Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

γιορτες στα νεκροταφεια



παντα παραμονές μεγάλης γιορτής τα νεκροταφεία έχουν κίνηση. Γυναίκες με ανασηκωμένα μανίκια, σαπουνίζουν τα μνήματα και γεμίζουν τα βάζα με λουλουδια δίπλα στις μαρμάρινες φωτογραφίες. Στο πλάι τοποθετούν με αριστοτεχνική ακρίβεια - λες και πρόκειται για το σαλόνι τους - καταπράσινα βασιλικά σε πήλινες γλάστρες, μωβ κυκλάμινα και λευκές μολόχες. Φρέσκιες μυρωδιές που ανακατεύονται με το λιβάνι και τα άλλα «μυρωδικά», καρβουνάκια, «μελωμένα» κεριά, ανθέλαιο. Πανάρχαια έθιμα που επιβιώνουν παντού.

Η βόλτα στους τάφους - όσο και μακάβρια αν φαντάζει - είναι κάτι σαν επίσκεψη σε μουσείο ενός ζώντος πολιτισμού.

Μαθαίνεις για πρόσωπα με ονοματεπώνυμα και ημερομηνίες διάρκειας χαραγμένες.

Στέκεσαι αμήχανος μπροστά σε κατάλευκους μαρμάρινους σταυρούς και αγάλματα, παρατηρείς την πορεία της αρχιτεκτονικής, σχολιάζεις τη λιτότητα και το κιτς ανάλογα τις διαθέσεις των οικείων. Πατάς χώμα και χάνεσαι μέσα στις σκιές των κυπαρισσιών. Και όταν αρχίζει το φως να πέφτει τα χαμηλά «φωτάκια», τα καντήλια των ψυχών, έχουν το μαγικό τρόπο να σε γαληνεύουν.

Όσο κι αν φοβάσαι τον θάνατο, στα νεκροταφεία τον οικειοποιείσαι. Τον κάνεις μέρος της κοινωνίας σου και φυσική συνέχειά της.

Μια "βολτα" σε ενα νεκροταφειο τελικα σε επαναφερει στη ζωη βλεπεις τη ζωη και το θανατο τη ματαιοτητα και την πραγματικοτητα πολλων καθημερινων μας ενεργειων ...

βλεπεις τη "ματαιοδοξια των ζωντανων" και την "απλοτητα" του θανατου

Στα χωριά τα νεκροταφεία είναι φτιαγμένα σε μια άκρη. 'Όταν περπατάς ανηφορικά για να χαζέψεις το μέρος από ψηλά, βλέπεις πόσο δίπλα κοιμούνται νεκροί και ζωντανοί. Η μάντρα από απόσταση δεν ξεχωρίζει.
κλεμμενο το πιο μεγαλο μερος του κειμενου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



για να αρχισει ο κοσμος να γελα
πρεπει να χυθει πολυ δακρυ ακομη

Αϊσα - Ένα εντεκάχρονο κορίτσι που μάχεται . . . . .Αϊσα - Με τα δικά της λόγια:
«Το όνομά μου είναι Αϊσα. Είμαι 11 χρονών.
Ζω στο χωριό Κόμπα στο Νίγηρα.
Μου έκαναν κλειτοριδεκτομή όταν ήμουν 5 ετών. Δεν θυμάμαι πολλά, αλλά ξέρω ότι έγινε εδώ στο χωριό μας.
Αυτό που θυμάμαι, είναι όταν στη μικρή μου αδελφή, τη Φατιμά έκαναν το ίδιο.

Ήταν πριν από 3 χρόνια. Την ξεγέλασαν μετά το σχολείο να πάει στα λαγκάδια, μακριά από το χωριό. Όταν γύρισε, έκλαιγε. Έτρεχε αίμα στα πόδια της. Ήμουν πολύ λυπημένη.
Κατάλαβα τι είχε συμβεί.

Ρώτησα τη μητέρα μου γιατί το έκαναν αυτό στη Φατιμά. Της είπα πως ήταν κακό για τα κορίτσια.

Μου είπε "Ήταν πάντα στις παραδόσεις μας, ακόμα και πριν να γεννηθώ εγώ."
Αμέσως μετά τη Φατιμά ήταν η σειρά της ξαδέλφης μου Αλίμα. Και αυτή ήταν 7 χρονών.

Ήξερε τι ήθελαν να της κάνουν. Προσπάθησε να ξεφύγει, να τρέξει. Αλλά την έπιασαν έτσι και αλλιώς. Δε σταμάτησε να αιμορραγεί όλη τη μέρα.

Το ίδιο βράδυ λ…

η Ιστορία γράφεται πάντα με Αίμα . Carlo Giuliani 20/7/2001 Genova

Τα μάτια μισάνοιχτα, μία τεράστια κηλίδα αίμα, κατακόκκινη, να πλαισιώνει το γερμένο στο πλάι και στην άσφαλτο κεφάλι, σαν σκοτεινό φωτοστέφανο. Η ηλικία του 19 χρονών...
Το όνομα του  Garlo Giuliani ........ Διαδηλωτής ενάντια στους G8  GENOVA 2001

Ξεκινήσαμε από τον Πειραιά την Τετάρτη  18/7/2001 , αν θυμάμαι καλά , με πούλμαν μια ομάδα συντρόφων από το ΚΚΕ για να πάρουμε μέρος στην διαδήλωση ενάντια στους G8 στην Γένοβα .
Πάτρα - Αγκώνα το πρωί της Πέμπτης  στο λιμάνι  της Αγκώνα.


 Στο λιμάνι της Αγκώνα εκατοντάδες Καραμπινιέροι περιπολικά  μας υποδέχτηκαν όπως έπρεπε, στο πλοίο μαζί μας εκατοντάδες Σύντροφοι και Συναγωνιστές από όλη την Ελλάδα ταξιδεύσαμε μαζί για να πάρουμε μέρος στην διαδήλωση .
Γράφει ο Ριζοσπάστης στην πρώτη σελίδα την άλλη μέρα: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΊΚΙ ΤΟΥ Γ8 Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ

Η υποδοχή  "καταπληκτική" μόλις πατήσαμε το πόδι μας στη γη , έπρεπε να περάσουμε ανάμεσα από μια σειρά καραμπινιέρους οι οποίοι δεν μας πέρναγαν από έλεγχο , μάλιστα εμένα με κρατούσαν …