Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κουράγιο σύντροφοι και συντρόφισσες!


Η Μυτρώ Μπολώτα για τον συντροφό της Αλέκο Λύτρα


Από την εφημερίδα “ΕΠΟΧΗ” (14/11/2010)

άρθρο της Μυρτώς Μπολώτα

Τα δεκαεφτά χρόνια που ζήσαμε μαζί ήταν ωραία. Απροσμέτρητα γεμάτα και δημιουργικά, αδιάλειπτα γελαστά και ευτυχισμένα και πάρα πάρα πολύ αγαπημένα. Γίναμε ένα, διατηρώντας την αυτονομία και το σεβασμό ο ένας για την άλλη. Αυτά για τον Αλέκο και εμένα…

Ζήτησα ένα μικρό χώρο σ’ αυτό το φύλλο γιατί νοιώθω την ανάγκη να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε αυτό το τεράστιο δίχτυ προστασίας που απλώσατε όλοι και όλες τόσο για μένα όσο και για τον Μάρκο και την Ελλη. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι τόσος πολύς κόσμος με τόσο πολλή αγάπη και ανιδιοτέλεια θα έκανε τόσα πολλά πράγματα για μας. Γνωρίζω ότι ο καλός μου έχει κάνει άπειρες ώρες συνεδριάσεων τόσο σε γραφεία όσο και σε τσιπουράδικα, και, για να μην τον αδικήσω, έχει εμπλακεί και σε μέγα πλήθος δραστηριοτήτων. Τόση αβίαστη και απλόχερη αγάπη, όμως, ούτε στα όνειρά μου δεν θα μπορούσα να την φανταστώ. Ευχαριστώ όλον τον κόσμο που μας κάνει να νοιώθουμε και οι τρεις μας ασφαλείς και μας βοηθάει να ξαναπιάσουμε το διαρρηγμένο νήμα της καθημερινότητάς μας.

Το Αλεκάκι, όμως, δεν ήταν επουδενί μόνο των τριών μας. Το Αλεκάκι ήταν όλων.

Και επειδή οι στιγμές είναι δύσκολες θα μου επιτρέψετε να μας παροτρύνω όλους και όλες να μη το βάλουμε κάτω, να μην τα παρατήσουμε. Ας καθήσουμε να συζητήσουμε με αυτή την τρυφερότητα και την ανθρωπιά που μόνο οι αριστεροί μπορούν να επιδείξουν. Διατηρώντας την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητά μας, ας δούμε με αυτοκριτική ματιά τη μέχρι σήμερα πορεία μας μήπως και καταφέρουμε να προσδιορίσουμε ένα δρόμο που δεν θα μας κάνει να ντρεπόμαστε όταν εμφανιζόμαστε στη γειτονιά μας, αλλά αντίθετα θα μας κάνει περήφανους και δυνατότερους. Είμαστε ένα ολόκληρο σύμπαν τόσο πλούσιο και τόσο διαφορετικό από τα συνηθισμένα που μπορεί να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα. Επιβάλλεται να μιλήσει όλος αυτός ο κόσμος, να κρίνει, να πάρει πρωτοβουλίες, ν’ αλλάξει. Κουράγιο σύντροφοι και συντρόφισσες!

Και όπως συχνά λέγαμε γελώντας με το Αλεκάκι: «Κουφάλα νεκροθάφτη, ένα γέλιο θα σε θάψει!»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