Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελέυθεροι με <<περιοριστικούς όρους>> οι δολοφόνοι του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΜΗΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



Το γράμμα της δασκάλας του Αλέξανδρου


Της Λινας Γιανναρου

Για τον Αλέξανδρο ήταν η «κυρία Βιργινία». Για εκείνην ένας μαθητής. Οταν σε μια στιγμή της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 η μοίρα και μια σφαίρα τα ’φεραν μια 15χρονη ζωή να λήξει τόσο πρόωρα, η «κυρία» έγινε μητέρα, έγινε φίλη, έγινε συμμαθήτρια, έγινε η πατρίδα η ίδια. Κι έπιασε να γράφει. Να γράφει χωρίς σταματημό ένα γράμμα που μόνο πριν από λίγες μέρες τόλμησε να στείλει στη μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Τζίνα Τσαλικιάν. Που με τη σειρά της έπιασε να διαβάζει μια μέρα καθ’ οδόν προς την Αμφισσα για μια δίκη που μοιάζει να μην έχει τελειωμό...

«Συγγνώμη καλέ μου...»

«Η μοίρα το έφερε –έγραφε η δασκάλα– να συναντήσω αυτό το γλυκύτατο πλάσμα σε μια τρυφερή ηλικία και να μοιραστώ μαζί του στιγμές όμορφες, δύσκολες, χαρούμενες, αληθινές. Να δω το χαμόγελό του, να αφουγκραστώ την καρδιά του. (...) Συγγνώμη καλέ μου Αλέξανδρε για όλες εκείνες τις φορές που σε μάλωσα γιατί δεν έγραφες σωστά το “κ”, συγγνώμη γιατί τόσο σε πίεσα να έχεις ένα καθαρό και τακτοποιημένο τετράδιο, συγγνώμη για όλες τις στιγμές που, θέλοντας να σου περάσω τη γνώση, ήμουν αυστηρή και ανυποχώρητη, που στόχευα τόσο πολύ στο –έτσι κι αλλιώς έξυπνο– μυαλουδάκι σου, συγγνώμη για εκείνες τις φορές που η καρδιά σου και ό,τι αυτή πολύτιμο κουβαλούσε περνούσε σε δεύτερη μοίρα μπροστά στον απόλυτο στόχο: “να μάθεις σωστά”».

Γράφοντας, άρχισε να απευθύνεται σε όλους τους μαθητές της: «Συγγνώμη παιδί μου, κάθε μαθητή και μαθήτριά μου, για όλες εκείνες τις άχαρες στιγμές που το μυαλό γίνεται ο αποκλειστικός στόχος, που οι παλμοί της καρδιάς, η επαφή, το συναίσθημα ατονούν και χάνονται μέσα στο ισοπεδωτικό χωνευτήρι του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Συγγνώμη που σε βομβαρδίζω με θεωρίες και λόγια όταν στην πράξη τίποτα δεν κάνω για να φτιάξω την κοινωνία μας καλύτερη, ώστε να έχω να σου παραδώσω ένα κομματάκι ελπίδας, εκείνης της ελπίδας που βρίσκω στο βλέμμα σου όταν τολμώ να σε κοιτάξω κατάματα. Αυτής της ελπίδας το φως κρατάει το φυλαχτό και μην το σπαταλάς ανώφελα. Αναψε μια μικρή φωτιά και ζέστανε τον παγωμένο από τη βία, την οργή και τη θλίψη κόσμο μας. Μην αφήσεις το σκοτάδι να μας πνίξει. Τούτες τις μέρες ψάξε και βρες την αληθινή χαρά μέσα σου, εκείνη που πηγάζει από την αγάπη, τη συντροφικότητα, το μοίρασμα και μην υποκύψεις στις σειρήνες της χαλασμένης από το χρήμα κοινωνίας μας. Κάνε δώρο στους γύρω σου αυτή την αλήθεια της ψυχής σου, μήπως και ο κόσμος ζεστάνει λίγο, μήπως αποκτήσει λίγη ανθρωπιά...». Για να καταλήξει: «Κι εγώ ένα πράγμα σου υπόσχομαι: πως θα προσπαθώ από ’δω και πέρα να βάζω πρώτα απ’ όλα στόχο την καρδιά, την τρυφερή και ανήσυχη εφηβική σου καρδιά...».

Η κ. Τσαλικιάν κρατάει το γράμμα αυτό συνεχώς κοντά της. Παρηγοριά ότι κάποιοι «ακόμα θυμούνται». Και πόσο συγκλονιστικό γύρισμα της μοίρας, η κυρία Βιργινία να γεννήσει το δεύτερο παιδί της στις 6 Δεκεμβρίου 2009...


Αφήστε κάτω το παιδί




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