Κυριακή 27 Μαΐου 2012
τι έχουν πάθει;
Μου το είπαν και δεν το πίστεψα , το είδα και δεν μπορώ να το πιστεψω.
Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ να παρεμβαίνει σε πρωινή εκπομπή αδειάζοντας τον εκπροσωπο του ΚΚΕ που ήταν εκεί , λέγοντας του στην κυριολεξία ότι δεν κάνει καλά την "δουλειά " του !
Μια ερώτηση να κάνω , και όποιος γνωρίζει να μου απαντήσει , γιατί εγώ δεν βλέπω τηλεόραση.
Είχε παρέμβει και άλλες φορές όταν τα κανάλια , τα κρατικά , έπαιζαν "όλη μέρα" το πασοκ και την νδ;
"Τελειώνετε ρε κοπρίτες, τραβάτε τη σκανδάλη".
Fortino Samano Moments before His Execution
Fortino Samano was a leader of the rebel forces during the Mexican Revolution. He was executed by a Federal firing squad in 1917. We know nothing about him, though. All we have is a picture. This is the story of the picture. His only picture...
There´s
a photograph showing the magical instant that never ends: Fortino
Samano is just waiting for the bullets, the big brimmed hat still
projects a shadow over the eyes in calm. He´s facing the death nibbling
at the last cigar.
Photograph by Augustin Victor Casasola (Mexican, 1874–1938)
Fortino Samano, υπολοχαγός του στρατού του Emiliano Zapata, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ήταν ηγέτης των ανταρτών κατά τη διάρκεια της μεξικανικής επανάστασης. Η φωτογραφία είναι του Augoustin Victor Casasola (1874-1938)
και την τράβηξε λίγο πριν τον γαζώσουν οι σφαίρες του ομοσπονδιακού
εκτελεστικού αποσπάσματος του Μεξικού, το 1917. Η φωτογραφία, που είναι
και η μοναδική τού Fortino Samano,
βρίσκεται στο "The Metropolitan Museum of Art" της Νέας Υόρκης. Δυο
χρόνια αργότερα, στις 10 Απριλίου 1919, δολοφονήθηκε ο Αιμιλιάνο Ζαπάτα
σε ενέδρα από τα κυβερνητικά στρατεύματα. Το όνομα Samano το συναντήσαμε
για πρώτη φορά στον τελευταίο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου
"Ο Σαμάνος". Από το χαμόγελο του Samano μπροστά στο εκτελεστικό
απόσπασμα, εμπνεύστηκε ο Παπακωνσταντίνου το τραγούδι, που είναι και ο
γενικός τίτλος του δίσκου, αυτό το χαμόγελο τού άγνωστου μαγκίτη που
φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία (;), για το αναπόφευκτο
τέλος, μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το πούρο. Σα να τους έλεγε:
"Τελειώνετε ρε κοπρίτες, τραβάτε τη σκανδάλη".
Ο βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastiao Salgado έβαλε,
χρόνια πριν, τη λεζάντα στη φωτογραφία, γράφοντας: «Ο Φορτίνο Σαμάνο
καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε,
σημείωνε ο Σαλγκάδο, έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον
θάνατο».
goodmusipresszita
Κυριακή 20 Μαΐου 2012
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Μέσα σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες για τον καθένα μαθητή ξεχωριστά μια και πολλές οικογένειες βιώνουν πρωτόγνωρες καταστασεις όσον αφορά τα οικονομικά τους αλλά την ισοροπία μέσα στην οικογένεια .
Ιδιαίτερα φέτος και όσο προχωρά η κρίση θα γίνετε πιό έντονο είδαμε ότι οι οικογένειες που έχουν παιδιά που σπουδάζουν δυσκολεύονται ιδιαίτερα να τα βοηθήσουν σε ότι αφορά φροντηστήρια και εξωσχολικά βοηθήματα . Είδαμε το φαινόμενο να εισάγονται στα ΑΕΙ σε επαρχιακές πόλεις και να μην μπορούν να τα στείλουν να σπουδάσουν , και να ξαναδίνουν φέτος με την ελπίδα να εισαχτούν σε ΑΕΙ στην περιοχή τους .
Θυμάμε ότι σε παλαιότερες εποχές μιλούσαν για ιδιαίτερες διατροφικές συνθήκες στους υποψήφιους , για να ανέβη η αποδοσή τους , και τώρα έχουμε μαθητές υποψήφιους που θα έρθουν να δώσουν εξετάσεις ίσως και χωρίς να έχουν βάλει "μπουκιά στο στόμα τους "
Αλήθεια πόσο ισότιμα θα κριθούν όλα αυτά τα παιδιά των περιοχών όπως η δική μας με τα άλλα ακριβών κολεγίων και των υψηλών προδιαγραφών;
Κάναμε ότι μπορούσαμε , μάλλον ήταν λίγα , για να βοηθήσουμε όσα παιδιά μας δεν έιχαν την δυνατότητα να πληρώσουν για παραπάνω βοήθεια . Το σχολείο αλληλεγγύης λειτούργησε και βοήθησε και βοηθά μέχρι να τελειώση η σχ. χρονιά όσα παιδιά μας το παρακολούθησαν . Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά .
Ευχόμαστε σε όλα τα Παιδιά μας που δίνουν την δική τους μάχη τα καλλίτερα , και να μην απελπίζονται η ΖΩΗ ΠΡΟΧΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Παρασκευή 18 Μαΐου 2012
19 Μάη μέρα γενοκτονίας των Ποντιων
Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Η ανάπτυξη του εθνικισμού του 19ου αιώνα επηρεάζει και το χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιρροή της πρωτοπορίας της αστικής τάξης αρχίζει και διαμορφώνει την ιδεολογία ότι οι Ρωμιοί ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Στην πραγματικότητα ο μακρινός Πόντος έχει ελάχιστη επικοινωνία με την Ελλάδα, που απόκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1821. Η διαδικασία κρίσης ταυτότητας του 19ου και 20ού αιώνα υπήρξε η περίοδος διαμόρφωσης και του σύγχρονου Ελληνισμού. Η αιτία είναι η δημιουργία μιας νέας αυτογνωσίας με νέα δεδομένα. Αποτέλεσμα της κρίσης αυτής είναι η μεταμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας σε μια πολιτική ταυτότητα.
O Πόντος και το επαναστατικό κίνημα
Το ποντιακό ζήτημα έχει άμεση σχέση με το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το κομμουνιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Λένιν ενστερνιζόταν την απελευθέρωση των εθνών, βλέπει την αντίφαση με αυτά που είχε πει: «εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης». Αντίθετα η Ρόζα Λούξεμπουργκ, εγκλεισμένη σε φυλακές του Βερολίνου, καλούσε σε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγοντας: «Καμιά χώρα δεν έχει ελπίδα για πρόοδο εφ’ όσον μένει υπό τουρκική κυριαρχία. Για το Ανατολικό ζήτημα το καθήκον μας είναι να δεχτούμε τον κατακερματισμό της Τουρκίας και να δείξουμε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς».
Όπως λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η ανάληψη του ρόλου από τους Γερμανούς της ανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι τίποτα άλλο από το μακιγιάρισμα ενός νεκρού. Ο ρόλος της Deutsche Bank είναι καθοριστικός. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να φανατίσουν τους Τούρκους εναντίον των μη-μουσουλμανικών λαών της Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Στα πλαίσια αυτά ο γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς, οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους θα διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας «Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, την Γαλλία, τις Η.Π.Α. και την Ιταλία, αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής.
