόδια, με ανοιχτές πληγές στο κεφάλι, με το κορμί μελανό από τα χτυπήματα. Δεν λύγισε, δεν πρόδωσε, δεν προσκύνησε. Οι αρετές αυτές του κομμουνιστή βαραίνουν, ενοχλούν, εξοργίζουν και δεν συγχωρούνται. Έτσι έγινε και τότε. Τρεις μέρες όρθιος ο Στρατής. Τρεις μέρες μετά το ταλαιπωρημένο κορμί του σε ένα σεντόνι, ένα άσπρο σεντόνι της κλινικής… ένα νεκροσέντονο. Δεν άφησαν κανέναν στην κηδεία. Μόνο τη γυναίκα του… και αυτήν από μακριά, σαν να φοβούνταν μήπως το νεκρό σώμα μιλήσει.
Το μουντό εκείνο πρωινό έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, να συναντήσει τον παιδικό του φίλο, τον Ναπολέοντα, και να ονειρευτούν και πάλι, όπως τότε παιδιά στην πατρική γη. Είχε προλάβει λίγο πριν να δώσει το όνομα του αγαπημένου του συντρόφου και φίλου στο καμάρι του, στον γιο του. Ναπολέοντα τον βάφτισε…
Και ο αντιπρόεδρος έγινε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου. Αυτός φέρθηκε πιο έξυπνα… αυτός ήταν ρεαλιστής. Κατάλαβε έγκαιρα τις μάταιες πράξεις και απλά συνθηκολόγησε… έτσι πάντα το έλεγαν. Μια απλή υπογραφή, δύο με τρία ονοματάκια, μερικές μικρές εξυπηρετήσεις και ελεύθερος με ανταμοιβή. Μικρά πράγματα εξάλλου του ζήτησαν… μικρά πράγματα για μικρούς ανθρώπους.
Ο μπαρμπα-Φώτης ο Σουκατζίδης όμως… αυτός δεν είχε την ίδια γνώμη. Αυτός ήταν έντιμος άνθρωπος, ήταν αγωνιστής. Παρέμενε όρθιος στα αλλεπάλληλα χτυπήματα. Δεν επέτρεπε στον εαυτό του την κλάψα και τη μιζέρια. Αγωνιστής της καθημερινής ζωής ήταν… περήφανος, αξιοπρεπής. Ποτέ δεν προσκύνησε, ποτέ δεν λύγισε. Κοντά στον μονάκριβο γιο του ώς το τέλος… νοερά. Αυτός δεν θα έκλεινε ποτέ τον κύκλο των «μάταιων» πράξεων. Αυτός δεν θα έβγαζε ποτέ τα εισαγωγικά από τη λέξη.
Και τα έμαθε όλα: και τα θανατικά βασανιστήρια του Στρατή και το κιότεμα του αντιπροέδρου. Προχώρησε σε αυτά που τον πρόσταζαν η Ιστορία του, η καρδιά του, η συνείδησή του.
Βαριά βήματα ακούστηκαν στον διάδρομο του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου. Ο μπαρμπα-Φώτης προχωράει με αργά αλλά σταθερά βήματα προς την αίθουσα των συνελεύσεων. Αυτή που έχει ονομαστεί και αίθουσα «Ναπολέων Σουκατζίδης». Έτσι αποφάσισε η Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου, για να τιμήσει το σπλάχνο της.

Παραμιλάει προχωρώντας. Τα μέλη της εκτελεστικής συνεδρίαζαν. Πέρασε από μπροστά τους. Ευθυτενής, κοιτώντας μόνο μπροστά… ήξερε καλά πού πήγαινε και ποιος ήταν ο σκοπός του.
-Μπαρμπα-Φώτη, θέλεις κάτι; κάποιος τον ρώτησε.
Καμία απάντηση. Συνέχισε το βήμα του.
– Μπαρμπα-Φώτη, πες μας τι θέλεις να σε εξυπηρετήσουμε.
Τώρα ήταν ο πρόεδρος, ο οποίος σηκώθηκε και όρθιος και πήρε ξοπίσω τον μπαρμπα-Φώτη.
Και τώρα καμία απάντηση. Πάγωσαν τα μέλη της εκτελεστικής. Ο ένοχος πρόεδρος ακολουθούσε την ενοχή του. Τον τρόμαζε το βλέμμα ενός γέροντα… του αποκάλυπτε τη γύμνια και την ενοχή του, την προδοσία του. Τον ξαναρώτησε με ικετευτικό πλέον ύφος.
-Θα σε βοηθήσουμε, μπαρμπα-Φώτη, εδώ είμαστε εμείς. Πες μας σε παρακαλώ τι θέλεις;
Ο μπαρμπα-Φώτης τον παραμέρισε ελαφρά χωρίς να τον κοιτάει και έσκυψε να τραβήξει έναν πάγκο, από αυτούς που χρησιμοποιούσαν στην αίθουσα των συνεδριάσεων. Τον τράβηξε με αργές κινήσεις και τον έφερε κάτω από τη φωτογραφία του γιου του, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.
Ολοι έμειναν αποσβολωμένοι να τον κοιτούν.
Ανέβηκε στον πάγκο, κάποιοι επιχείρησαν να τον βοηθήσουν. Τους απώθησε. Δική του ήταν η δουλειά… μόνος του θα την τελείωνε. Ξεκρέμασε και κατέβασε το πορτρέτο του Ναπολέοντα… το κρατούσε στην αγκαλιά του.
όπως τότε, στον εκτοπισμό από τους Γερμανούς, στις αρχές του 1915. Ετσι και τώρα συνέχιζε τον Γολγοθά του. Με τη φωτογραφία του αγαπημένου του γιου στην αγκαλιά του. Ούτε που κοίταξε γύρω του. Σήκωσε λίγο το κεφάλι του και συνομίλησε με τη φωτογραφία, σαν να ήταν ζωντανή.
-Άργησα, αγόρι μου… άργησα. Είμαι γέρος και ανήμπορος, αγόρι μου, συγχώρεσέ με.
Περπατούσε προς την έξοδο, κρατώντας σφιχτά το πορτρέτο, σαν να φοβόταν ότι κάποιος θα του το πάρει. Δεν άντεχε να χάσει και πάλι το μονάκριβο παιδί του.
-Ξέρω ότι δεν βολεύεσαι εσύ με τους προσκυνημένους. Δεν αισθανόσουν καλά… ήσουν άβολα. Άργησα, αγόρι μου… άργησα.
Κοίταξε πίσω του.
-Θα ξανάρθεις εδώ, σ” το υπόσχομαι εγώ ο γέροντας. Με τους συντρόφους σου, όταν εδώ θα είναι οι τίμιοι άνθρωποι, οι μεροκαματιάρηδες, οι περήφανοι άνθρωποι, οι κομμουνιστές. Τότε θα ξανάρθεις, αγόρι μου…

• Η φίλη και συντρόφισσα Αλίκη Παπαδομιχελάκη μου εμπιστεύθηκε τις προσωπικές μαρτυρίες του αγωνιστή πατέρα της, οι οποίες και αποτελούν την πηγή και αφετηρία της παραπάνω ιστορίας.

