Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οταν όλα φαίνονται Χαμένα.........



Στο βίντεο μια ομάδα απο αφρικανικά βόδια πέφτει στην παγίδα μια αγέλης λιονταριών.
Ένα μικρό απομονώνεται και πέφτει στα δόντια τους. Το παρασύρουν στο ποτάμι όπου το διεκδικεί με τα σαγόνια του ένα κροκόδειλος!.
Όλα φαίνονται χαμένα για το μικρό ....όλα;
Αξίζει να δείτε το βίντεο.

ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ



Σχόλια

Ο χρήστης oikodomos είπε…
Ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα. Αφού η ιστορία δεν μπορεί να μας διδάξει και να μας «ξεβολέψει» από την κλάψα και τη μοιρολατρεία, ας το κάνει η φύση και οι άγραφοι νόμοι της.

Η συλλογική προσπάθεια των βουβαλιών έκανε τις μέχρι πριν λίγο λέαινες να φαίνονται τόσο μικρές κι αδύναμες μπροστά τους. Και όχι μόνο απέσπασαν το μικρό τους από του χάρου τα δόντια, αλλά το πήραν πίσω ΖΩΝΤΑΝΟ!

Τίποτα δε χαρίζεται λοιπόν στη ζωή. Όλα κατακτιούνται με κόπο και θυσίες. Και προπαντός Σ Υ Λ Λ Ο Γ Ι Κ Α !!!

Καλή μέρα και καλή δύναμη!
Ο χρήστης Κώστας Παπαδόπουλος είπε…
Η Φύση διδάσκει , πάντα , και πρέπει να την "ακούμε" και να την βλέπουμε .Τουλάχιστον εκεί τα πράγματα κινούνται απο την πραγματική αναγκη και όχι απο τα συμφέροντα.
Πράγματι τίποτα δεν χαρίζεται , ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ .
Και ότι σου χαρίσουν , να είσαι έτοιμος ότι μόλις το χρειαστείς θα σου το πάρουν πίσω .
Ο χρήστης blackbedlam είπε…
Εντυπωσιακό το πως γυρίζουν πίσω θαρρείς οργανωμένα, συντονισμένα, συγκροτημένα και μαζικά.
Σαν ένα τοίχος, σαν μια γροθιά που λέγαμε θυμάσαι;
Μέχρι να διώξουν τον κίνδυνο. Μέχρις ενός.
Μέχρι να φύγει και ο τελευταίος και είδες, οι μπροστάρηδες της αγέλης;
Μέχρι τέλους.
Δεν περιορίστηκαν στο να πάρουν από το στόμα τους αυτό που τους ανήκε, αλλά επιμονή, να τους διώξουν εντελώς από το δρόμο τους.
Ο χρήστης Κώστας Παπαδόπουλος είπε…
Μαθήματα συνδικαλισμού, αγωνιστικότητας απο τα "ζώα" .
Black είδες τι κάνουν οι μπροστάρηδες πώς βάζουν το κεφάλι τους στη φωτιά;
Είδες ότι κάθονται μλεχρι το τέλος και δεν φεύγουν - γιατί έχουν δουλειά , η γιατί φωναζει η γυναίκα τους!!, η το χειρότερο γιατί βαρέθηκαν με τον όχλο!!- Η φύση πάντα διδάσκει , γιατί εκεί τα πράγματα κινούνται απο την πραγματική ανάγκη , για φαγητό για την επιβίωση , και όχι απο τα συμφέροντα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