Η πολιτική οργάνωση στον Πόντο
Τα γραφόμενα στα Τουρκικά για το ζήτημα του Πόντου είναι πανομοιότυπα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλα τα αναφερόμενα βασίζονται σε προπαγανδιστικό βιβλίο που τυπώθηκε το 1922 από το Εκδοτικό Τυπογραφείο Πληροφοριών με τίτλο το «Ζήτημα του Πόντου» (Pontos Meselesi). Πρόκειται για προπαγανδιστικό κείμενο. Σ’ όλες τις πηγές διατυπώνονται οι ίδιες προτάσεις… Κατά το προπαγανδιστικό βιβλίο του 1922, σκοπός ήταν η ίδρυση μιας Δημοκρατίας του Πόντου με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα ή την Σαμψούντα στα εδάφη από το Μπατούμι μέχρι την Σινώπη. Τα γραφόμενα αυτά είναι πολύ μακριά από το να εξηγήσουν τι συνέβη πραγματικά στον Πόντο. Ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις στο Λόγο (Νutuκ) του…
Στη διάρκεια έναρξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ μέχρι τότε οι Πόντιοι έχουν υπηρετήσει μόνο σε υπηρεσίες αγγαρείας στο Οθωμανικό Ναυτικό, καλούνται όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Αυτοκρατορίας να καταταγούν στο στρατό. Αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι με την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου πολλοί χωρικοί λιποτάκτησαν από το στρατό και επέστρεψαν σε περιοχές κοντά στα χωριά τους, με τα όπλα τους ή χωρίς, και διέμειναν σε υπαίθριους χώρους. Με τον τρόπο αυτό αρχίζουν να συγκροτούνται ένοπλες αντάρτικες ομάδες.
Με την προσπάθεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εγκαταστήσει στα χωριά πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εισερχόμαστε στο δεύτερο στάδιο των επεισοδίων. Η απόφαση άρνησης των Ποντίων να δεχτούν τους πρόσφυγες στα χωριά τους αποτελεί την έναρξη της αντίστασης κατά των αρχών. Ενώπιον της κατάστασης αυτής η Κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915, αρχίζει την επιχείρηση κατά των χωριών Οκσέ, Τσιχμάν και Τεύκερης, που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση της εγκατάστασης των προσφύγων. Τα χωριά πυρπολούνται, ο πληθυσμός διασκορπίζεται και οι μάχιμοι άνδρες όπως ο πιο γνωστός Βασίλης Ανθόπουλος –Βασίλη Ουστάς– αρχίζουν και συγκροτούν ένοπλες δυνάμεις ομάδες αντίστασης. Πολλές ένοπλες ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας.
Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, η επικρατούσα άποψη των διανοουμένων είναι ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια Τουρκο-Ποντιακή Ένωση σε ειρήνη και συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής. Στη διάδοση της άποψης αυτής ο ρόλος του «Ανατολικού Κόμματος» υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Χρύσανθου είναι μεγάλη.
Οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων, πράγμα που είχαν αποφασίσει στο συνέδριο τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη. Αρχίζει με την έναρξη του Πολέμου η πρακτική των εκτοπίσεων. Το γεγονός ότι η ιδέα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας βρίσκει εύκολα οπαδούς οφείλεται και στην αντίδραση κατά των ενεργειών των Νεοτούρκων.
Αρχίζει η εποχή ίδρυσης οργανώσεων που έχουν σκοπό την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ποντίων σ’ όλη την περιοχή του Πόντου. Ο Κ. Κωνσταντινίδης, που είναι γιος του πρώην δημάρχου Κερασούντας, του καπετάν Γιώργη, επηρεασμένος από τη διακήρυξη των Σοβιέτ να καθορίσουν οι λαοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τις δικές τους τύχες, οργανώνει την 4 Φεβρουαρίου 1918 στη Μασσαλία Συνέδριο Όλων των Ποντίων με συμμετοχή από τις ευρωπαϊκές χώρες, τις Η.Π.Α. και άλλού. Το Συνέδριο, ελπίζοντας στην υποστήριξη των Σοβιέτ απευθύνει επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών των Σοβιέτ Λέον Τρότσκι. Στην επιστολή αυτή τονίζεται ότι θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να επιστραφεί η Τραπεζούντα στους Τούρκους και ζητείται η υποστήριξη της ιδέας της ανεξαρτησίας του Πόντου.
Ανατολικός και Δυτικός Πόντος
Με την κατάληψη του ανατολικού Πόντου το 1916, ο Πόντος έχει διαιρεθεί σε δύο τμήματα με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί η πορεία των δυο περιοχών. Όταν ο ρωσικός στρατός φθάνει στην Γεμουρά, η πτώση πλέον της Τραπεζούντας είναι αναπόφευκτη. Η τουρκική διοίκηση βλέποντας το αναπόφευκτο της πτώσης της Τραπεζούντας κάλεσε το Μητροπολίτη Χρύσανθο και τους έλληνες προύχοντες και παρέδωσε την τύχη της πόλης σ’ αυτούς αναθέτοντάς τους την προστασία του αμάχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη τελετή ο νομάρχης Αζμί απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε: «πήραμε αυτή τη χώρα από τους Ρωμιούς, τώρα την επιστρέφουμε στους ίδιους». Όταν οι Ρώσοι εισήλθαν την 16 Αυγούστου 1916 βρήκαν μια ελληνική διοίκηση στην πόλη. Η υποδοχή από τους Έλληνες Ποντίους προς τους Ρώσους ήταν ένθερμη. Ο Χρύσανθος δημιούργησε μια τυπική Βουλή υπό την ηγεσία του που διοίκησε την περιοχή μέχρι την επάνοδο των Τούρκων στην περιοχή. Ο Μητροπολίτης προστάτεψε τις οικογένειες των Μουσουλμάνων που είχαν φύγει από το φόβο των Ρώσων. Επίσης ο ίδιος προσπάθησε να εισαγάγει ένα νέο πνεύμα ισότητας μεταξύ των εθνοτήτων. Η ανεξάρτητη αυτή διοίκηση συμμετείχε στα Σοβιέτ το 1917.
Η κατάσταση στο δυτικό Πόντο είναι πολύ διαφορετική. Οι ένοπλοι αντάρτες που είχαν καταφύγει στα βουνά και που αποτελούνται από ανεξάρτητες ομάδες, ενισχύονται μετά από την έναρξη των εκτοπίσεων του τοπικού πληθυσμού από τους Τούρκους το 1916. Ο Βασίλης Ανθόπουλος συγκροτεί στις 3 Ιουλίου 1916 μια ομάδα ένοπλης αντίστασης στη Σεβάστεια και με την ελπίδα ότι όταν οι ρωσικές δυνάμεις προχωρήσουν προς τον δυτικό Πόντο θα ξεκινήσει γενική επανάσταση. Όμως η διακοπή της ρωσικής προέλασης αλλάζει τα σχέδια του Ανθόπουλου. Πιστεύοντας ότι οι Ρώσοι τον εμπαίζουν, αποφασίζει να δημιουργήσει νέα δεδομένα και με την ένοπλη ομάδα του των 80 ατόμων επιτίθεται σε τουρκικά χωριά σε άτομα που θεωρεί ότι έχουν τυραννήσει τους χριστιανούς και σκοτώνοντας αυτούς καίει τα σπίτια τους, στη συνέχεια συγκρούεται στα Κοτύωρα με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και χάνοντας τη μάχη καταφεύγει στην Τραπεζούντα όπου διαμένει μέχρι το τέλος του Πολέμου. Η αντίδραση των Τούρκων στα συμβάντα αυτά είναι δύο: Οι αντεπιθέσεις των τούρκων τσετέδων και η εξορία. Όσον αφορά την πρώτη φαίνεται ότι είναι μια περισσότερη τοπική αντίδραση. Όπως στην περίπτωση των χριστιανών υπάρχουν και μουσουλμάνοι λιποτάκτες που είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τα εθνικιστικά σχέδια του Σωματείου Ένωσης και Προόδου. Ο πλέον δραστήριος στην περιοχή είναι ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς από την Κερασούντα. Ο ίδιος και οι βοηθοί του δρουν με τους λιποτάκτες και φυγόδικους ελεύθερα χωρίς κανένα περιορισμό. Ο Τοπάλ Οσμάν είναι παράγοντας τρόμου στην περιοχή. Ακόμα και ο τοπικός μουσουλμανικός πληθυσμός ζητάει την απομάκρυνση του.