Όταν ο «διαφορετικός» αδερφός μου με έμαθε να αγαπώ

Η Παναγιώτα Καπνίση μοιράζεται μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα για τον δίδυμο αδερφό της με Σύνδρομο Ντάουν. Το γενικό νόημα; Ότι σε αυτή τη ζωή ένα πράγμα έχει σημασία και αυτό είναι η αληθινή αγάπη. Και αυτό της το έμαθε ο υπέροχος αδερφός της Χρίστος.

Η Παναγιώτα γράφει…

«Ο Χρίστος μας είναι ο προστάτης άγγελός μας και αυτός μου μας διδάσκει καθημερινά πώς η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Μόλις πεις σε κάποιον πως έχεις δίδυμο αδερφό με Σύνδρομο Ντάουν , τις περισσότερες φορές η αντίδραση δεν είναι η καλύτερη. "Δηλαδή πώς είναι, τι κάνει στη ζωή του" και πολλά άλλα, τόσο σκληρά που δεν λέγονται. Και όταν προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα διαφορετικό από εσένα, παρά ένα χρωματόσωμα που τους δημιουργεί κάποια μαθησιακή αναπηρία, τους φαίνεται περίεργο. Δυστυχώς ζούμε σε μία χώρα που οτιδήποτε διαφορετικό φαίνεται παράξενο και περίεργο.


Με τα κατάλληλα εφόδια αυτά τα άτομα μπορούν να "ανθίσουν"

Ναι, τα άτομα με Συνδρομο Ντάουν είναι πολύ ικανά φτάνει να τα βοηθήσεις και να τους δώσεις τα κατάλληλα εφόδια. Τα εφόδια αυτά είναι η αγάπη, η αποδοχή , η αυτοπεποίθηση και η σωστή προσέγγιση στη μάθηση για να "ανθίσουν". Σαν ένα λουλούδι που χρειάζεται την κατάλληλη περιποίηση, λίπασμα, νερό και φροντίδα για να μεγαλώσει και να δώσει χαρά με την μυρωδιά του. Υπάρχουν πολύ ικανά άτομα με Σύνδρομο Ντάουν που φτάνουν στο επίπεδο να παρακολουθήσουν πανεπιστημιακού επιπέδου προγράμματα.


Το παν είναι η αποδοχή από την κοινωνία

Πάλι όμως χρειάζεται να υπάρχει αποδοχή από την κοινωνία και η κατάλληλη εκπαίδευση που θα τους επιτρέψει να κάνουν αυτό που ονειρεύονται. Δεν είναι τυχαίο που στις πιο ανεπτυγμένες χώρες όπου υπάρχει σωστή ενημέρωση του κοινού, όπως στην Αγγλία, την Αμερική και άλλες, άτομα με Σύνδρομο Ντάουν  μπορούν να ζήσουν ελεύθερα  και ανεξάρτητα, χωρίς πρόβλημα. Έχουν την δουλειά τους και προσωπική ζωή όπως όλοι οι υπόλοιποι.


Μια αγκαλιά είναι αρκετή για να είναι ευτυχισμένος

Τα χρόνια δίπλα στον Χρίστο με έμαθαν πολλά. Πάνω απ’ όλα όμως να αγαπώ αληθινά, αφού είναι το πιο αξιολάτρευτο πλάσμα στο κόσμο. Για εκείνον είναι αρκετή μια αγκαλιά και η αγάπη σου για να είναι ευτυχισμένος. Είναι κοινωνικός και τη ίδια στιγμή χρειάζεται την αποδοχή. Όπως όλοι μας άλλωστε. Μεγαλώνοντας με τον Χρίστο, κατάλαβα πως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος σαν εκείνος.


Πολλές οι ρατσιστικές συμπεριφορές

Δεν ήταν λίγες οι φορές που αντιμετωπίσαμε ρατσιστικές συμπεριφορές και αμφισβήτηση για όσα μπορεί να κάνει ο Χρίστος ως προσωπικότητα. Ο "βράχος" του σπιτιού, η μητέρα μας, δεν άφησε ποτέ κανέναν γιατρό ή δάσκαλο να σταθεί εμπόδιο σε όλα αυτά που πίστευε η ίδια πως μπορούσε να πετύχει ο γιος της. Με την απέραντη αγάπη και υπομονή της, έκανε τον Χρίστο ένα άτομο ανεξάρτητο, που μπορεί να διαβάσει, να γράψει και να κάνει πολλά πράγματα μόνος του. Τον έμαθε να είναι αγωνιστής και έτσι κατάφερε πολλά. Από μικρή ηλικία ήταν κολυμβητής και στα 15 του κατάφερε να λάβει μέρος σε αγώνες Special Olympics και να κερδίσει μετάλλια για τη χώρα μας. Στην πορεία κατέκτησε κι άλλα μετάλλια, αλλά δυστυχώς κάποιοι λόγοι τον ανάγκασαν να σταματήσει τις προπονήσεις του για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να το θέλει. Μετά από προσπάθεια των γονιών μου, επέστρεψε στην προπόνηση, όμως σε ατομικό επίπεδο πια. Συνεχίζει να αθλείται καθημερινά για το καλό της υγείας και της ψυχολογίας του.


Νιώθει αν είμαι καλά ή όχι, όσο μακριά και να βρίσκομαι 

Ως αδερφή του ξέρω πόσα μπορεί να κάνει και τι αντιλαμβάνεται γι’ αυτό μπορώ να πω ότι είναι έξυπνος και με πολύ ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη. Η αθωότητα της ψυχής του είναι αρκετή για να σε κερδίσει. Ο  Χρίστος είναι το άλλο μου μισό και αυτή η σχέση είναι τόσο δυνατή που ακόμα και όταν είμαστε μακριά διαισθάνεται πράγματα για μένα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως όταν έλειπα στο εξωτερικό για σπουδές, κάποτε έλεγε στη μητέρα μου να με πάρει τηλέφωνο γιατί δεν είμαι καλά. Και πάντα είχε δίκαιο.


