Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ...ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΙ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ ΦΡΟΥΡΟ ΕΠ.ΚΟΡΚΟΝΕΑ


«Η ηλικία μας περνά από διάφορα στάδια. Τα κυριότερα είναι η παιδική ηλικία, η εφηβεία, η ενηλικίωση και μετά πάνε η καριέρα, τα παιδιά κ.λπ. και στο τέλος γίνεσαι ηλικιωμένος.Τα παραπάνω στάδια δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς».

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος που δολοφονήθηκε τον άγριο Δεκέμβρη Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος που δολοφονήθηκε τον άγριο Δεκέμβρη Στάδια ζωής που «δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς», έγραφε στη σχολική έκθεση... Γιατί ήταν 15 στα 16 και η ζωή ήταν δεδομένη... απλωμένη μπροστά στα πόδια τα εφηβικά.
Αγόρι άγουρο, λίγες ημέρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή σ' έναν πεζόδρομο των Εξαρχείων. Λαβωμένος θανάσιμα από σφαίρα αστυνομικού.
Εκθεση λιτή, λόγια εφηβικά που μετουσιώνονται σε σκέψεις και καταγράφονται ως διαπιστώσεις που χαρακτηρίζονται από ωριμότητα συγκινητική. Οπως όταν γράφει για τον «ρατσισμό που εγώ είμαι κατά, αλλά υπάρχει ως δεδομένο στη χώρα μας», όπου «άλλες δουλειές είναι σεβαστές κι άλλες στο περιθώριο. Αλλιώς μιλάμε σε ένα γραφείο κι αλλιώς στις οικοδομές».

Είναι η τελευταία έκθεση του μαθητή της Α' Λυκείου, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, με θέμα «Μιλάμε διαφορετικά ανάλογα με την ηλικία, το επάγγελμα και τις κοινωνικές περιστάσεις».
Σφίγγει καρδιές το απόσπασμα που αναφέρεται στα στάδια της ζωής, τα οποία «δεν μπορεί να αποφύγει κανείς»... Η καίρια διαπίστωσή του για τη διαδρομή του ανθρώπινου ζην (υπάρχειν) είναι μια αλήθεια που για τον ίδιο έμεινε ανεκπλήρωτη. Η μοίρα δεν επέδωσε στον Αλέξανδρο την επιβεβαίωση.
Την έκθεση αυτή, ένα αντίγραφο από σελίδα του τετραδίου των Θρησκευτικών, όπου ο έφηβος μαθητής διαχωρίζει την πραγματική πίστη από τη λατρεία υποστηρίζοντας ότι «η πίστη είναι το τι πιστεύεις και η λατρεία είναι φανατισμός», καθώς και το σακουλάκι με την καρδούλα που βρέθηκε στην τσέπη του, αφού εκείνο το βράδυ σκόπευε να τη χαρίσει στο κορίτσι του, αλλά τον πρόλαβε η σφαίρα του Επαμ. Κορκονέα, τα παρέδωσε την περασμένη εβδομάδα η μητέρα του στους δικαστές του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αμφισσας.

* «Αυτά για μένα είναι ιερά», είπε η τραγική μητέρα, καθώς τα ενεχείρισε με χέρι τρεμάμενο στην πρόεδρο του δικαστηρίου...
Ο λόγος του δικαστηρίου
* «Εγώ πιστεύω ότι κάθε στιγμή έχει και τον δικό της λόγο», ήταν ο επίλογος της έκθεσης του Αλέξανδρου...

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΜΜΕ...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