Μεταξύ των ένοπλων ανταρτών των Ποντίων, ο κυριότερος στρατιωτικός ηγέτης είναι ο Αντών Πασάς. Ενώ υπερασπίζεται μαζί με τη σύζυγο του Πελαγία, τα ποντιακά χωριά είναι ο κυριότερος παράγοντας φόβου των τουρκικών κρατικών και αντάρτικων δυνάμεων. Ο ίδιος σκοτώνεται το 1917 ενώ η σύζυγος του Πελαγία συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1923. Μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην περιοχή βρίσκονται και Κιρκάσιοι.
Οι εξορίες
Σε έγγραφο που ετοίμασε το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας για να σταλεί στο Βερολίνο αναφέρονται τα εξής: «Η τουρκική πολιτική έχει τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή με σκοπό την πλήρη εξαφάνιση τους με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων. Οι Τούρκοι χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμού και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους να οδηγούν προς το θάνατο. Τα δε σπίτια τους αφού καταληφθούν από τους τσετέδες λεηλατούνται, πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Όποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων εφαρμόζονται και κατά του Πόντου».
Με την ήττα των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή του Πόντου εγκαθίστανται αγγλικές δυνάμεις (ινδοί στρατιώτες με άγγλους αξιωματικούς) και για να εξασφαλίσουν τα μελλοντικά τους συμφέροντα ζητούν από τους πόντιους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους στον τουρκικό στρατό. Οι αντάρτες δεν πέφτουν σ’ αυτή τη παγίδα και δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Οι Έλληνες του Πόντου ενστερνίζονται το σκοπό της ίδρυσης της Ποντιακής Δημοκρατίας. Επιστρέφουν από τη Ρωσία περίπου 100.000 Πόντιοι…
Επειδή το ποντιακό κίνημα φθάνει σ’ ένα επικίνδυνο για το Οθωμανικό κράτος βαθμό, η οθωμανική Κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει στον Πόντο τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο Κεμάλ ξεκινάει τις προσπάθειές του για να καταπνίξει το ποντιακό κίνημα με τη συμφωνία των Άγγλων και την ηθική και υλική υποστήριξη του Σουλτάνου. Όταν φθάνει στη Σαμψούντα συναντιέται με τον άγγλο Ταγματάρχη Hurst και καλεί τους εκπροσώπους των κοινοτήτων στο στρατιωτικό κυβερνείο. Ο ηγέτης των Ελλήνων Μητροπολίτης Γερμανός δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Στην έκθεση που στέλνει ο Μουσταφά Κεμάλ στη Σουλτανική Κυβέρνηση αναφέρει ότι οι ποντιακές αντάρτικες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Γερμανού έχουν πολιτικούς σκοπούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ με την άφιξη του στη Σαμψούντα την 19 Μαΐου 1919 αρχίζει αμέσως την οργάνωση των τουρκικών ανταρτικών ομάδων κατά των ποντιακών ομάδων που επεδίωκαν την ανεξαρτησία. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που συνάντησε ήταν ο Τοπάλ Οσμάν. Όπως φαίνεται και από τα κρατικά αρχεία, ο Μουσταφά Κεμάλ δίνει μεγαλύτερη σημασία στο ποντιακό αντάρτικο κίνημα παρά στο ελληνικό κράτος…
Οι αντάρτες αν και δεν επιτυγχάνουν να αποτρέψουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, δημιουργούν «απελευθερωμένες περιοχές» στα βουνά στις οποίες καταφεύγουν οι Έλληνες από τα καταστραμμένα τους χωριά. Η δημιουργία νέων ανταρτικών ομάδων και η αδυναμία του τουρκικού στρατού να τους εξουδετερώσει οδηγεί σ’ ένα τοπικό συμβιβασμό κατά τον οποίο τα τουρκικά χωριά έναντι της ασφάλειας τους παρέχουν τροφή και υλικά στους πόντιους αντάρτες.
Ο Ali Sait Çetinoğlu είναι Τούρκος ακαδημαϊκός. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται οι Νεότουρκοι, ο Κεμαλισμός, το Ποντιακό Ζήτημα κ.ά. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, με βάση την έρευνα στα Εθνικά Αρχεία της Τουρκίας. Το βιβλίο του «Varlık Vergisi (1942-1944) / Konomik ve Kültürel Jenosid» (Φόρος Περιουσίας (1942-1944) Οικονομική και πολιτιστική γενοκτονία) εκδόθηκε το 2009 στην Κωνσταντινούπολη. Συνέγραψε τη μελέτη «Pontos Sorunu» (To Ποντιακό Ζητημα). Στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο «Τρείς Γενοκτoνίες, Μία Στρατηγική», Αθήνα, Σεπτέμβριος 2010, παρουσίασε την εισήγηση «Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου».
http://e-dromos.g
Το ποντιακό ζήτημα έχει άμεση σχέση με το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το κομμουνιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Λένιν ενστερνιζόταν την απελευθέρωση των εθνών, βλέπει την αντίφαση με αυτά που είχε πει: «εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης». Αντίθετα η Ρόζα Λούξεμπουργκ, εγκλεισμένη σε φυλακές του Βερολίνου, καλούσε σε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγοντας: «Καμιά χώρα δεν έχει ελπίδα για πρόοδο εφ’ όσον μένει υπό τουρκική κυριαρχία. Για το Ανατολικό ζήτημα το καθήκον μας είναι να δεχτούμε τον κατακερματισμό της Τουρκίας και να δείξουμε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς».
Όπως λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η ανάληψη του ρόλου από τους Γερμανούς της ανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι τίποτα άλλο από το μακιγιάρισμα ενός νεκρού. Ο ρόλος της Deutsche Bank είναι καθοριστικός. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να φανατίσουν τους Τούρκους εναντίον των μη-μουσουλμανικών λαών της Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Στα πλαίσια αυτά ο γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς, οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους θα διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας «Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, την Γαλλία, τις Η.Π.Α. και την Ιταλία, αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής.
Η πολιτική οργάνωση στον Πόντο
Τα γραφόμενα στα Τουρκικά για το ζήτημα του Πόντου είναι πανομοιότυπα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλα τα αναφερόμενα βασίζονται σε προπαγανδιστικό βιβλίο που τυπώθηκε το 1922 από το Εκδοτικό Τυπογραφείο Πληροφοριών με τίτλο το «Ζήτημα του Πόντου» (Pontos Meselesi). Πρόκειται για προπαγανδιστικό κείμενο. Σ’ όλες τις πηγές διατυπώνονται οι ίδιες προτάσεις… Κατά το προπαγανδιστικό βιβλίο του 1922, σκοπός ήταν η ίδρυση μιας Δημοκρατίας του Πόντου με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα ή την Σαμψούντα στα εδάφη από το Μπατούμι μέχρι την Σινώπη. Τα γραφόμενα αυτά είναι πολύ μακριά από το να εξηγήσουν τι συνέβη πραγματικά στον Πόντο. Ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις στο Λόγο (Νutuκ) του…
Στη διάρκεια έναρξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ μέχρι τότε οι Πόντιοι έχουν υπηρετήσει μόνο σε υπηρεσίες αγγαρείας στο Οθωμανικό Ναυτικό, καλούνται όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Αυτοκρατορίας να καταταγούν στο στρατό. Αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι με την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου πολλοί χωρικοί λιποτάκτησαν από το στρατό και επέστρεψαν σε περιοχές κοντά στα χωριά τους, με τα όπλα τους ή χωρίς, και διέμειναν σε υπαίθριους χώρους. Με τον τρόπο αυτό αρχίζουν να συγκροτούνται ένοπλες αντάρτικες ομάδες.