Εξαιτίας του ρατσισμού, κλείστηκε στον εαυτό του

Δυστυχώς λόγω της κοινωνικής απόκλισης που έχει υποστεί, δυσκολεύεται να κοινωνικοποιηθεί και να μιλήσει με αγνώστους. Με την οικογένειά του, επικοινωνεί και εκφράζεται μια χαρά, αλλά ο κόσμος που τον γνωρίζει νομίζει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πολλές φορές με αμφισβητούν όταν τους εξηγώ όσα μπορεί να κάνει και πόσο θαυμάσιος είναι. Ως μουσικοθεραπεύτρια, μπορώ να εντοπίζω τις δυνατότητες τέτοιων ατόμων και δουλεύοντας με παιδιά με αναπηρίες στην Κύπρο και στο εξωτερικό( Αγγλία, Γαλλία), είμαι σίγουρη για τις ικανότητες που μπορούν να αποκτήσουν αν τους τις καλλιεργήσεις.


Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τις δυνατότητες ενός ανθρώπου με αναπηρία

Οποιαδήποτε αναπηρία και αν έχει κάποιος, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως υπάρχουν κάποιες δυνατότητες και ικανότητες για να διεκδικήσει μια καλή ζωή. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο σε μια κοινωνία που δεν θα τους  ξεχωρίζει, αλλά θα τους αποδέχεται και θα τους στηρίζει».

Πηγή: http://www.ant1iwo.com/

Ρατσιστική φασιστική συμπεριφορά απο οδηγό ΤΑΧΙ

Η οριακή εμπειρία ενός εξελιγμένου και βαθύτατα συμπονετικού ανθρώπου - πρωταγωνιστής ο κοινωνιολόγος και συγγραφέας Ανδρέας Κουζέλης - στον "ανθρώπινο ζωολογικό κήπο" των νεοελληνικών καιρών.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ώριμος.Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, πλήρης. Έχει παλέψει μια ζωή για γνώση, έχει κατακτήσει εμπειρίες όσο λίγοι, είναι εξαίρετος κοινωνιολόγος, είναι ενδιαφέρων συγγραφέας, έχει επηρεάσει πολλούς, δεν έχει φοβηθεί να ανταγωνιστεί στα πιο ανταγωνιστικά πεδία όπως αυτό της πολιτικής, έχει διακριθεί, έχει αγαπήσει και αγαπηθεί. Και όπως όλοι οι πλήρεις άνθρωποι είναι συμπονετικός, συγχωρητικός. Όχι με την εύκολη έννοια τήρησης των αναλογιών, που μεταφράζεται στην εξουσιαστική παραχώρηση δεύτερης ευκαιρίας στο όνομα του σωφρονισμού. Είναι συγχωρητικός αδιαφορώντας να ερμηνεύσει ενδεχόμενο “καλό” από τη δεύτερη ευκαιρία, δεν έχει ανάγκη καν από αυτό το άλλοθι.

Όταν συνωμοτούν έτσι τα γεγονότα ώστε άνθρωποι πλήρεις όπως ο συγκεκριμένος να υποχρεώνονται να φλερτάρουν με την εξουσία της απονομής δεύτερης ευκαιρίας, να αρχίζουν μέσω αυτής να αντιλαμβάνονται την σχέση τους με τους “άλλους”, τούτο δίχως άλλο σημαίνει ότι τα κοινωνικά ήθη έχουν αγριέψει εκτός κάθε λελογισμένου ορίου. Το οποίον συνέβηκε …

Ο συγγραφέας, κοινωνιολόγος και ακτιβιστής Ανδρέας Κουζέλης, ενεργό μέλος των πλέον ενεργών κινήσεων χειραφέτησης των ανθρώπων με αναπηρία, το βράδυ της 24^ης του Μάη είχε μια πολύ ωραία υποχρέωση να εκπληρώσει. Συμμετείχε σαν guest star,προσκεκλημένος της προχωρημένης καλλιτεχνικής ομάδας Quilombola, στην παράσταση “ανθρώπινου ζωολογικού κήπου”: πρόκειται για μια πολύ ξεχωριστή, παρεμβατική  πρόταση τέχνης η ιδέα της οποίας εκκινεί από την υποβολή του κοινού στις συνθήκες διαδεδομένου στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις θεάματος του 18^ου και 19^ου αιώνα όταν άνθρωποι “διαφορετικοί” εκτίθονταν αιχμάλωτοι σε κλουβιά μαζί με πιθήκους και χιμπατζήδες προς τέρψιν του κοινού.

Ο ρόλος του χαρισματικού κυρίου Κουζέλη ήταν αυτός του προσώπου – κλειδιού που εισβάλλοντας στον ανθρώπινο ζωολογικό κήπο μετέφερε το κρίσιμο μήνυμα της πλήρους επίθεσης ενάντια σε όλα όσα – φανερά και αφανέρωτα – του επέτρεπαν να υπάρχει. Ρόλος επιθετικός στα όρια, όχι ενάντια στο υπάρχον κοινό αλλά στα όσα “μέσα του” θα μπορούσαν έστω δυνητικά να το συνδέουν με τα αντίστοιχα (κοινά) του 18^ουκαι 19^ου αιώνα. Ρόλος κάθετα επιθετικόςενάντια στα διαχρονικά κοινά (χαρακτηριστικά) της αγριότητας.

Ο χαρισματικός Κουζέλης άσκησε τον ρόλο του για πολλοστή φορά άψογα, το κοινό του για πολλοστή φορά υποβλήθηκε στην μαγεία της πληρότητάς του. Γύρω στις οκτώ το βράδυ ξεκίνησε η παράσταση, εννέα ολοκληρώθηκε, άλλες δυο ώρες και κάτι δόθηκαν στην μετά-παραστατική συζήτηση, περασμένες έντεκα και αφού η ικανοποίηση πλέον ξεχείλιζε κίνησαν οι πάντες και ο καθένας για τη “δουλειά” του. Ο πρωταγωνιστής και μερικοί καρδιακοί φίλοι κίνησαν για κοντινό συνεργατικό καφενείο (για καφενείο, δηλαδή, προϊόν κοινωνικού συνεταιρισμού), θέλοντας να φιλτράρουν τον απόηχο μιας ακόμα πλήρους, γοητευτικής βραδιάς, συντροφιά με λίγο καθαρό τσίπουρο για “μερακλήδες”. Το συνήθιζαν άλλωστε πάντα ύστερα από τις υποβλητικές παραστάσεις – μηνύματα υπενθύμισης της υπεροχής των πλήρων ανθρώπων έναντι των ανθρώπων – ζώων και ζωωδών κοινών των ανθρώπινων ζωολογικών κήπων.

