Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΡΕΤΣΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΡΕΤΣΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στην οδό Θηβών σώζεται ακόμη η μεγαλύτερη και αρχαιότερη κλωστοϋφαντουργία του Πειραιά. Είναι το εργοστάσιο των Αφων Ρετσίνα. Η πρώτη εγκατάσταση χρονολογείται από το 1871. Το εργοστάσιο ήταν ένα από τα πέντε της ίδιας επιχείρησης που υπήρχαν στην πόλη μας. Τα άλλα έχουν κατεδαφιστεί. Ο ιδρυτής του εργοστασίου, ο Θεόδωρος Ρετσίνας ήταν ο γνωστός δήμαρχος του τέλους του 19ου αιώνα. Αυτό το εργοστάσιο βάλθηκε να κατεδαφίσει, η Εθνική Τράπεζα για να χτίσει άλλο ένα mall. Το εργοστάσιο έχει κηρυχθεί χώρος πρασίνου και διατηρητέο μνημείο εδώ και 20 χρόνια. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων αποχαρακτηρίστηκε από πράσινο ως δήθεν «ολυμπιακό έργο» για να στεγάσει το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Όμως το ΠαΠει πήγε στη Νίκαια! Και τώρα η Εθνική Τράπεζα θέλει να κάνει το μνημείο οικόπεδο για οικοδόμηση, όπως έκανε και με τα Λιπάσματα Δραπετσώνας. Ζητά να κατεδαφίσει την ιστορική καμινάδα και τα κτίρια, να κόψει τους αιωνόβιους ευκαλύπτους και να οικοδομήσει μερικές δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα εμπορικών χρήσεων.
Το «Λιμάνι της Αγωνίας» από το 2006 διεκδικεί τη δημιουργία ενός μεγάλου ιστορικού και πράσινου πάρκου στο συγκρότημα των εργοστασίων Δηλαβέρη, Ρετσίνα, ΟΣΕ Λεύκας και ΚΥΔΕΠ. Με επανάχρηση των διατηρητέων, με χώρους πολιτισμού, εκπαίδευσης και αναψυχής, με χώρους κοινωνικής πρόνοιας και υψηλό πράσινο. Ο Δήμαρχος μας κ.Π.Φασούλας, τότε παραμονή εκλογών έβρισκε την ιδέα «πολύ ενδιαφέρουσα». Τώρα περί άλλα τυρβάζει.

Το «Λιμάνι της Αγωνίας» σκοπεύει, με όλες του τις δυνάμεις να εμποδίσει την καταστροφή του ιστορικού εργοστασίου Ρετσίνα, να μην αφήσει να κατασκευαστεί άλλο ένα εμπορικό κέντρο εις βάρος του πρασίνου, της ιστορικής μνήμης, εις βάρος του περιβάλλοντος της Παλιάς Κοκκινιάς και των Καμινίων, όπως και της τοπικής αγοράς του Πειραιά την οποία καταστρέφουν τα νέα εμπορικά μεγαθήρια.

Πειραιάς, 22 Μαΐου 2009
Πειραϊκό Δημοτικό Δίκτυο
Το Λιμάνι της Αγωνίας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