Με την προσπάθεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εγκαταστήσει στα χωριά πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εισερχόμαστε στο δεύτερο στάδιο των επεισοδίων. Η απόφαση άρνησης των Ποντίων να δεχτούν τους πρόσφυγες στα χωριά τους αποτελεί την έναρξη της αντίστασης κατά των αρχών. Ενώπιον της κατάστασης αυτής η Κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915, αρχίζει την επιχείρηση κατά των χωριών Οκσέ, Τσιχμάν και Τεύκερης, που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση της εγκατάστασης των προσφύγων. Τα χωριά πυρπολούνται, ο πληθυσμός διασκορπίζεται και οι μάχιμοι άνδρες όπως ο πιο γνωστός Βασίλης Ανθόπουλος –Βασίλη Ουστάς– αρχίζουν και συγκροτούν ένοπλες δυνάμεις ομάδες αντίστασης. Πολλές ένοπλες ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας.
Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, η επικρατούσα άποψη των διανοουμένων είναι ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια Τουρκο-Ποντιακή Ένωση σε ειρήνη και συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής. Στη διάδοση της άποψης αυτής ο ρόλος του «Ανατολικού Κόμματος» υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Χρύσανθου είναι μεγάλη.
Οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων, πράγμα που είχαν αποφασίσει στο συνέδριο τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη. Αρχίζει με την έναρξη του Πολέμου η πρακτική των εκτοπίσεων. Το γεγονός ότι η ιδέα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας βρίσκει εύκολα οπαδούς οφείλεται και στην αντίδραση κατά των ενεργειών των Νεοτούρκων.
Αρχίζει η εποχή ίδρυσης οργανώσεων που έχουν σκοπό την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ποντίων σ’ όλη την περιοχή του Πόντου. Ο Κ. Κωνσταντινίδης, που είναι γιος του πρώην δημάρχου Κερασούντας, του καπετάν Γιώργη, επηρεασμένος από τη διακήρυξη των Σοβιέτ να καθορίσουν οι λαοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τις δικές τους τύχες, οργανώνει την 4 Φεβρουαρίου 1918 στη Μασσαλία Συνέδριο Όλων των Ποντίων με συμμετοχή από τις ευρωπαϊκές χώρες, τις Η.Π.Α. και άλλού. Το Συνέδριο, ελπίζοντας στην υποστήριξη των Σοβιέτ απευθύνει επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών των Σοβιέτ Λέον Τρότσκι. Στην επιστολή αυτή τονίζεται ότι θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να επιστραφεί η Τραπεζούντα στους Τούρκους και ζητείται η υποστήριξη της ιδέας της ανεξαρτησίας του Πόντου.
Ανατολικός και Δυτικός Πόντος
Με την κατάληψη του ανατολικού Πόντου το 1916, ο Πόντος έχει διαιρεθεί σε δύο τμήματα με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί η πορεία των δυο περιοχών. Όταν ο ρωσικός στρατός φθάνει στην Γεμουρά, η πτώση πλέον της Τραπεζούντας είναι αναπόφευκτη. Η τουρκική διοίκηση βλέποντας το αναπόφευκτο της πτώσης της Τραπεζούντας κάλεσε το Μητροπολίτη Χρύσανθο και τους έλληνες προύχοντες και παρέδωσε την τύχη της πόλης σ’ αυτούς αναθέτοντάς τους την προστασία του αμάχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη τελετή ο νομάρχης Αζμί απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε: «πήραμε αυτή τη χώρα από τους Ρωμιούς, τώρα την επιστρέφουμε στους ίδιους». Όταν οι Ρώσοι εισήλθαν την 16 Αυγούστου 1916 βρήκαν μια ελληνική διοίκηση στην πόλη. Η υποδοχή από τους Έλληνες Ποντίους προς τους Ρώσους ήταν ένθερμη. Ο Χρύσανθος δημιούργησε μια τυπική Βουλή υπό την ηγεσία του που διοίκησε την περιοχή μέχρι την επάνοδο των Τούρκων στην περιοχή. Ο Μητροπολίτης προστάτεψε τις οικογένειες των Μουσουλμάνων που είχαν φύγει από το φόβο των Ρώσων. Επίσης ο ίδιος προσπάθησε να εισαγάγει ένα νέο πνεύμα ισότητας μεταξύ των εθνοτήτων. Η ανεξάρτητη αυτή διοίκηση συμμετείχε στα Σοβιέτ το 1917.
Η κατάσταση στο δυτικό Πόντο είναι πολύ διαφορετική. Οι ένοπλοι αντάρτες που είχαν καταφύγει στα βουνά και που αποτελούνται από ανεξάρτητες ομάδες, ενισχύονται μετά από την έναρξη των εκτοπίσεων του τοπικού πληθυσμού από τους Τούρκους το 1916. Ο Βασίλης Ανθόπουλος συγκροτεί στις 3 Ιουλίου 1916 μια ομάδα ένοπλης αντίστασης στη Σεβάστεια και με την ελπίδα ότι όταν οι ρωσικές δυνάμεις προχωρήσουν προς τον δυτικό Πόντο θα ξεκινήσει γενική επανάσταση. Όμως η διακοπή της ρωσικής προέλασης αλλάζει τα σχέδια του Ανθόπουλου. Πιστεύοντας ότι οι Ρώσοι τον εμπαίζουν, αποφασίζει να δημιουργήσει νέα δεδομένα και με την ένοπλη ομάδα του των 80 ατόμων επιτίθεται σε τουρκικά χωριά σε άτομα που θεωρεί ότι έχουν τυραννήσει τους χριστιανούς και σκοτώνοντας αυτούς καίει τα σπίτια τους, στη συνέχεια συγκρούεται στα Κοτύωρα με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και χάνοντας τη μάχη καταφεύγει στην Τραπεζούντα όπου διαμένει μέχρι το τέλος του Πολέμου. Η αντίδραση των Τούρκων στα συμβάντα αυτά είναι δύο: Οι αντεπιθέσεις των τούρκων τσετέδων και η εξορία. Όσον αφορά την πρώτη φαίνεται ότι είναι μια περισσότερη τοπική αντίδραση. Όπως στην περίπτωση των χριστιανών υπάρχουν και μουσουλμάνοι λιποτάκτες που είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τα εθνικιστικά σχέδια του Σωματείου Ένωσης και Προόδου. Ο πλέον δραστήριος στην περιοχή είναι ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς από την Κερασούντα. Ο ίδιος και οι βοηθοί του δρουν με τους λιποτάκτες και φυγόδικους ελεύθερα χωρίς κανένα περιορισμό. Ο Τοπάλ Οσμάν είναι παράγοντας τρόμου στην περιοχή. Ακόμα και ο τοπικός μουσουλμανικός πληθυσμός ζητάει την απομάκρυνση του.
Μεταξύ των ένοπλων ανταρτών των Ποντίων, ο κυριότερος στρατιωτικός ηγέτης είναι ο Αντών Πασάς. Ενώ υπερασπίζεται μαζί με τη σύζυγο του Πελαγία, τα ποντιακά χωριά είναι ο κυριότερος παράγοντας φόβου των τουρκικών κρατικών και αντάρτικων δυνάμεων. Ο ίδιος σκοτώνεται το 1917 ενώ η σύζυγος του Πελαγία συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1923. Μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην περιοχή βρίσκονται και Κιρκάσιοι.
Οι εξορίες
Σε έγγραφο που ετοίμασε το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας για να σταλεί στο Βερολίνο αναφέρονται τα εξής: «Η τουρκική πολιτική έχει τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή με σκοπό την πλήρη εξαφάνιση τους με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων. Οι Τούρκοι χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμού και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους να οδηγούν προς το θάνατο. Τα δε σπίτια τους αφού καταληφθούν από τους τσετέδες λεηλατούνται, πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Όποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων εφαρμόζονται και κατά του Πόντου».
