Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Η δεχόμαστε όλα όσα μας ζητάνε ή χρεωκοπούμε"

Ενα μήνυμα από την Κρήτη 70 χρόνια πριν-Κοντομαρί και Κάντανος

Ακουγα πριν λίγο κάποιον έγκριτο δημοσιογράφο να λέει οτι "όπως ήρθαν τα πράγματα δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς". Ειναι το γνωστό δίλημμα "Η δεχόμαστε όλα όσα μας ζητάνε ή χρεωκοπούμε"
Κι αυτό βέβαια ισχύει μόνο για το μεσοπρόθεσμο και το τωρινό πακέτο μέτρων. Στην επόμενη δόση φυσικά θα έχουμε νεο πακέτο κι ύστερα πάλι άλλο, μέχρι την ολοκληρωτική παράδοση της ζω'ης μας και των κλειδιών των σπιτιών μας, της όποιας αξιοπρέπειας μας απόμεινε και βέβαια της όποιας ελευθερίας μας.
Ειναι η γνωστή σιχαμερή λογική των προσκηνυμένων που και άλλοτε στην κατοχή αφού δεν είχαν το κουράγιο να αντισταθούν, τελικά έβριζαν την αντίσταση και το ΕΑΜ, θεωρώντας τους υπύθυνους για την πρόκληση των Γερμανών και τις θηριωδίες που ακολουθούσαν!


Καποιοι από αυτούς κατάντησαν τελικά ταγματασφαλίτες και ένοπλοι συνεργάτες των Γερμανών και στη συνέχεια βέβαια κυνηγοί κεφαλών ΕΑΜιτων και γενικά Αριστερών και κομμουνιστών μετα την απελευθέρωση. Μάλιστα μερικοί είχαν πολύ σοβαρή συμμετοχή στον πόλεμο της Αλβανίας, αλλά έκαναν τότε το τραγικό λάθος να μπουν στο παιχνίδι του πολιτικού ρεαλισμού θεωρώντας τους Γερμανούς νικητές και την αντίσταση καταστροφική και εκτός πραγματικότητος (και βέβαια κομμουνιστικό δάκτυλο)!
Το θυμήθηκα σήμερα όταν κάποιος φίλος μου έστειλε φωτογραφίες από τη μαζική εκτέλεση κατοίκων του Κρητικού χωριού Κοντομαρί τον Ιούνιο του 1941 μετά την ηρωική μάχη της Κρήτης τότε που ακόμη δεν υπήρχε το ΕΑΜ(που αργότερα έκφρασε αυτη την ηρωική διάθεση). Την άλλη μέρα ακολούθησε η καταστροφή της Καντάνου όπου μετά την εκτέλεση 100 και περισσότερων κατοίκων οι Γερμανοί έκαψαν όλο το χωριο.
Κάποιοι ηρωικοί Κρήτες λοιπόν, 70 χρόνια πριν δεν σκέφτηκαν πως "όπως ήρθαν τα πραγματα" καλύτερα να παραδοθούν. Και αχρήστεψαν έτσι το φοβερό όπλο των Γερμανών που λεγόταν "αλεξιπτωτιστές", αφου από τότε δεν χρησιμοποιήθηκε ξανά σε τέτοιο βαθμό.
Και ευτυχώς, γιατί χάρη σ' αυτούς και σε όλους όσους αποφάσισαν να αντισταθούν και να μην προσκυνήσουν, κρατάμε ακόμα έστω σε αδράνεια ένα κομμάτι υπερηφάνειας


http://giorgossarris.blogspot.com/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