Δυο τα μεσάνυχτα , σήμανε η στιγμή της συνωμοσίας. “Έβγα έξω ρε από εδώ. Δεν θέλω ανάπηρους στον χώρο μου, στοtaxi μου”. Μίλαγε ο οδηγός taxiαπό την εταιρεία με την επωνυμίαtaxiplon που είχε κληθεί να παραλάβει τον πρωταγωνιστή της προηγηθείσας βραδιάς για να τον μεταφέρει στο σπίτι του. “Θα αστειεύεσαι άνθρωπέ μου, για σε παρακαλώ πολύ ξεκίνα”. “Θα σας πω εγώ ποιος αστειεύεται” η άγρια ανταπάντηση συνοδευόμενη από την απειλή προσφοράς ενισχύσεων από ετοιμοπόλεμους συναδέλφους – “σε ένα λεπτό θα είναι δέκα εδώ” – απευθυνόταν τόσο στον επιβάτη όσο και στους άναυδους φίλους που ήταν εκεί για να μη περιμένει το taxi χωρίς παρέα. “Κατέβα ρε κάτω δεν ακούς, δεν θέλω ανάπηρους στο taxi μου. Γιατί ρε αλήτες δεν μου είπατε ότι θα παραλάβω ανάπηρο;”.

Τόνος φωνής, στάση σώματος, απειλή ενισχύσεων, συνέθεταν μια τέτοια ολοζώντανη αγριάδα που έμοιαζε διπλή αυτής που γύμνωσε και ακύρωσε η παράσταση μόλις λίγες ώρες πριν,ωσάν ο άθλιος άγριος τηςtaxiplon  να ήταν βαλτός από το σύμπαν ολάκερο άθλια και άγρια να προσγειώσει τον πρωταγωνιστή και τους οικείους δυο τρείς αιώνες πριν. Λίγο πριν ο κύριος Ανδρέας Κουζέλης γευτεί την εμπειρία να πεταχτεί σαν σακί από το taxi του μαινόμενου, έσπευσε και πετάχτηκε έξω μόνος του. Κάτι απειλητικό “για τους παλιό-ανάπηρους” ούρλιαξε φεύγοντας με ταχύτητα ο οδηγός της taxiplon που έγινε ένα με τα ουρλιαχτά των αλόγων της μηχανής του.

“Δεν καταδέχομαι να τον κυνηγήσω τον ηλίθιο, τον άθλιο. Όμως, δεν σου κρύβω, ότι αυτή η αθλιότητα μέσα μου με πόνεσε, με αγρίεψε. Τι ζώα θεέ μου”. Γνωρίζοντας επί χρόνια τον κύριο Ανδρέα Κουζέλη είμαστε σε θέση από τον τόνο και μόνο της φωνής του να καταλάβουμε ότι η συμπόνια του για τον “άλλο” – ειδικά για αυτόν τον τύπο του “άλλου” που ο φίλος κοινωνιολόγος και συγγραφέας συνηθίζει να μας αποκαλεί "μόνιμο έρμαιο της ηλιθιότητάς του" – φλέρταρε με τα όριά της. Μας το επιβεβαίωσε και ο ίδιος άλλωστε αμέσως μετά: “Όλα τα στοιχεία υπάρχουν, μάρτυρες τέσσερις τον αριθμό υπάρχουν, εγώ δεν καταδέχομαι, αν όμως εσείς κρίνετε ότι σας νοιάζει κάντε ότι νομίζετε”.

Διόλου δύσκολος ο ρόλος μας, πιθανώς διότι δεν κουβαλάμε την ωριμότητα και πληρότητα του κ. Κουζέλη, πιθανώς διότι η όποια ωριμότητα εμείς κουβαλάμε υπακούει σε άλλες – πιο ειδικές – ανάγκες. Ο συγκεκριμένος αλήτης οδηγός τηςtaxiplon στο δικό μας νου έχει δυο μόνο δυνατές επιλογές. Είτε άμεση απομάκρυνση από τη θέση του και αφαίρεση της άδειας εργασίας, είτε ψυχοθεραπευτική συμμετοχή του στην επόμενη παράσταση “ανθρώπινου ζωολογικού κήπου” ως ιδανικού προς αποφυγή παραδείγματος υπό την πνευματική καθοδήγηση του Ανδρέα Κουζέλη και των παραστατικών συνεργατών του.

Η επιλογή πρέπει να γίνει το ταχύτερο. Αν δεν συμβεί αυτό, οι δοθείσες δυο επιλογές - εκ των οποίων η μία είναι και ψυχοθεραπευτική - θα γίνουν μια και μοναδική, συμπυκνωμένη στη φράση "δεν θα ξέρετε που να κρυφτείτε". Το μήνυμα απευθύνεται τόσο στο πρόσωπο - "μόνιμο έρμαιο της ηλιθιότητας του" όσο και στην εταιρεία – εργοδότη του. Για να είμαστε συνεννοημένοι.

Γιώργος Αλεξάτος : ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΗΤΤΗΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΗΤΤΗΜΕΝΩΝ 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Στέκι Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού  Φυσάει Κόντρα 

Δευτέρα 18/5/2015 στις 8.00 μμ παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Αλεξάτου 

"Μέσα σε έντεκα κεφάλαια ο Αλεξάτος διαπραγματεύεται το θέμα της γέννησης, άνθησης και παρακμής του ρεμπέτικου και του μεταπολεμικού λαϊκού τραγουδιού σε συνάρτηση με την διαμόρφωση, την εξέλιξη και την περιθωριοποίηση του εργατικού κινήματος και την εξιστόρηση των κοινωνικών αλλαγών στην Ελλάδα σχεδόν μέχρι τις μέρες μας. Παράλληλα θίγει ή προξενεί την δημιουργία ζητημάτων που αφορούν σε αξιολογήσεις, επαναπροσδιορισμούς και ανατροπές κατεστημένων ή ανεξερεύνητων θεμάτων γύρω από την φιλοσοφία και την ιδεολογία που αφορούν στην οικοδόμηση της «νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας». Ζητήματα που επί μέρους έχουν κατά καιρούς βασανίσει το φιλέρευνο πνεύμα επιστημονικών ή ερασιτεχνικών προσεγγίσεων της εθνογραφίας, της κοινωνιολογίας, της πολιτικής, της τέχνης, της ιστορίας ή ζητήματα που από άγνοια, παρανόηση ή προϊδεασμό πέρασαν στο ντούκου. Ο Αλεξάτος, είναι φανερό, στοχεύει χωρίς φόβο στην αλήθεια."

