Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το δικό μας παγκάκι…


Η πιο ζοφερή είδηση της περασμένης βδομάδας: Άστεγος έχασε τη ζωή του σε καβγά. Φιλονίκησε με δύο άστεγους για το ποιος θα κοιμηθεί στο παγκάκι μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.
Για ένα παγκάκι. Ένα απλό, ξύλινο παγκάκι.
Τούτες τις μέρες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κυριαρχούν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων –«σκανδαλώδη» κατά την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της. Μόνο;
Δεν έχω ζήσει με άστεγους. Δεν ξέρω τους άγριους κανόνες του δρόμου. Φαντάζομαι, όμως, ότι για να φτάσει να χάσει ένας άνθρωπος τη ζωή του, θα υπήρχε κάποιος λόγος. Η δροσιά; Η ησυχία; Η «ιδιοκτησία»; Κάποιος ρημαδιασμένος λόγος θα οδήγησε στην ενεργοποίηση του ενστίκτου της επιβίωσης. Κάποιος λόγος προφανής, τον οποίο «εμείς οι απ’ έξω» δεν βλέπουμε.
Στα προφυλαγμένα γραφεία των υπουργείων μας επικρατεί αναταραχή. Μας φταίνε οι υπάλληλοι του άλλου υπουργείου, γιατί έχουν μεγαλύτερα επιδόματα. Μας φταίει ο άλλος κλάδος, γιατί παίρνει τα ίδια με μας, αλλά έχει μεγαλύτερες διακοπές. Μας φταίει ο διπλανός μας που παίρνει «κίνητρο απόδοσης», ενώ την κοπανάει νωρίτερα απ’ τη δουλειά. Μας φταίει ο παραδίπλα γιατί μπήκε με βύσμα, ο αποκάτω γιατί χτίζει σπίτι...
Τρεις άστεγοι. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ανάμεσά τους στοιχειώδης αλληλεγγύη; Δεν θα έπρεπε να ενώσουν τις δυνάμεις τους προσπαθώντας για καλύτερη τύχη; Υπήρξε στον καβγά τους νικητής;
Οι μισθοί, ακόμη και των πιο υψηλόμισθων υπαλλήλων του δημοσίου, φτάνουν ίσα-ίσα για αξιοπρεπή διαβίωση. Υπολειπόμαστε κατά 48% κάτω από το μέσο αντίστοιχο μισθό της Ε.Ε., στη χώρα με τον υψηλότερο πληθωρισμό της Ευρώπης. Για τι άλλο τσακωνόμαστε παρά για το μοίρασμα της μιζέριας;
Μα, για ένα παγκάκι; Στον δικό μας αξιακό κώδικα, κανένας λόγος δεν θα μπορούσε να είναι τόσο σημαντικός, βαυκαλιζόμαστε.
Κι όμως, τούτες τις άγριες μέρες είμαστε έτοιμοι να βγάλουμε το μάτι του διπλανού μας, είμαστε έτοιμοι να τον δείξουμε με το δάχτυλο και να πούμε «πάρτε από αυτόν». Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε με κάθε μέσο το δικό μας παγκάκι…
Ως άλλοι άστεγοι, το δικό μας παγκάκι μάς φαίνεται πολύ σημαντικό. Οι «αποπάνω» μπορούν να δουν το παράλογο.
Και να γελάνε. Και να μας μικραίνουν τα παγκάκια ώσπου να εξοντωθούμε μεταξύ μας. Τελικά υπάρχει νικητής στον καβγά –μόνο που δεν είναι από μας!
e-dromos Δέσποινα Κουτσούμπα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