Με την ήττα των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή του Πόντου εγκαθίστανται αγγλικές δυνάμεις (ινδοί στρατιώτες με άγγλους αξιωματικούς) και για να εξασφαλίσουν τα μελλοντικά τους συμφέροντα ζητούν από τους πόντιους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους στον τουρκικό στρατό. Οι αντάρτες δεν πέφτουν σ’ αυτή τη παγίδα και δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Οι Έλληνες του Πόντου ενστερνίζονται το σκοπό της ίδρυσης της Ποντιακής Δημοκρατίας. Επιστρέφουν από τη Ρωσία περίπου 100.000 Πόντιοι…
Επειδή το ποντιακό κίνημα φθάνει σ’ ένα επικίνδυνο για το Οθωμανικό κράτος βαθμό, η οθωμανική Κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει στον Πόντο τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο Κεμάλ ξεκινάει τις προσπάθειές του για να καταπνίξει το ποντιακό κίνημα με τη συμφωνία των Άγγλων και την ηθική και υλική υποστήριξη του Σουλτάνου. Όταν φθάνει στη Σαμψούντα συναντιέται με τον άγγλο Ταγματάρχη Hurst και καλεί τους εκπροσώπους των κοινοτήτων στο στρατιωτικό κυβερνείο. Ο ηγέτης των Ελλήνων Μητροπολίτης Γερμανός δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Στην έκθεση που στέλνει ο Μουσταφά Κεμάλ στη Σουλτανική Κυβέρνηση αναφέρει ότι οι ποντιακές αντάρτικες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Γερμανού έχουν πολιτικούς σκοπούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ με την άφιξη του στη Σαμψούντα την 19 Μαΐου 1919 αρχίζει αμέσως την οργάνωση των τουρκικών ανταρτικών ομάδων κατά των ποντιακών ομάδων που επεδίωκαν την ανεξαρτησία. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που συνάντησε ήταν ο Τοπάλ Οσμάν. Όπως φαίνεται και από τα κρατικά αρχεία, ο Μουσταφά Κεμάλ δίνει μεγαλύτερη σημασία στο ποντιακό αντάρτικο κίνημα παρά στο ελληνικό κράτος…
Οι αντάρτες αν και δεν επιτυγχάνουν να αποτρέψουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, δημιουργούν «απελευθερωμένες περιοχές» στα βουνά στις οποίες καταφεύγουν οι Έλληνες από τα καταστραμμένα τους χωριά. Η δημιουργία νέων ανταρτικών ομάδων και η αδυναμία του τουρκικού στρατού να τους εξουδετερώσει οδηγεί σ’ ένα τοπικό συμβιβασμό κατά τον οποίο τα τουρκικά χωριά έναντι της ασφάλειας τους παρέχουν τροφή και υλικά στους πόντιους αντάρτες.
Ο Ali Sait Çetinoğlu είναι Τούρκος ακαδημαϊκός. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται οι Νεότουρκοι, ο Κεμαλισμός, το Ποντιακό Ζήτημα κ.ά. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, με βάση την έρευνα στα Εθνικά Αρχεία της Τουρκίας. Το βιβλίο του «Varlık Vergisi (1942-1944) / Konomik ve Kültürel Jenosid» (Φόρος Περιουσίας (1942-1944) Οικονομική και πολιτιστική γενοκτονία) εκδόθηκε το 2009 στην Κωνσταντινούπολη. Συνέγραψε τη μελέτη «Pontos Sorunu» (To Ποντιακό Ζητημα). Στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο «Τρείς Γενοκτoνίες, Μία Στρατηγική», Αθήνα, Σεπτέμβριος 2010, παρουσίασε την εισήγηση «Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου».
http://e-dromos.g
Τρίτη 8 Μαΐου 2012
Παρασκευή 27 Απριλίου 2012
Έκκληση για βοήθεια
Έκκληση για βοήθεια
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ (28 ετών από την Νίκαια), παλεύει μήνες με την λευχαιμία και χρειάζεται να μεταβεί εντός της εβδομάδος στο Ισραήλ για μεταμόσχευση μυελού των οστών. Οι γιατροί εδώ δεν αναλαμβάνουν την εγχείριση. Ο χρόνος που περνά είναι κρίσιμος για την υγεία του.
Ζητάμε από όλους τους πολίτες που έχουν την δυνατότητα, να δείξουν την
αλληλεγγύη τους και να βοηθήσουν οικονομικά την προσπάθεια του νεαρού
παιδιού
να κρατηθεί στη ζωή, καταθέτοντας χρήματα στον λογαριασμό της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ IBAN 8701100490000004975436975
Ο Γιώργος Προκοπίδης, που από χθες έγινε «μέλος» της οικογένειάς μου και φίλος των φίλων μου που μαζί με εμένα προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Eίναι ένα παλικάρι 28 χρονών, που στις 12 Σεπτέμβριου του 2011 ήρθε αντιμέτωπος με τη λευχαιμία, τη μέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εξετάσεών του από τους γιατρούς, οι οποίοι του ανακοίνωσαν ότι πάσχει από Οξεία Μυελογενή Διφαινοτυπική Λευχαιμία. Κι άρχισε να παλεύει από εκείνη τη μέρα νοσηλευόμενος, χωρίς διακοπή, στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Και τώρα τον Απρίλιο του 2012 βλέπει τη διαδρομή του να τελειώνει, ανήμπορος πια να αναμετρηθεί με την αρρώστια του. Η μόνη του ελπίδα είναι να ταξιδέψει στο Ισραήλ μαζί με την αδελφή του Άννα Μαρία, η οποία έχει κριθεί από τους γιατρούς ως δότης (στο 100%) και να προβεί σε διαδικασία μεταμόσχευσης μυελού των οστών, στην κλινική Hadassah από τον γιατρό Michael Shapira. Και έπρεπε ήδη να είναι εκεί!
Η πολιτική του υπουργείου όμως που αδιαφορεί για τέτοιου είδους ζητήματα , μια και η πολιτική τους είναι να τα διαλύσουν όλα έφερε τον Γιώργο σ αυτήν την κατάσταση.
Δεν υπάρχει χρόνος πια!
Δυστυχώς η σωτηρία του μετριέται σε ευρώ, όπως όλων μας.
Ο Γιώργος Προκοπίδης, που από χθες έγινε «μέλος» της οικογένειάς μου και φίλος των φίλων μου που μαζί με εμένα προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Eίναι ένα παλικάρι 28 χρονών, που στις 12 Σεπτέμβριου του 2011 ήρθε αντιμέτωπος με τη λευχαιμία, τη μέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εξετάσεών του από τους γιατρούς, οι οποίοι του ανακοίνωσαν ότι πάσχει από Οξεία Μυελογενή Διφαινοτυπική Λευχαιμία. Κι άρχισε να παλεύει από εκείνη τη μέρα νοσηλευόμενος, χωρίς διακοπή, στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Και τώρα τον Απρίλιο του 2012 βλέπει τη διαδρομή του να τελειώνει, ανήμπορος πια να αναμετρηθεί με την αρρώστια του. Η μόνη του ελπίδα είναι να ταξιδέψει στο Ισραήλ μαζί με την αδελφή του Άννα Μαρία, η οποία έχει κριθεί από τους γιατρούς ως δότης (στο 100%) και να προβεί σε διαδικασία μεταμόσχευσης μυελού των οστών, στην κλινική Hadassah από τον γιατρό Michael Shapira. Και έπρεπε ήδη να είναι εκεί!
Η πολιτική του υπουργείου όμως που αδιαφορεί για τέτοιου είδους ζητήματα , μια και η πολιτική τους είναι να τα διαλύσουν όλα έφερε τον Γιώργο σ αυτήν την κατάσταση.
Δεν υπάρχει χρόνος πια!
Δυστυχώς η σωτηρία του μετριέται σε ευρώ, όπως όλων μας.
Kάνουμε τα λόγια για αλληλεγγύη πράξη βοηθάμε όσοι μπορούμε τον Γιώργο που "παλεύει" να κρατηθεί στη Ζωή. Γιατί κάποιοι συμπολίτες μας δε μπορούν να περιμένουν να ανατρέψουμε εμείς το κωλοσύστημα και μετά........ζήσε Μάη μου
Γιώργο κράτα θα κάνουμε αυτό που πρέπει.
Πέμπτη 26 Απριλίου 2012
Μας τρομοκρατούν...
φωτό: 6Μάη 2010 συγκέντρωβση στην Αθήνα ενάντια στην ψήφιση του μνημόνιου .