(Aπό τον πρόλογο που έγραψε για την πρώτη έκδοση του βιβλίου (το 2006) ο μουσικός και συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης)

ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ

Ο Maickel Melamed  39 χρονών από την Βενεζουέλα πάσχει από μυική δυστροφία



πήρε μέρος στον μαραθώνιο της Βοστόνης και τερμάτισε τελευταίος μεν αλλά νικητής μέσα σε δύσκολες καιρικές συνθήκες .
Δεν ήταν η πρώτη φορά έχει λάβει μέρος σε μαραθώνιους στην Νέα Υόρκη στο Βερολίνο στο Τόκιο και έχει καταφέρει να τερματίσει , πάντα με την βοήθεια φίλων και εθελοντών οι οποίοι τον περίμεναν και στο τέλος της διαδρομής να τον αποθεώσουν
Τελικά ότι ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ 

Τo κήρυγμα της Χρυσής Αυγής για την άρια φυλή

Πιστή στα αποτρόπαια ιδεώδη του ναζισμού και στις απόψεις του Γ' Ράιχ περί εξολόθρευσης των ατόμων με αναπηρία παραμένει η Χρυσή Αυγή.

Αποκαλυπτικό βίντεο που παρουσιάζει σήμερα -μία μέρα πριν από την έναρξη της πολύκροτης δίκης- το «Εθνος της Κυριακής» αποκαλύπτει τις πραγματικές απόψεις των μελών της ΧΑ, που αναφέρονται στην «ανάγκη για καθαρότητα της φυλής» και την «ευγονική» του Χίτλερ, η οποία επιτρέπει αποκλειστικά τη γέννηση ανθρώπων «κατάλληλων να φέρουν πάνω τους τον τίτλο του πολίτη - οπλίτη».

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 2 - 17/04/15

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 1 - 17/04/15

Οι χαρακτηριστικές δηλώσεις αποτελούν μέρος της ομιλίας του πυρηνάρχη της ΧΑ Σαλαμίνας τον Φεβρουάριο του 2013 στην τοπική οργάνωση Νίκαιας. Στον παραληρηματικό λόγο του, ο Μιχάλης Παπαδημητρίου μιλάει ανοιχτά για τον «υπέρτατο στόχο της διακυβέρνησης αυτού του τόπου από τις εθνικιστικές δυνάμεις της Χρυσής Αυγής», πρώτο μέλημα της οποίας είναι η «διαφύλαξη της φυλετικής καθαρότητας», άποψη που βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με τις ιδέες της φασιστικής Γερμανίας.

Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει ατράνταχτο ντοκουμέντο για τις φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις της ΧΑ, μετά τα δημοσιεύματα της «Πράσινης Πτέρυγας», της οικοφασιστικής ομάδας-παρακλάδι της ΧΑ, τα οποία είχαν δημοσιευτεί το 2007.

Στιγμιότυπα από την ομιλία του Μ. Παπαδημητρίου τον Φεβρουάριο του 2013 στην τοπική Νίκαιας, όπου έκανε λόγο για τον «υπέρτατο στόχο της διακυβέρνησης αυτού του τόπου από τις εθνικιστικές δυνάμεις της Χρυσής Αυγής».

Εκτοτε, η ηγεσία και τα μέλη της ναζιστικής οργάνωσης θέλησαν να φορέσουν τον... μανδύα των εθνικιστών, αρνούμενοι επισήμως ότι έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον εθνικοσοσιαλισμό και αποδίδοντας τις απόψεις αυτές σε... παιδικές ασθένειες που πια έχουν γιατρευτεί.

Τα στοιχεία τούς διαψεύδουν, για ακόμη μία φορά. Το συγκεκριμένο βίντεο χρονολογείται μόλις λίγους μήνες πριν από τη δολοφονία του Π. Φύσσα και συμπληρώνει το «παζλ» των ναζιστικών ιδεών της ΧΑ για μετανάστες, Ρομά, ομοφυλόφιλους και αδύναμους, που έχουν ρίζες απευθείας στο Γ' Ράιχ.

Ο Μιχάλης Παπαδημητρίου ηγείται του πυρήνα Σαλαμίνας σε εκδρομή της οργάνωσης στις Θερμοπύλες.

«Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, η έμφυτη κινητήρια δύναμη των λαών η οποία τους συγκροτεί και τους κατευθύνει στον χώρο και στον χρόνο ονομάζεται φυλετική ψυχή... Το ομαδικό αυτό αίσθημα που συσφίγγει τις ανθρώπινες ομάδες είναι ο εθνικισμός... Εθνικισμός είναι η άμεση βίωση της φυλετικής ψυχής. Ατομα στερούμενα εθνικιστικών εξάρσεων είτε είναι άτομα παθολογικά είτε φυλετικώς νόθα, είτε είναι άνθρωποι ψυχικά διεστραμμένοι, είτε βιολογικά νόθοι» αναφέρει ο πυρηνάρχης Σαλαμίνας Μ. Παπαδημητρίου.

Κι αφού αναλύει ότι «η Χρυσή Αυγή είναι το κίνημα αυτό που έχει τη δυνατότητα και την πολιτική βούληση να δημιουργήσει εθνικό κράτος που ως υπέρτατο προορισμό θα έχει την υπεράσπιση του έθνους από κάθε άποψη», τονίζει τα εξής: «Ιδιαίτερη μέριμνα οφείλει να δοθεί στην υγεία των νέων αλλά και στην προγενετική ιατρική και κυρίως και πάνω από όλα στην ευγονική, δηλαδή την έγκαιρη κρατική μέριμνα για γεννήσεις παιδιών υγιών κατάλληλων να φέρουν πάνω τους τον τίτλο του πολίτη-οπλίτη, έτσι ώστε να είναι πάντα έτοιμα να ακολουθήσουν τον δρόμο των προγόνων τους. Τη θυσία».

Τη θεωρία της «ευγονικής» ανέφερε για πρώτη φορά η ιστοσελίδα «Πράσινη Πτέρυγα», η οποία διαθέτει και σύνδεσμο που οδηγεί στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής.

Η αναφορά προκαλεί ανατριχίλα, ιδιαίτερα αν θυμηθεί κανείς ότι στο πλαίσιο της «ευγονικής», περισσότεροι από 275.000 ανάπηροι θυσιάστηκαν στον βωμό της ιδεολογίας του Χίτλερ. Στις 18 Αυγούστου 1939, η γερμανική κυβέρνηση εξέδωσε διάταγμα με το οποίο υποχρέωνε όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να αναφέρει όλα τα νεογέννητα και τα παιδιά κάτω των τριών ετών που υπέφεραν από βαριές αναπηρίες.

