Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

στους φίλους, ακτιβιστές με αναπηρία, που δείχνουν για δεύτερη μέρα Μηδενική Ανοχή στο ΙΚΑ της Ομόνοιας

Η αγανάκτηση όπως και η κατάληψη έχουν γίνει, τον τελευταίο καιρό, της μόδας. Όλοι βρίσκουμε έναν τουλάχιστον λόγο που μας κάνει να αγανακτούμε αρκετά ώστε να μαζευτούμε σε συντριβάνια και πλατείες, υψώνοντας τη φωνή μας κατά της αντιπροσώπευσης, αξιώνοντας να συμμετέχουμε ενεργά στα όσα αποφασίζονται επί χρόνια χωρίς εμάς για εμάς.

Στη διάρκεια των δέκα τελευταίων ημερών η συζήτηση περί του φαινομένου της αγανάκτησης, που μετεδόθη ως ιός από χώρα σε χώρα και γεμίζει κάθε βράδυ τις πλατείες μας, φαίνεται να παράγει ακόμα περισσότερη αγανάκτηση, καθώς παράλληλα με τα όσα διαδραματίζονται στους δρόμους, τα κοινωνικά media αποτελούν αρένες αντιπαράθεσης γύρω από το πόσο πολιτικό είναι το κίνητρο ή το μέσο με το οποίο αντιδρά ο διπλανός μας.

Μέσα στο κλίμα αυτό της γενικευμένης δυσφορίας, μία ομάδα ακτιβιστών με αναπηρία κατέλαβε χθες, αιφνιδιαστικά, τα κεντρικά κτίρια του ΙΚΑ στην Ομόνοια (http://www.youtube.com/watch?v=roiZp4ZXCj4&feature=youtu.be).

Ο λόγος: Το Ίδρυμα ενέκρινε σε πρόσφατη συνέλευσή του (δείτε το σχετική εγκύκλιο εδώ http://www.disabled.gr/lib/?p=39156), τη μείωση κατά 50% των ποσών χρηματοδότησης των αναπηρικών ειδών- μεταξύ αυτών και των τεχνητών μελών που είναι απαραίτητα ώστε να μπορούν, για να το πω απλά, να βγουν οι άνθρωποι με βαριές αναπηρίες από το σπίτι τους, να συνεχίζουν να έχουν κοινωνική ζωή και να εργάζονται.

Αργά το βράδυ, οι καταληψίες συνάντησαν τον Διοικητή του Ιδρύματος ζητώντας την άμεση απόσυρση της εγκυκλίου (https://www.youtube.com/watch?v=Cm-i4J5-OsE&feature=player_embedded). Τη συνέχεια την βλέπουμε από το πρωί σε τηλεοράσεις και πρωτοσέλιδα εφημερίδων

ενώ το το θέμα της απόσυρσης έχει ήδη τεθεί ως επερώτηση στη Βουλή (http://www.inews.gr/50/aposyrsi-tis-egkykliou-tou-ika-etam-gia-agora-orthopedikon-eidon.htm).

Οι άνθρωποι που είναι κλεισμένοι στο ΙΚΑ για δεύτερη ημέρα σήμερα έχουν ονόματα, προσωπική ζωή, σπουδές και τη δική του προσωπική πορεία ο καθένας που, για όσους συμβαίνει να γνωρίζουμε κάποιους από αυτούς προσωπικά, είναι μία πορεία που τέμνει εδώ και κάποια χρόνια οριστικά και τη δική μας ζωή, ακριβώς επειδή οι φίλοι μας αποφάσισαν να μην μείνουν στο σπίτι τους.

Παρά την αβάσταχτη κούραση που προκαλεί ένα τεχνητό μέλος όταν το φοράει κανείς επί ώρες, ένα αμαξίδιο που βρίσκει διαρκώς αδιέξοδα στις υποδομές αλλά και στην ευαισθησία μας- ή μάλλον στην ελλειπή μας γνώση για το πως να συμ-βιώνουμε με μία διαφορετική από τη δική μας κατάσταση, παρά τον κόπο και τη βαθειά, διαρκή απογοήτευση που μπορεί να προκαλέσει η καθημερινότητα στην ευρωπαϊκή μας πόλη, οι φίλοι μας βγαίνουν έξω εδώ και χρόνια διεκδικώντας αυτό που ο Γιώργος Χρηστάκης, ως υποψήφιος διδάκτορας ψυχολογίας αλλά και ως χορογράφος, ονομάζει εμφάνεια. Υπόθεση επαφής. Παράγοντας εικόνες, όπως αυτήν, που διεκδικούν να κάνουν το νέο, οικείο (http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_11_07/05/2011_441217).

Οι φίλοι μας βγαίνουν έξω και εξηγούν, όπως το κάνει επί χρόνια ο Αντώνης Ρέλλας, ως επαγγελματίας της επικοινωνίας, ότι υπάρχει ένα μίνιμουμ γνώσεων που πρέπει να έχει κανείς ώστε να μπορεί να παρέμβει πολιτικά και να μην ασκεί απλώς φιλανθρωπία απέναντι στις ειδικές συνθήκες που χαρακτηρίζουν τις ζωές των άλλων.