Μας τρομοκρατούν από το πρωί ως το βράδυ ότι αν αρνηθούμε να συνεχίσουμε
την αποπληρωμή του χρέους, θα κοπούν τα
δάνεια, και δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς
και συντάξεις. Είναι ψέμα. Τα δάνεια που
μάς δίνουν πάνε κατευθείαν για την αποπληρωμή των τόκων των προηγούμενων
δανείων. Δεν πάει δεκάρα για μισθούς και συντάξεις.
Υπάρχει άλλος δρόμος. Να αλλάξουμε ρότα, να μπει μπροστά η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Βέβαια δεν θα είναι εύκολος δρόμος αυτός. Θα χρειαστεί να κινητοποιήσει
όλες του τις δυνάμεις ο εργαζόμενος λαός.
Γιατί οι πολιτικές που επί δεκαετίες ακολούθησαν αυτοί που κυβέρνησαν,
αφήνουν πίσω τους ερείπια. Οδήγησαν τη χώρα στη αποβιομηχάνιση, αφανίζοντας μια σειρά κλάδους. Μας κατάντησαν
μ΄ αυτά που συμφωνήσανε για να μπούμε στην ΕΕ και μετά στην ευρωζώνη, να εισάγουμε
βασικά αγροτικά προϊόντα
απαξιώνοντας την αγροτική μας παραγωγή.
Κατασπατάλησαν τα διαθέσιμα κεφάλαια,
στην κατασκευή φαραωνικών έργων,
στο μπετόν και στις ρεμούλες των
εργολάβων με τα Ολυμπιακά έργα. Μετά οι τράπεζες. Το κράτος δανείζεται
διαρκώς για να κρατάει στη ζωή την
τωρινή ιδιοκτησία τους, τους έχει δώσει πάνω από 100 δις ευρώ, ποσό πολλαπλάσιο
της σημερινής τους αξίας. Γι’ αυτό οι
τράπεζες πρέπει να εθνικοποιηθούν και να μπουν υπό τον έλεγχο της
κοινωνίας.
Να πληρώσουν επιτέλους οι πλούσιοι,
το μεγάλο κεφάλαιο, οι εφοπλιστές και η εκκλησία, αυτοί που μας έφεραν μέχρι
εδώ. Να σταματήσουμε να πληρώνουμε μυθώδη ποσά για να αγοράζουμε τα όπλα τους.
Έτσι, μπορούν άμεσα να υπάρξουν μέτρα για την επιβίωση και τη στοιχειώδη
ανακούφιση των μισθωτών και των συνταξιούχων.
Κυριακή 22 Απριλίου 2012
Γιατί Δάσκαλε; Σάββας Μετοικίδης Πάντα ΠΑΡΟΝ
Με σεβασμό στην αυτοδιάθεση του καθενός .
Ποια λόγια μπορούν να αποτυπώσουν το
χαμό ενός ανθρώπου, του Σάββα μας, του Σάββα Μετοικίδη δάσκαλου που
έφυγε από κοντά μας, θέτοντας τέλος στη ζωή του, σήμερα Σάββατο 21
Απρίλη;
Ο Σάββας 44 χρονών από την Ξάνθη, πάντα
μπροστά στους αγώνες, στις απεργίες, στις μικρές και μεγάλες καθημερινές
μάχες μέσα και έξω από το σχολείο, για το δικαίωμα στη μόρφωση των
παιδιών μας, για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, για το δάσκαλο, τον
εργαζόμενο, τον άνεργο, το μετανάστη, για ένα άλλο αύριο.
Και όταν έσβηναν τα φώτα των μεγάλων
αγώνων, δίπλα στα παιδιά που τόσο αγάπησε, ως δάσκαλος ειδικής αγωγής,
ως δάσκαλος εκμάθησης ελληνικής γλώσσας των μεταναστών.
Ευαίσθητος, κοινωνικά ανήσυχος, ανοιχτός
στους ανθρώπους, δίπλα σε όποιον/α είχε ανάγκη, δεν λογάριασε ποτέ
προσωπικό κόστος, κούραση, κίνδυνο. Με το δίκιο και την αλήθεια,
ταξιδιώτης του ανοιχτού ορίζοντα, πάντα με το γέλιο στα χείλη, άνθρωπος
των πράξεων κυρίως, και όχι των λόγων. Αλλά ο λόγος του ήταν πάντοτε
«σπαθί».
Σύντροφέ μας, καλό ταξίδι, μας αφήνεις
σε δύσκολες μέρες, σε δύσκολες εποχές. Ξέρουμε όμως, ότι σε αυτό το
ταξίδι που όλοι μαζί χαράξαμε, δε θα λείπεις. Θα μας συντροφεύεις με το
πείραγμά σου, τη γνώμη σου, το γέλιο σου, την αποφασιστικότητα σου.
Σου υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε στους
ίδιους δρόμους που μαζί διαβήκαμε, στους δρόμους που ακόμα δεν
ανοίξαμε, αλλά ονειρευτήκαμε μαζί, στη διαδήλωση, στον αγώνα, στο
σχολείο.
Αλλά με την στάση ζωής ότι θα παλαίψουμε μέχρι θανάτου για να επικρατήσει η ΖΩΗ
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
45 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΟΥΝΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ
Με αφορμή τη συμπλήρωση των 45 χρόνων από το χουντικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει:
Η φετινή επέτειος μας βρίσκει αντιμέτωπους με την πιο αντιλαϊκή πολιτική που έχει γνωρίσει η χώρα στη μεταπολίτευση, που δημιουργεί έναν ολοένα και πιο ασφυκτικό κλοιό στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά και στην ίδια τη δημοκρατία.
Το σημερινό μήνυμα αντίστασης είναι ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, ενάντια στο μνημόνιο και τη σημερινή οικοδόμηση της ΕΕ ,ενάντια στον αυταρχισμό , την καταστολή και στον δραστικό περιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας που έχουν υπονομεύσει την δημοκρατία. Είναι ένα μήνυμα αντίστασης και αφύπνισης όλων μας για την υπεράσπιση αυτών που κατακτήσαμε με αγώνες,.
Είναι ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ένα μήνυμα αξιοπρέπειας, μια υπενθύμιση των αγώνων του ελληνικού λαού για δημοκρατία και ανεξαρτησία. Τη δημοκρατία που πολέμησαν και πολεμούν και σήμερα οι νοσταλγοί του φασισμού και του ναζισμού, η Χρυσή Αυγή και όσοι προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον λαό.
Οι αγώνες εκείνης της εποχής μας δίνουν τη δύναμη για να αγωνιστούμε πιο μαζικά και ενωτικά σε κάθε προσπάθεια περιορισμού της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας, γνωρίζοντας ότι η αλλαγή των συσχετισμών περνά μέσα από την οργανωμένη πάλη και τους συλλογικούς αγώνες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Τιμούμε, τα μέλη και στελέχη της Αριστεράς που πρωταγωνίστησαν στον επτάχρονο αντιδικτατορικό αγώνα καθώς και όλους τους αγωνιστές της δημοκρατίας, που υπερασπίστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία απέναντι στην αμερικανοκίνητη χούντα.
Οι αγώνες τους μας δίνουν δύναμη και σήμερα. Ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία είναι πάντα επίκαιρος και άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για το σοσιαλισμό.
Σήμερα
Το υπηρετικό προσωπικό της τρόικας αναγκάστηκε να προσφύγει σε εκλογές. Μέσα σε συνθήκες βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, μέσα σε κλίμα λαϊκής κατακραυγής και απονομιμοποίησης του μνημονιακού καθεστώτος. Αναγκάστηκαν, μετά από ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις, να προκηρύξουν εκλογές κάτω από το βάρος αυτής της απονομιμοποίησης αλλά και των εσωτερικών τους αντιθέσεων και επιδιώξεων.