Κλινικές... εξόντωσης
Τον Οκτώβριο του 1939 οι αρχές άρχισαν να παροτρύνουν τους γονείς παιδιών με αναπηρία να τα εισάγουν σε παιδιατρικές κλινικές. Οι κλινικές αυτές στην πραγματικότητα ήταν πτέρυγες εξόντωσης, όπου το ιατρικό προσωπικό που είχε προσληφθεί ειδικά για τον σκοπό αυτό, δολοφονούσε τα παιδιά με αναπηρία με θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων ή στερώντας τους τροφή. Αργότερα, το πρόγραμμα εξόντωσης συμπεριέλαβε και εφήβους έως 17 ετών...

Αριστερά, ο Φίλιπ Μπούλερ και δεξιά ο προσωπικός γιατρός του Χίτλερ, Καρλ Μπραντ, υπεύθυνοι για το πρόγραμμα ευθανασίας του Αδόλφου Χίτλερ.

Οι σχεδιαστές του σύντομα επέκτειναν το πρόγραμμα εξόντωσης και στους ενήλικους τροφίμους ασύλων. Το 1939 ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε μυστική εντολή με την οποία εξασφαλιζόταν αμνηστία στο προσωπικό που συμμετείχε στο πρόγραμμα αυτό. Οι λειτουργοί της ονόμασαν αυτή τη μυστική επιχείρηση «T4». Στις 6 εγκαταστάσεις θαλάμων αερίων που δημιουργήθηκαν, έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 70.000 ανάπηροι κάθε ηλικίας, ωστόσο -σύμφωνα με τους ιστορικούς- το πραγματικό νούμερο μπορεί και να ξεπερνά τους 270.000.

Τη θεωρία της «ευγονικής» ανέφερε για πρώτη φορά επίσημα η Χρυσή Αυγή σε ιστότοπο της «Πράσινης Πτέρυγας - Για το Φυλετικό Ανθρωπισμό και την Οικολογική Συνείδηση» στις 14 Μαΐου 2007. Στο άρθρο του Καναδού φυσικού θεραπευτή (φυσικοπαθητική) Δρ. Τζ. Μποζ-Πρεβό, που παρουσιάζεται ακόμη και σήμερα αναρτημένο στην ιστοσελίδα, προτείνεται ευθαρσώς η ευθανασία των ψυχικά νοσούντων με τη δικαιολογία ότι «H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό». «Τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλωνται σε στείρωση. Η φυσική επιλογή, η στείρωσις και η ευθανασία είναι ορθές εφ' όσον συνδυάζουν σοβαρές νομικές εγγυήσεις, υπεύθυνο ιατρικό έλεγχο και βιολογικώς ηθική βάση», είναι ορισμένες από τις φρικτές «λύσεις» που προτείνει ο Προβόστ...

Από την ομιλία του πυρηνάρχη Σαλαμίνας δεν λείπουν οι αναφορές για τους Ρομά και τους μετανάστες. «Με το να προσπαθούμε να ελληνοποιούμε τους γύφτους ή να εκχριστιανίζουμε τους Πακιστανούς δημιουργούμε μιγάδες, οι οποίοι έστω και αν πιστέψουν κάποια στιγμή ότι είναι Ελληνες ποτέ μα ποτέ δεν θα αποκτήσουν πραγματικό ελληνικό χαρακτήρα και ποτέ πραγματική ελληνική συνείδηση. Ταυτόχρονα και ακόμα χειρότερα κατεβάζουμε έτσι την ποιότητα και καθαρότητα ολόκληρης της ελληνικής φυλής», αναφέρει -μεταξύ πολλών άλλων- ο Μ. Παπαδημητρίου.

Η απάντηση της Κίνησης Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία «Μηδενική Ανοχή»
«Εχουμε ακούσει για 50 επιθέσεις σε άτομα με αναπηρία»

Ηχηρή απάντηση στα ναζιστικά ιδεώδη της Χρυσής Αυγής δίνουν τα μέλη της Κίνησης Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία «Μηδενική Ανοχή». Πρόκειται για μία δυναμική ομάδα χειραφετημένων ανθρώπων με αναπηρία, που διεκδικεί τα δικαιώματά της στην πράξη, χωρίς να φοβάται και χωρίς να κρύβεται πίσω από την ανωνυμία. Μάλιστα, ένα από τα μέλη της, ο σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας, αναμένεται να καταθέσει στη δίκη που ξεκινάει αύριο.

«Οι απόψεις των χρυσαυγιτών είναι γνωστές. Από τον Μάιο του 2007, το -οικολογικό- blog της Χρυσής Αυγής ''Πράσινη Πτέρυγα'' φιλοξενεί ένα άρθρο με τίτλο -Βιοπολιτική και Ευγονική- όπου οι εκ γενετής ΑμεΑ χαρακτηρίζονται ελαττωματικά πλάσματα και προϊόντα κληρονομικών παθήσεων, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η φύση θα τα είχε καταδικάσει σε θάνατο όμως εξαιτίας μιας ομάδας -μανιακών υποχονδρίων- δεν θανατώνονται, αποτελώντας έτσι ένα βαρύτατο συναισθηματικό και οικονομικό φορτίο για την οικογένειά τους και την κοινωνία», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Αντώνης Ρέλλας, ο οποίος είναι μέλος και της -επίσης δραστήριας- Κίνησης Καλλιτεχνών με Αναπηρία.

