Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Για τα Δικαιώματα των Εργαζομένων
PDF Εκτύπωση E-mail

Όλοι αύριο στις 11πμ στην απεργιακή συγκέντρωση στο Μουσείο
να μην ζήσουμε στον κόσμο του φόβου και του Δ.Ν.Τ. PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 19 Μάιος 2010 11:09
Συνάδελφοι,

Γνωρίζετε την κατάσταση στην εταιρία πολύ καλύτερα από εμάς γιατί τη βιώνετε καθημερινά. Στην εντατική δουλειά, την πίεση για τα νούμερα, την καθημερινή αντιμετώπιση των πελατών με το κόστος που αυτή έχει για κάθε εργαζόμενο, έρχεται να προστεθεί ο φόβος. Ο φόβος της απόλυσης, ο φόβος για το πώς θα αντιμετωπιστεί η συμμετοχή σε μια απεργία, ο φόβος μήπως κάποιος μπει στο στόχαστρο και υποστεί τις συνέπειες.

Μήπως αυτό δεν ισχύει γενικότερα; Μήπως γενικότερα δεν θέλουν να επιβάλλουν το φόβο και την ενοχή σε όλους τους εργαζόμενους και την κοινωνία; Να φοβάσαι να μιλήσεις, να φοβάσαι να διαμαρτυρηθείς. Να νιώθεις ότι εσύ φταις. Φταις που δε βγάζει περισσότερα κέρδη η εταιρία, φταις που καταρρέει η χώρα, φταις που δεν πεθαίνεις στα 65 και θες σύνταξη, φταις που υπάρχεις. Να νιώθεις ότι σου κάνουν χάρη που σου δίνουν μια δουλειά, ότι σου κάνουν χάρη που σου δίνουν ένα μισθό που συνήθως μοιάζει με χαρτζιλίκι. Ότι και το κράτος σου κάνει χάρη αν σου προσφέρει μια κοινωνική υπηρεσία χείριστης ποιότητας, ότι μια δημόσια υπηρεσία σου κάνει χάρη αν σου δώσει ακόμα κι ένα χαρτί που δικαιούσαι.

Ε, λοιπόν, πρέπει να σπάσουμε το φόβο και τη μαζική ενοχή που θέλουν να μας επιβάλλουν. Να μπορούμε να μιλάμε με το συνάδελφό μας, να μιλάμε με τον διπλανό μας, να μπορούμε να ζητήσουμε αυτά που δικαιούμαστε, να διαμαρτυρηθούμε για την αδικία, να απεργήσουμε, να μπορούμε να οργανωθούμε σε επιτροπές αλληλεγγύης, σε σωματεία, σε οτιδήποτε που βοηθάει το διπλανό μας και τον εαυτό μας. Ανεξάρτητα από τι πιστεύει γενικότερα, τι και αν ψήφισε ή ψηφίζει ο καθένας. Για να μην ζήσουμε στον κόσμο της μιζέριας και του φόβου, να μην ζήσουμε στον κόσμο του Δ.Ν.Τ.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω του τόπου συντονισμού www.dikaioma.gr και του mail info@dikaioma.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