Δεν μπορούσαν άλλο να πορεύονται παριστάνοντας ότι έχουν κάποια δήθεν λαϊκή εντολή, τη στιγμή που απροκάλυπτα αγνόησαν, διέστρεψαν και ποδοπάτησαν τη γνώμη, τη θέληση και τους πόθους του λαού. Φοβόντουσαν και φοβούνται τις εκλογές. Η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε κάθε ευκαιρία έκφρασε την αντίθεση και την οργή της απέναντι στο σάπιο πολιτικό σύστημα, την τρόικα και τα μνημόνια. Στις διαδηλώσεις, τις πλατείες, τις παρελάσεις, αλλά και μέσα από το καθημερινό βουητό της κοινωνίας απέναντι σε όλους αυτούς που πουλάνε τη χώρα και καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια.
Ετοιμάζουν εκλογές μέσα σε κλίμα εκβιασμών, εξαγοράς, ψέματος και τρομοκρατικών διλημμάτων. Θα απειλήσουν ότι έρχεται χάος και καταστροφή αν ο λαός σταματήσει αυτή την πορεία. Η τρόικα θα είναι παρούσα, και ήδη οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και της γερμανικής Ευρώπης με δηλώσεις, άρθρα και απειλές παρεμβαίνουν ωμά και διεξάγουν τη δική τους προεκλογική καμπάνια, καλώντας να στηριχτούν οι ντόπιοι υπάλληλοί τους. Ετοιμάζουν προκλήσεις και δοκιμές εκτροπών. Επιτίθενται στην Αριστερά και σε κάθε δύναμη αντίστασης. Φοβούνται ότι ο λαός θα χρησιμοποιήσει και τις εκλογές για να τους τιμωρήσει. Φοβούνται ότι, παρ’ όλα αυτά που ετοιμάζουν, δεν θα καταφέρουν να αποσπάσουν μια, έστω οριακή και νοθευμένη, νομιμοποίηση.
Αυτό είναι που καθορίζει τον ειδικό χαρακτήρα αυτών των εκλογών. Θα αποσπάσουν αυτή τη «νομιμοποίηση» ώστε την επόμενη μέρα να μην αφήσουν τίποτα όρθιο; Ή θα τιμωρηθούν βαριά και θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα κατάσταση σοβαρών προβλημάτων και αδυναμίας να προχωρήσουν το καταστροφικό έργο τους; Αυτή είναι η αγωνία τους, και η αγωνία αυτή τους καθιστά ευάλωτους αλλά και επικίνδυνους. Στο χέρι μας είναι αυτή την αγωνία να την επιτείνουμε, να την αξιοποιήσουμε και να την επιβεβαιώσουμε, στέλνοντας μήνυμα ανατροπής και διεξόδου, ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας, που μπορεί να επιβληθεί μόνο με το λαό στο προσκήνιο.
Η φετινή επέτειος μας βρίσκει αντιμέτωπους με την πιο αντιλαϊκή πολιτική που έχει γνωρίσει η χώρα στη μεταπολίτευση, που δημιουργεί έναν ολοένα και πιο ασφυκτικό κλοιό στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά και στην ίδια τη δημοκρατία.
Το σημερινό μήνυμα αντίστασης είναι ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, ενάντια στο μνημόνιο και τη σημερινή οικοδόμηση της ΕΕ ,ενάντια στον αυταρχισμό , την καταστολή και στον δραστικό περιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας που έχουν υπονομεύσει την δημοκρατία. Είναι ένα μήνυμα αντίστασης και αφύπνισης όλων μας για την υπεράσπιση αυτών που κατακτήσαμε με αγώνες,.
Είναι ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ένα μήνυμα αξιοπρέπειας, μια υπενθύμιση των αγώνων του ελληνικού λαού για δημοκρατία και ανεξαρτησία. Τη δημοκρατία που πολέμησαν και πολεμούν και σήμερα οι νοσταλγοί του φασισμού και του ναζισμού, η Χρυσή Αυγή και όσοι προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον λαό.
Οι αγώνες εκείνης της εποχής μας δίνουν τη δύναμη για να αγωνιστούμε πιο μαζικά και ενωτικά σε κάθε προσπάθεια περιορισμού της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας, γνωρίζοντας ότι η αλλαγή των συσχετισμών περνά μέσα από την οργανωμένη πάλη και τους συλλογικούς αγώνες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Τιμούμε, τα μέλη και στελέχη της Αριστεράς που πρωταγωνίστησαν στον επτάχρονο αντιδικτατορικό αγώνα καθώς και όλους τους αγωνιστές της δημοκρατίας, που υπερασπίστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία απέναντι στην αμερικανοκίνητη χούντα.
Οι αγώνες τους μας δίνουν δύναμη και σήμερα. Ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία είναι πάντα επίκαιρος και άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για το σοσιαλισμό.
Σήμερα
Το υπηρετικό προσωπικό της τρόικας αναγκάστηκε να προσφύγει σε εκλογές. Μέσα σε συνθήκες βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, μέσα σε κλίμα λαϊκής κατακραυγής και απονομιμοποίησης του μνημονιακού καθεστώτος. Αναγκάστηκαν, μετά από ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις, να προκηρύξουν εκλογές κάτω από το βάρος αυτής της απονομιμοποίησης αλλά και των εσωτερικών τους αντιθέσεων και επιδιώξεων.
Δεν μπορούσαν άλλο να πορεύονται παριστάνοντας ότι έχουν κάποια δήθεν λαϊκή εντολή, τη στιγμή που απροκάλυπτα αγνόησαν, διέστρεψαν και ποδοπάτησαν τη γνώμη, τη θέληση και τους πόθους του λαού. Φοβόντουσαν και φοβούνται τις εκλογές. Η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε κάθε ευκαιρία έκφρασε την αντίθεση και την οργή της απέναντι στο σάπιο πολιτικό σύστημα, την τρόικα και τα μνημόνια. Στις διαδηλώσεις, τις πλατείες, τις παρελάσεις, αλλά και μέσα από το καθημερινό βουητό της κοινωνίας απέναντι σε όλους αυτούς που πουλάνε τη χώρα και καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια.
Ετοιμάζουν εκλογές μέσα σε κλίμα εκβιασμών, εξαγοράς, ψέματος και τρομοκρατικών διλημμάτων. Θα απειλήσουν ότι έρχεται χάος και καταστροφή αν ο λαός σταματήσει αυτή την πορεία. Η τρόικα θα είναι παρούσα, και ήδη οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και της γερμανικής Ευρώπης με δηλώσεις, άρθρα και απειλές παρεμβαίνουν ωμά και διεξάγουν τη δική τους προεκλογική καμπάνια, καλώντας να στηριχτούν οι ντόπιοι υπάλληλοί τους. Ετοιμάζουν προκλήσεις και δοκιμές εκτροπών. Επιτίθενται στην Αριστερά και σε κάθε δύναμη αντίστασης. Φοβούνται ότι ο λαός θα χρησιμοποιήσει και τις εκλογές για να τους τιμωρήσει. Φοβούνται ότι, παρ’ όλα αυτά που ετοιμάζουν, δεν θα καταφέρουν να αποσπάσουν μια, έστω οριακή και νοθευμένη, νομιμοποίηση.
Αυτό είναι που καθορίζει τον ειδικό χαρακτήρα αυτών των εκλογών. Θα αποσπάσουν αυτή τη «νομιμοποίηση» ώστε την επόμενη μέρα να μην αφήσουν τίποτα όρθιο; Ή θα τιμωρηθούν βαριά και θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα κατάσταση σοβαρών προβλημάτων και αδυναμίας να προχωρήσουν το καταστροφικό έργο τους; Αυτή είναι η αγωνία τους, και η αγωνία αυτή τους καθιστά ευάλωτους αλλά και επικίνδυνους. Στο χέρι μας είναι αυτή την αγωνία να την επιτείνουμε, να την αξιοποιήσουμε και να την επιβεβαιώσουμε, στέλνοντας μήνυμα ανατροπής και διεξόδου, ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας, που μπορεί να επιβληθεί μόνο με το λαό στο προσκήνιο.
Κυριακή 15 Απριλίου 2012
μέρα ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Μην ξεχνάτε ότι και σήμερα υπάρχουν Ανθρωποι που έχουν ανάγκες .