«Στ' αυτιά μας έχουν φτάσει περισσότερες από 50 επιθέσεις φασιστών της ΧΑ σε άτομα με αναπηρία και στους συλλόγους τους. Εμείς έχουμε καταφέρει να φέρουμε στην επιφάνεια έντεκα από αυτές», εξηγεί ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, εργαζόμενος στο 18ΑΝΩ. «Χαρακτηριστικό παράδειγμα η καταστροφική επίθεση στα γραφεία της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΑΝ) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 2012, όπου οι -άγνωστοι- αφού κατέστρεψαν ό,τι μπορούσαν, ζωγράφισαν σβάστικες και ναζιστικά σύμβολα». «Οσοι ρωτούν κατά πόσο η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση εξαιτίας των ιδεών της ή -μόνον- εξαιτίας των πράξεών της, προφανώς δεν γνωρίζουν ούτε την ιδιαιτερότητα του ναζισμού, ούτε τα ιστορικά δεδομένα σε σχέση με αυτό το θέμα. Στη Δίκη της Νυρεμβέργης δεν δικάστηκαν μόνο φυσικά πρόσωπα, δηλαδή τα στελέχη του ναζιστικού κόμματος που ήταν υπόλογα για συγκεκριμένα εγκλήματα, αλλά και οργανώσεις, όπως τα SS, τα SA (τα τάγματα εφόδου) και άλλες παρόμοιες οργανώσεις. Για ορισμένες απ' αυτές, το δικαστήριο κατέληξε στην απόφαση ότι από τη σύστασή τους εξαιτίας της ιδεολογίας και του προγράμματός τους αποτελούσαν εγκληματική οργάνωση και γι' αυτό το λόγο τα στελέχη τους έπρεπε να θεωρούνται υπόδικα από τη στιγμή της προσχώρησής τους στην οργάνωση», υπενθυμίζει ο κοινωνιολόγος και συγγραφέας Αντρέας Κουζέλης. «Ο ναζισμός από την ιδεολογία και το πρόγραμμά του αμφισβητεί το δικαίωμα πολλών κατηγοριών ανθρώπων, όπως είναι οι ανάπηροι, μετανάστες, Ρομά και ΛΟΑΤ στη ζωή. Αυτό μπορεί κανείς να το έχει στο μυαλό του, ακόμη, ίσως, και να το διατυπώνει. Αυτό που δεν επιτρέπεται, όμως, είναι να δημιουργεί οργάνωση και να προβαίνει σε πράξεις για να εφαρμόσει αυτές τις ιδέες», καταλήγει ο Α. Ρέλλας.

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ - ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΠΙΝΤΕΛΑ
astynomiko@pegasus.gr

O γιός μου έχει σύνδρομο Down αλλά μπορεί και πετάει

Αν υπήρχε βραβείο «Ο καλύτερος μπαμπάς της χρονιάς», τότε θα άνηκε αποκλειστικά στον Άλαν Λόρενς από την Γιούτα.

Ο Άλαν έχει γίνει διάσημος τις τελευταίες ώρες επειδή έχει έναν γιο με σύνδρομο Down που πολύ απλά ... μπορεί και πετάει!

Ο σούπερ μπαμπάς έχει ανεβάσει στο blog του «That Dad Blog» υπέροχες φωτογραφίες με τον μικρό Γουίλιαμ να «πετάει» και ο κόσμος έχει πραγματικά ενθουσιαστεί. Στόχος του Άλαν είναι ο γιος του να εμπνευστεί στο μέλλον από αυτές τις εικόνες.

«Αυτές οι φωτογραφίες με τον ιπτάμενο Γουίλ έχουν μία ιδιαίτερη σημασία για μένα, καθώς σκέφτομαι για τις ξεχωριστές δοκιμασίες που θα αντιμετωπίσει ενώ μεγαλώνει. Ελπίζω ότι θα τον μάθω ότι παρά τις αδυναμίες του, μπορεί να κάνει ό,τι αποφασίσει ο ίδιος,» δηλώνει για την απόφασή του να δημοσιεύσει αυτές τις φωτογραφίες.

Σκοπός του είναι να γίνουν και ημερολόγια, έτσι ώστε να δωρίσει τα μισά από τα κέρδη του σε ιδρύματα που ασχολούνται με το Σύνδρομο Down. Για αυτό το λόγο μαζεύει χρήματα για την καμπάνια «Bringing Light» μέσω Kickstarter.

Δείτε το βίντεο

http://thatdadblog.com/

Προμελετημένο «έγκλημα» στη Δραπετσώνα…

Τι μαγειρεύεται εκεί κάτω, στη Δραπετσώνα και το Κερατσίνι;

Τα τελευταία χρόνια έχουν φουντώσει οι φήμες για μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που ενδιαφέρονται και «κονταροχτυπιούνται» για την «αξιοποίηση» των 650 στρεμμάτων της παλιάς βιομηχανικής ζώνης.

Επιχειρηματικός «πόλεμος» 

Δυστυχώς, όπως προκύπτει, δεν πρόκειται μόνο για φήμες, αφού έχουμε πλέον συγκεκριμένες κινήσεις που επιβεβαιώνουν αυτά τα «σχέδια». Όπως, η αγορά από τον επιχειρηματία Μελισσανίδη έκτασης 34 στρεμμάτων, ενώ πολλοί απέδωσαν την εμπλοκή του εφοπλιστή Μαρινάκη στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά, στο έντονο ενδιαφέρον του για την προώθηση των επιχειρηματικών του συμφερόντων στην περιοχή αυτή.

Ενα μέρος της υπό ανάπλαση περιοχής, σπό τη θάλασσα.

Από τους πιο όμορφους περιφερειακούς Δήμους του Πειραιά,που προέκυψε από το Σχέδιο «Καλλικράτης», είναι ο Δήμος Δραπετσώνας- Κερατσινίου, εκατόν πενήντα χιλιάδων κατοίκων. Αμφιθεατρικός, με άπλετη θέα προς το λιμάνι του Πειραιά, τη Σαλαμίνα, και βέβαια την απεραντοσύνη της θάλασσας.

Από το 1900 και για περίπου 80χρόνια (ίσως και παραπάνω), η περιοχή αυτή ήταν μια μεγάλη παραγκούπολη, όπου οι άνθρωποι ζούσαν κάτω από τις ποιο απάνθρωπες συνθήκες. Εργάτες στην πλειοψηφία τους, δούλευαν, στην κυριολεξία, για ένα κομμάτι ψωμί, στα Λιπάσματα, τα τσιμεντάδικα, τα γυψάδικα …

Οι συνθήκες εργασίας, αλλά και διαβίωσης, άθλιες. Τις δεκαετίες του ’10, του ’20, του ’30, ο καρκίνος και άλλες επαγγελματικές ασθένειες θέριζαν. Και όλος αυτός ο κόσμος δεν είχε καμιά πρόσβαση στη θάλασσα, αν και ζούσε σε απόσταση αναπνοής απ΄ αυτήν.

Σήμερα, μετά το κλείσιμο των Λιπασμάτων, αλλά και άλλων μονάδων, υπάρχουν πάνω από 650 στρέμματα, παραθαλάσσια, που περιμένουν την αξιοποίηση τους προς όφελος όχι μόνο των κατοίκων της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου, αλλά και ολόκληρου του Πειραιά και ολόκληρου του Λεκανοπεδίου.

