Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χριστόφορος Κροκίδης. «…ένα καταφύγιο που δεν θα με πρόδιδε ποτέ

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΕ ΠΑΕΙ ΠΙΣΩ.. ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ Από χρόνια είχα συνήθεια να παρακολουθώ τα συνθήματα στους τοίχους, πίστευα πως κάθε σύνθημα ήταν μια αλήθεια μικρή, μια κραυγή κάποιου ανώνυμου ενάντια στο σάπιο σύστημα και υπέρ της ελπίδας. Η σημερινή κατάσταση στην χώρα που άλλαξε τα δεδομένα κατέρριψε τα αυτονόητα και άλλαξε τους πολιτικούς συσχετισμούς…με έκανε να σκέφτομαι αλλιώς.. έγινα καχύποπτος για το ποιος μπορεί να γράφει συνθήματα στον τοίχο…που μπορεί να αποσκοπεί και να είναι ενταγμένος..


Χριστόφορος Κροκίδης...Ενα καταφύγιο που δεν θα με πρόδιδε ποτε...Η Μουσική.
Όπως τότε που σαν παιδι ξεκίνησα με μεγάλη επιφυλακτικότητα στην ζωη. 12χρονο παιδί ….με…. και… χωρίς οικογένεια την ίδια στιγμή, κάθε μέρα έδινα και μια μάχη για την επιβίωση κι ήμουν καχύποπτος για το κάθε τι γιατί ήξερα πως η αλήθεια είναι πως είμαι μόνος . Ότι θυμάμαι για αρκετά χρόνια ήταν οι πολλές δουλειές που άλλαξα, ευάλωτος έως εκμεταλλεύσιμος όμως με πείσμα ψυχής πως δεν θα με αγγίξει ότι άσχημο υπήρχε γύρω μου. Όλη αυτή η δυσκολία με έκανε να φτιάξω ένα δικό μου κόσμο κι εκεί μέσα χωρούσε ότι δεν μου προσφέρθηκε απλόχερα…μάθηση…μελέτη ..ατέλειωτες ώρες ..και ένα καταφύγιο που δεν θα με πρόδιδε ποτέ : Η ΜΟΥΣΙΚΗ!!
Σκέφτηκα σήμερα την διαδρομή της ζωής μου και τα κέρδη μου τα πραγματικά. Ναι δεν έζησα ανέμελα παιδικά χρόνια κι επειδή δεν έζησα ίσως όπως έπρεπε σαν παιδί, δεν σπατάλησα το παιδί το διατήρησα μέσα μου μόνιμα, έκανα τρόπο ζωής μου την μάθηση για τα πάντα.. την μόνιμη μελέτη στην μουσική. Δεν φοβάμαι να ξεκινάω από την αρχή στόχος πάντα είναι το όποιο όνειρο μου και ξέρω πως μόνο ότι δεν θέλουμε δεν το απορούμε!

Χριστόφορος Κροκίδης...Δεν σπατάλησα το παιδί, το διατήρησα μέσα μου μόνιμα.
Η ζωή με έμαθε πως οι πραγματικοί συγγενείς είναι μόνο όσοι μας αγαπούν πραγματικά κι όχι οι εξ αίματος, έμαθα να ξεχωρίζω τους γνήσιους από τους δήθεν, εξακολουθώ να είμαι ευάλωτος όπου όμως το θέλω εγώ και για όσο επιλέγω. Αυτή η κατάσταση στην χώρα με πήγε πίσω αλλιώτικα.. και βλέπω την ελπίδα καθαρά γιατί θα επιβιώσει σίγουρα ότι αξίζει, το γνήσιο αξιόλογες ατομικές προσπάθειες!
Αν έγραφα κάποια συνθήματα σε κάποιο τοίχο θα ήταν :ΚΑΝΤΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΑΣ.. Θα ήταν :ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΣΤΗΝ ΖΩΗ. Σαν άνθρωπος θα έλεγα να εκπαιδευτούν τα παιδιά στην πραγματική δυσκολία γιατί όταν μπορείς να ζεις με το ψιχουλάκι μπορείς τα πάντα σ ότι κι αν τύχει. Σαν μουσικός θα έλεγα πως η δημιουργία θέλει ψυχή, βιώματα ζωής, χιλιάδες ώρες μελέτης.. και …να το Εχεις. Ζούμε καταστάσεις πρωτόγνωρες όμως θα επιβιώσει στο τέλος ότι αξίζει το ατόφιο αυτό θα είναι το τελικό κέρδος μας. Όσα και όσοι μας εξαπατούσαν και μας χρησιμοποιούσαν θα μείνουν στον πάτο αυτό κάνει την αυριανή μέρα πολύ καλύτερη από την σημερινή…

Ο Χριστόφορος Κροκίδης γεννήθηκε στην Νίκαια του Πειραιά. Από παιδί ξεκίνησε να παίζει κιθάρα και βιολί. Συμμετείχε στα πρώτα προοδευτικά συγκροτήματα rock μουσικής στην δεκαετία του ’70. Ασχολήθηκε με την jazz και jazzrock μουσική αλλά και ethnic μουσική. Παίζει ακόμα sitar, drums, keyboards. Από το 1989 έως και το 2002 ήταν στενός συνεργάτης του Βασίλη Παπακωνσταντίνου όπου και έχει συνθέσει πολλές από τις γνωστές επιτυχίες του ( Χρόνια Πολλά, Τα χάλια μου, Οδός Ελλήνων, Άνοιξε μου να κρυφτώ, Παράπονα στη Λίνα, Γεια σου, Έχω ανάγκη, Καμπαρντίνα, Να με Φωνάξεις, Χαμένες αγάπες και πολλά άλλα) και υπεύθυνος για τις ενορχηστρώσεις σε πολλές δισκογραφικές του δουλειές αλλά και ζωντανές εμφανίσεις Έχει συνεργαστεί επίσης με τους Αφους Κατσιμίχα , Α Βαρδή, Δ.Μούτση, Μικρούτσικο, Λ.Μαχαιρίτσα, Γ.Γιοκαρίνη, Β.Σαλέα και πολλούς άλλους. Το 2002 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος: » Ο φύλακας των σκουπιδιών».
Από το 2003 μέχρι σήμερα παίζει με τους Γ. Νταλάρα, Μαρινέλλα, A. Ρέμο, Δ.Μητροπάνο, Δ.Μπάση, Γ. Πάριο, Κ. Μακεδόνα, Γ. Πλούταρχο. Ταυτόχρονα έχει τη δική του rock μπάντα παρουσιάζοντας την προσωπική δισκογραφική του δουλειά και τραγούδια από Pink Floyd, Satriani, J.Beck, Led Zeppelin, Deep Purple κ.α.



Προσωπική Δισκογραφία: 2002: Ο φύλακας των σκουπιδιών ( Minos EMI ), 2012: Με τα ματια κλειστα (L.A.M..B ).

Tα έχουμε πεί πολλές φορές με τον Χριστόφορο τα είπαμε και πρίν λίγο καιρό , <<Ανεκμετάλευτη Δύναμη>> στην Πόλη μας , κανένας μέχρι τώρα δεν είδε τον Ανθρωπο Κροκίδη , Ελπίζω στα καλλίτερα 
ΓΕΙΑ σου Χριστόφορε .

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