Πέμπτη 12 Απριλίου 2012
ΜΑΝΝΑ ......ΠΑΝΑΓΙΑ
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλής, ἀνθέ τῆς ἐρημιᾶς μου,
Ποῦ πέταξε τ' ἀγόρι μου, ποῦ πῆγε; ποῦ μ' ἀφήνει;
Χωρίς πουλάκι τὸ κλουβί, χωρίς νερό ἡ κρήνη.
Πῶς κλεῖσαν τὰ ματάκια σου καὶ δεν θωρεῖς πού κλαίω
καὶ δέ σαλεύεις, δέ γροικᾶς τὰ πού πικρά σοῦ λέω;
Ποῦ πέταξε τ' ἀγόρι μου; πού πήγε; πού μ' ἀφήνει;
Χωρίς πουλάκι τὸ κλουβί, χωρίς νερό ἡ κρήνη.
Γιέ μου, ποιά Μοίρα στὄγραφε καὶ ποιά μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά στά στήθεια μου ν’ ἀνάψει;
Γλυκέ μου, ἐσύ δέ χάθηκες, μέσα στίς φλέβες μου εἶσαι.
Γιέ μου, στίς φλέβες ὁλουνῶν, ἔμπα βαθιά καὶ ζῆσε.
Κυριακή 8 Απριλίου 2012
Ανθρώπινα Δικαιώματα vs Μνημόνιο(α)
Ανθρώπινα Δικαιώματα vs Μνημόνιο(α)
Τελευταία
γίνεται πολύς λόγος για την υποχρέωση που έχουν οι μελλοντικές
ελληνικές κυβερνήσεις για την τήρηση των μνημονίων και του συμφώνου
(από-) σταθερότητας. Και όπως είναι αναμενόμενο, οι φωνές αυτές θα
πληθαίνουν όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, λέγοντας δικαιολογίες του στυλ:
το ελληνικό κράτος έχει συνέχεια, πρέπει να τηρεί τις δεσμεύσεις που
έχουν αναλάβει οι προηγούμενες κυβερνήσεις και τις υπογραφείσες
συμφωνίες για να θεωρούμαστε αξιόπιστοι εταίροι, έχουμε υποχρέωση έναντι
των δανειστών μας κλπ.
Αυτό που δεν ακούγεται πουθενά
όμως, είναι ότι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, εκτός των
οικονομικών συμφωνιών και των μνημονίων, είχαν υπογράψει και συμφωνίες
για τα ανθρώπινα δικαιώματα (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά κα).
Η πιο σημαντική είναι η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
,που εγκρίθηκε από της ΓΣ του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948 (η Ελλάδα
είχε δώσει θετική ψήφο) και αποτελεί το σημείο αναφοράς για μια σειρά
διεθνών συμφωνιών, όπως το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα (Ν. 1532/1985, ΦΕΚ Α’ 45) και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Ν 2462/1997, ΦΕΚ Α’ 25).
Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι
αναφέρουν ορισμένα επιλεκτικά άρθρα της Οικουμενικής Διακήρυξης και τι
ισχύει στην Ελλάδα του μνημονίου. Για παράδειγμα, στο άρθρο 4 αναφέρεται ότι «Κανείς
δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η
δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται». Η
υποταγή στις ορέξεις της τρόικας, οι ξένοι επιτηρητές-επίτροποι που
εγκαθίσταται στην Ελλάδα για να ελέγχουν τα δημοσιονομικά μας και να
εγκρίνουν τις πολιτικές μας ή ακόμα και πιο ειδικά, η υπενοικίαση
εργαζομένων μέσω των νέων μορφών εργασίας που προωθούν, δεν εμπίπτουν
άραγε στον ορισμό της δουλείας;
Άρθρο 22: «Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας».
Στις μέρες βέβαια που ζούμε, έχουμε ξεφύγει από την έννοια του κράτους
πρόνοιας και έχουμε πάει στο κράτος τραπεζιτών. Κοινωνικά επιδόματα και
παροχές ψαλιδίζονται ή καταργούνται, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την
αποπληρωμή των τόκων και των δανείων, από τα οποία φυσικά δεν είχε
κανένα όφελος ο λαός.
Άρθρο 23, παρ 1: «Καθένας
έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά
του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να
προστατεύεται από την ανεργία». Το ότι το ¼ περίπου του ενεργού
πληθυσμού της Ελλάδας έχει ήδη οδηγηθεί στην ανεργία (και έπονται κι
άλλοι), μάλλον θεωρείται «παράπλευρη απώλεια» της οικονομικής σωτηρίας
της χώρας!
Άρθρο23, παρ 3: «Κάθε
εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να
εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην
ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να
συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας». Κάθε λογικός
άνθρωπος καταλαβαίνει ότι οι μισθοί των 500€, η ελαστική ή η εκ
περιτροπής μορφή εργασίας σαφώς και δεν εξασφαλίζουν όχι μόνο
αξιοπρεπείς αλλά ούτε καν συνθήκες ζωής.
Άρθρο 25, παρ 1: «Καθένας
έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και
στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό,
κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές
υπηρεσίες. 'Έχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την
αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για
όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του,
εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του». Η πραγματικότητα
σήμερα; Συνάνθρωποι μας ψάχνουν στα σκουπίδια, οι άστεγοι και οι
οικογένειες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας αυξάνονται, παιδιά
λιποθυμούν από την πείνα, υπάρχουν ελλείψεις στα φάρμακα, ιατρικές
εξετάσεις κόβονται ή πρέπει να τις πληρώνουμε εξολοκλήρου από την τσέπη
μας παρόλο που συνεχίζουμε να καταβάλουμε εισφορές στα ταμεία, οι
συντάξεις περικόπτονται και η «ευημερία» μετριέται με ποσοστά κατάθλιψης
και αυτοκτονιών.
Άρθρο 26: «Καθένας
έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν,
τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης
εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση
πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία
πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις
ικανότητες τους»… Αυτό σημαίνει ότι απαγορεύεται να μπαίνουν ιδιώτες
στα δημόσια σχολεία ως σπόνσορες, πρέπει να δίνονται δωρεάν βιβλία και
όχι να τα αγοράζουν οι γονείς επειδή πχ δεν έγινε έγκαιρα ο διαγωνισμός
για το χαρτί και πρέπει να παρθούν μέτρα ώστε τα παιδιά να μην
εγκαταλείπουν το σχολείο εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών και όχι να τους
ανοίγουμε την πόρτα της εξόδου.
Η εύλογη λοιπόν απορία που
προκύπτει από τα παραπάνω είναι πώς αποφασίζουν ορισμένοι ότι πρέπει να
τηρήσουμε πάση θυσία τα μνημόνια, εφόσον αυτά αντικρούουν σε άλλα διεθνή
σύμφωνα; Και επειδή μάλλον πρόκειται για μια αυθαίρετη απόφαση,
γιατί δεν μπορούμε με την ίδια λογική να τηρήσουμε την Οικουμενική
Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τα υπόλοιπα σχετικά σύμφωνα
που έχει κυρώσει το ελληνικό κοινοβούλιο και να ακυρώσουμε το μνημόνιο;
Εμείς, ο λαός, δεν επιλέγουμε;
Εξάλλου το άρθρο 21, παρ 3, ορίζει ότι «Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας»!
Και η δεύτερη ερώτηση είναι
γιατί αυτοί που χαράσσουν πολιτικές σε τοπικό επίπεδο, δείχνουν τόση
μεγάλη προθυμία στην εφαρμογή του μνημονίου, αλλά κωλυσιεργούν στις
αποφάσεις για κοινωνικά ζητήματα; Η επιλεκτική εφαρμογή νόμων και
διεθνών κανονισμών, δεν θεωρείται παρανομία;
Ραδαίου Ιωάννα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Support to Greece people from 15M movement of Malaga on April 5th 2012 due to Dimitris Christoulas´death
Apoyo hecho por el movimiento 15M de Malaga al pueblo griego el 5 de Abril 2012 con motivo de la muerte de Dimitris Christoulas
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)