Αγώνας δρόμου για τη σωτηρία 

Όμως, για να γίνει αυτό, πρέπει η συγκεκριμένη έκταση να σωθεί από τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που καραδοκούν. Για τη σωτηρία αυτή είναι στο πόδι οι κάτοικοι της περιοχής.

«Θεωρούμε, ότι είναι ένας από τους τελευταίους ελεύθερους πνεύμονες, έχουμε όλοι υποχρέωση και ευθύνη να μη χαθεί, και κυρίως η Περιφέρεια. Μόνον τα κτήρια να, αξιοποιηθούν, φτάνει…», μας λέει ο Δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος.

• Τι γίνεται όμως με τον πόλεμο των επιχειρηματικών συμφερόντων και τις κινήσεις των διαφόρων «παικτών», όπως του κ. Μελισσανίδη, ο οποίος αγόρασε από την ΒΡ 34 στρέμματα για διυλιστήριο, μόλις εβδομήντα μέτρ από το πρώτο σπίτι;
• Σαν Δήμος έχουμε πάρει απόφαση ότι πάση θυσία αυτή η βιομηχανική περιοχή πρέπει να αλλάξει προς όφελος του κόσμου. Όμως για να προστατεύσουμε την περιοχή μια για πάντα από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, πρέπει να γίνει ρύθμιση νομοθετικού περιεχομένου. Οι επιχειρηματίες έχοντας στο μυαλό τους νέα κέρδη, θέλουν να συνεχίσουν το ίδιο καθεστώς δουλείας με τον περασμένο αιώνα, μετατρέποντας το χώρο σε χαβούζα, φυλακίζοντας και αφαιρώντας κάθε δικαίωμα των κατοίκων προς την θάλασσα. Πρέπει λοιπόν με νόμο να απαγορευθεί μια για πάντα οποιαδήποτε βιομηχανική χρήση του χώρου. Μόνο τότε δεν θα έχει κανείς το δικαίωμα, να κάνει αυτό που έκανε ο Μελισσανίδης. Για να μην ξαναγυρίσουμε έναν αιώνα πίσω.

Αεροφωτογραφία της περιοχής που πρόκειται να αναπλασθεί.Με κίτρινη γραμμή τα όρια της περιοχής.

•  Και με το Μελισσανίδη τι θα γίνει;
•  Θα τον διώξει ο κόσμος!
• Σχετικά με τα 30 εκατομμύρια που βρίσκονται στον προϋπολογισμό της Περιφέρειας για τις ΠΑΕ ΑΕΚ και ΠΑΟ, ποια είναι η γνώμη σου; Πρέπει να δοθεί δημόσιο χρήμα σε ιδιώτες επιχειρηματίες;
• Σαν Δήμος δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε στην Περιφέρεια τι να κάνει, όμως είναι απαράδεκτο να χρηματοδοτούνται, ιδιωτικοί αθλητικοί χώροι με χρήματα του Δημοσίου. Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε η ερασιτεχνική ΑΕΚ, με το Δήμο, να δημιουργήσουν ένα Αθλητικό Πολιτιστικό Κέντρο για πραγματικό αθλητισμό και πολιτισμό.

Συνειδητό έγκλημα

Κοντά μας και ο αντιδήμαρχος , Χρήστος Καραγιαννάκης, υπεύθυνος για τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό.

«Με τα χρήματα που θα δώσει η Περιφέρεια στο Μελισσανίδη και τον Αλαφούζο, θα μπορούσαμε εμείς να απαλλοτριώσουμε και τα 650 στρέμματα, λύνοντας το πρόβλημα άθλησης, πολιτισμού, και ψυχαγωγίας σε όλο το Λεκανοπέδιο της Αττικής», υποστηρίζει ο κ. Καραγιαννάκης.

• Δηλαδή μιλάμε για έγκλημα…
• Μιλάμε για συνειδητό έγκλημα. Και το τραγικό είναι, ότι όλος αυτός ο κόσμος που βοήθησε και στήριξε το ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει Κυβέρνηση, βοήθησε στη διεκδίκηση αυτού του χώρου των 650 στρεμμάτων, τώρα διερωτάται: «γιατί σε αυτούς τα λεφτά;».

Το τοπογραφικό σχέδιο της περιοχής. Με διαφορετικά χρώματα προσδιορίζεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς .

• Έτσι όμως υπάρχει κίνδυνος να χαθούν τα 650 στρέμματα, και να ξαναγίνει πάλι βιομηχανικός χώρος. Μήπως είναι τακτοποιημένη η δουλειά;
• Η COSCO , ήδη έχει ρίξει τα πλοκάμια της σ΄ αυτό το χώρο. Η μόνη αντίσταση προέρχεται από τους κατοίκους, των οποίων οι πατεράδες και οι παππούδες δεν είχαν πρόσβαση στη θάλασσα και δούλευαν στις βιομηχανίες για ένα ξεροκόμματο , όπως δουλεύουν σήμερα στην COSCO. Και μας είπε τις προάλλες ο κ. Βαρουφάκης, ο οποίος επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις με εντολή της Κυβέρνησης, ότι οι συνθήκες εργασίας είναι ιδανικές…
• Το γήπεδο «Γιάννης Βάζος», μου έλεγε ο Δήμαρχος, θέλετε να γίνει Στάδιο Ολυμπιακών Προδιαγραφών. Τι χρήματα χρειάζονται και από που θα βρεθούν;
• Ένας από τους στόχους μας είναι και το Γήπεδο, το οποίο βρίσκεται μέσα στο χώρο των Λιπασμάτων. Νομίζω ότι με 4 εκατομμύρια μπορούμε να κάνουμε καλή δουλειά. Λογικά αυτά τα περιμένουμε από την Περιφέρεια. Αν ο Μελισσανίδης θέλει να κάνει το Μεγάλο Αφεντικό, ας πάρει την επιχείρηση του και ας πάει στο ΟΑΚΑ. Εμείς θα χρηματοδοτούμε τους ιδιοκτήτες των ΠΑΕ;

Έτσι έχουν τα πράγματα. Η Περιφέρεια, η Κυβέρνηση, έχουν μοναδική ευκαιρία να αλλάξουν, σε σημαντικό βαθμό προς το καλύτερο, τα πράγματα κυρίως για τα παιδιά, δημιουργώντας χώρους άθλησης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού, στη Φιλαδέλφεια, στη Δραπετσώνα και το Κερατσίνι. Το ερώτημα είναι, όχι που θα βρεθούν τα λεφτά, αλλά αν υπάρχει πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο.

http://www.imerodromos.gr/drapetsona/