"Η υπαρκτή δύναμη της επαγγελματικής γνώσης υπερίσχυσε ή έστω προσπαθεί συνεχώς να υπερισχύει της υπαρξιακής αδυναμίας που υποκρύπτουν οι κατ’ επάγγελμα εκφραστές καλών προθέσεων", έλεγε σε συνέντευξή του το καλοκαίρι που μας πέρασε (http://www.truerespect.com.cy/index.php?option=com_content&view=article&id=59%3A2010-06-10-14-36-04&catid=37%3A2010-06-07-19-50-58&Itemid=62).

Ο Γιώργος, ο Αντώνης, ο Χρήστος, ο Ματθαίος, ο Αλέξανδρος όπως η Χριστίνα, ο Γιώργος και η Μαρία, και όλοι οι φίλοι που ήταν αγανακτισμένοι πριν την αγανάκτηση, πολιτικά ενεργοί πριν την κρίση, έχουν αποφασίσει να βγουν από το σπίτι τους εδώ και χρόνια και να μείνουν έξω.

Μπορεί να μην κατασκηνώνουν στις πλατείες της μαζικής αγανάκτησης, κάποτε επιτρέποντας στα μέσα να τους αντιμετώπιζουν σαν μια "μικρή ομάδα", αλλά είναι οι φίλοι και οι συνάδελφοί μας, και ο σπόρος που έχουν σπείρει στη ζωή μας είναι βότσαλο σε λίμνη που δημιουργεί τις κοινωνικές συνθήκες να ευδοκιμήσει η οποιαδήποτε αλλαγή στις μέρες που θα έρθουν.

Είμαι έξαλλος από θυμό και δεν πρόκειται να ανεχτώ άλλο αυτή την κατάσταση

Σχόλια

Ο χρήστης pavlosk είπε…
Φίλε Πατέρα,

αν και δεν γνωρίζω πολλά για τους ανθρώπους με αναπηρίες και τους ΑμΕΑ πραγματικά εξοργίστηκα με την αναλγησία του ΙΚΑ. Όλα στο βωμό της "περικοπής δαπανών" σύμφωνα με το μνημόνιο λοιπόν...

"Πίσω και σας φάγαμε" πρέπει να τους πούμε Πατέρα! Και να το κάνουμε!

Ορμώμενος και απο την ανάρτηση σου έγραψα και γω κάτι στο μπλογκ μου αναφορικά με τους ανάπηρους, τις περικοπές και το κίνημα τους. Αν θέλεις ρίξε μια ματιά. Να είσαι καλά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.....μέρα αναστάσιμη ....

.....Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θάρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά
μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά



Τράπεζα πετάει στο δρόμο Οικογένεια στην Νίκαια

Πετάνε στο δρόμο και ξεκληρίζουν ολόκληρη οικογένεια ανέργων στη Νίκαια αφού πρώτα φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα και να τους αρπάξουν τη πρώτη κατοικία.. Ολόκληρη οικογένεια κινδυνεύει να βρέθει στο δρόμο μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη, αφού η eurobank έστειλε τελεσίγραφο να φύγουν μέχρι τη παραπάνω ημερομηνία.

Πρόκειται για διώροφη μονοκατοικία στη Νίκαια με τα δύο διαμερίσματα να ανήκουν ξεχωριστά στους δύο γιούς της οικογένειας, οι οποίοι βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας τα τελευταία χρόνια και μάλιστα να είναι δηλωμένα σαν ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ και το ισόγειο-κατάστημα (που δεν λειτουργεί πλέον) που ανήκει στον πατέρα της οικογένειας επίσης άνεργο που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει σοβαρά προβλήματα υγείας έπειτα από καρδιακό επεισόδιο που πέρασε λόγω της περιπέτειας που περνάει.

Τα σπίτια έχουν ήδη βγει σε πλειστηριασμό τον οποίο η τράπεζα που τα διεκδικούσε ''πλειοδότησε'' και τα πήρε στη κατοχή της αντί πινακίου φακής.

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι πέρα από το ξεκλήρισμα μιας ο…

16/8 ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ - 17/8 ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στον απόηχο των θυμάτων του Αυγούστου, και είναι πολλά, αφιερωμένο στη μνήμη τους, ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.
"ΤΟ ΧΡΕΟΣ"    ΚΟΚΚΙΝΙΑ  ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ


«Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ' τα κυπαρίσια τα σπουργίτια τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
κόβοντας με τις ρόδες τους στα δυο τον ήλιο.
Εμεινε πάλι πολλή σκόνη τ' απογεύματα
Η σκόνη που αφήνουν πίσω τους τα μαύρα φουστάνια
Των μανάδων
Καθώς περνάνε απ' του Αβέρωφ ή απ' του Χατζηκώστα
Ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
Με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
Σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί που δεν μπορεί να το μασήσει
Ούτε ο Θάνατος.» Η ιδέα της ανάρτηση; απο τον Χ. ΖΟΥΛΙΆΤΗ